Ang
paglalakbay
ni killerpogi
Sa aking pagmamadali
upang makarating agad sa aking pinagtratrabahuhan sa Quezon City,
hindi ko napansin na ang nasakyan kong bus ay kinakalawang na sa
katandaan. Napakabagal at mausok ang tambutso nito at dapat ay pinakakapitan
na lamang ng talaba sa dagat ng Cavite. Naiinis ako sa tuwing tatakbo
ang bus na aking nasakyan; niyuyugyog ang buo kong katawan at nahihilo
na ako sa itim ng tambutsong aking nalalanghap sa ito'y umaarangkada.
Hayyy naku! Napakahirap nang nagtitipid: upang magkasya ang badyet
mo ay magtitiis ka sa isang sasakyang walang aircon.
Dumaan ang sinasakyan
kong bus sa may Bicutan at aking napagmasdan ang hanay ng mga maliliit
na bahay sa tabi ng mahabang daan ng South Super Highway. Napansin
kong wala pa ring pinagbago ang lahat: naroon pa rin ang mga sira-sirang
barong-barong ng mga tinatawag nilang iskwater na nakikiamot sa
maliit na lupa sa tabi ng riles ng tren. Hindi nila alintana kung
mapanganib ba o hindi ang kanilang pagkakalagay sa bahagi ng lupang
pag-aari ng gobyerno. Kumusta na kaya ang mga taong naroroon? May
pagbabago kaya sa kanilang buhay? Ano na kaya ang nagawa ng gobyerno
ngayon para sa kanila? .Ahhhh, ewan. Hanggang sa ngayon ay tila
wala pa ring pagbabago sa takbo ng buhay ng mahihirap sa lungsod.
Paano na kaya ang mga maralita na naroroon sa malalayong lugar,
napapansin pa rin kaya ng mga kinauukulan? Marahil ay hindi na.
Kung ang mga maralitang taga-lungsod na laging sumisigaw sa mga
lansangan upang maipahayag ang kanilang mga kahilingan ay hindi
nabibigyan ng tugon, paano pa kaya ang mga taong sa lupa lamang
nabubuhay at naghihintay na lamang ng mga pagkilos ng pamahalaan
upang mabigyan naman sila ng kaginhawaan? Hindi ko alam ang kasagutan
subalit nagngingitngit ang aking kalooban sa tuwing maalala ko ang
mga bagay na iyon .
"Buendia, Buendia"
Napabalikwas ako sa sigaw ng kunduktor ng bus, ang alam ko ay napalitan
na ang pangalan ng kalyeng ito subalit hindi pa rin makaalis ang
Pilipino sa nakagisnan, parang ayaw sumabay sa pagbabago ng panahon,
mas ninanais pa nila ang makalumang bagay at ayaw ng pagbabago,
kaya marahil wala tayong makikitang pagbabago sa bayan. Nagising
ang inaantok kong diwa sa kalampag ng kunduktor ng mapatapat ang
aming sinasakyan sa Gil Puyat Avenue.
Nagising rin
ako sa katotohanang malayo na pala ang agwat ng mahirap at mayaman
sa lungsod. Naglalakihang gusali at establiseyemento ang nadaanan
ng aming sinasakyang bus sa may Makati. Napakagandang tingnan ang
mga naglalakihang bundok na bato sa lingsod na iyon; mapapamangha
ka sa ganda at galing ng mga gumawa ng mga gusaling ito. Magkano
kaya ang halaga ng kanilang ginugol upang malikha ang ganitong pagbabago
sa lungsod? Napakalaki siguro. Ano kaya ang pakiramdam ng mga meron?
Ang sarap siguro ng buhay nila. Naalala pa kaya nila ang mga naghihikahos
sa lipunan?
Tumalilis nang
takbo ang sinasakyan kong bus nang mapansin ko ang mga mukha ng
mga kakandidato na nakapaskil sa bawat pader na madaanan ko sa kahabaan
ng EDSA, hindi pa magkasya ang lahat pati ang mga poste ng Meralco
ay narurumihan na rin ng mga papel ng mga larawan ng mga taong sa
akala mo ay mga anghel sa kanilang pagkakangiti. Hindi kaya nangalay
ang mga panga ng mga hinayupak na iyan sa kanilang pagkakangiti,
hehehehe," ang naibulong ko na lamang sa aking sarili. Nanghihinayang
ako sa mga papel at sa pader na kanilang pinagdirikitan. Dinurumihan
lamang nila ang buong paligid sa mga walang kakwenta-kwentang imahe
na idinidikit nila sa pader.
Sa di kalayuan
ay natanaw ko ang isang larawan na sa akala ko ay si Maria Clara.
Sa kanyang kasuotan ay ipinakakikita niya na siya ay isang Pilipina
subalit kung siya ay mag-isip at magsalita sa kanyang kapwa Pilipino
ay halos isadlak niya sa lupa. Napakatapang na babae subalit kung
mang-alipusta ng kapwa ay gayon na lamang na para bang siya lamang
ang magaling sa mundo. Hindi ko maintindihan ang babaeng ito, nasisiraan
na yata ng bait. Magkasalungat ang kanyang ipinakikita sa larawan
sa tunay niyang pagkatao. Pilit niyang inaabot ang masa sa kaniyang
ipinakitang larawan upang sa gayon ay maiboto siya ng mga karaniwang
tao gayong ang mga ito ay kanya namang inalipusta. Ilan pa kaya
ang katulad niya rito sa ating lipunan na gustong mamuno sa bansa
subalit ang interes lamang na pansarilli ang mahalaga? Ilan pa kaya
ang mapagkunwaring larawan ang nakapaskil sa pader ang makalilinlang
sa walang kamalay-malay na mamamayan? Ilan pang matatalinong tao
ang kayang yumurak sa walang kalaban-labang nilalang?
Malayo na pala
ang aking nilakbay at makakarating na rin ako sa aking pupuntahan
Napadaan ako sa malaking eskultura sa EDSA. Kumusta na kaya ang
diwa ng lansangan na ito? Tunay kayang nagbago na ang Pilipino sa
ngayon? Natuto na kaya sila sa mga nangyari sa nakalipas? Malaki
ang eskultura na para bang ipinangalandakan ang isang kahapon, upang
maalala muli ng bawat magdaraan rito ang nakaraan. Nakadalawang
kabanata na tayo ng pakikipaglaban sa kalsadang ito subalit hindi
pa yata natututo ang mga Pilipino.
Ilang bantayog
pa kaya ang dapat nating itayo upang hindi malimutan ang mga pagkikipaglaban
ng mga Pilipino sa kabulukan ng pamahalaan? Kailangan bang laging
sa lansangan magtatapos ang pakikipaglaban? Kailangan bang laging
sa lansangan magmumula ang katinuan? Kailangan bang laging humiyaw
sa lansangan ang mamamayan upang marinig ng kinauukulan. Kailan
ba magiging laging bukas ang tenga at isip ng pamunuan sa tinig
ng lipunan? Napakaraming tanong para sa bantayog sa EDSA ngunit
ang eskultura ay isa na lamang yatang palamuti sa tabi ng lansangan
upang ang mga taong nagdaraan rito ay maaliw naman sa kanilang paglalakbay.
Nasa may Cubao
na pala ako, nagsisiksikan na ang mga gustong bumaba at sumakay
sa bus na aming sinasakyan. Nag-uunahan sa pagsakay at pagbaba ang
lahat na parang nagmamadali. Napakabilis ng takbo ng .panahon--lagi
na lamang hinahabol ang lahat-ito'y kasing bilis ng takbo ng sasakyang
pampubliko na aming sinasakyan. Ngunit sa bilis ng takbo nito hindi
na yata kayang mag-isip ng mga tao. Kung gaano kabilis ang takbo
ng panahon ganoon rin kabilis makalimot ng lahat sa mga pangyayari.
Nakalimutan na nila ang nangyaring sakuna na naganap sa Cubao. Kinabahan
ako sa sinakyan naming bus ng maalala ko ito. Nangamba ako na muling
magkaroon ng pagsabog sa lugar na ito. Huwag naman sana. Nakakatakot
ang pangyayaring iyon subalit nabalewala na lang yata ngayon.
Ang lahat ay
abala.--abala sa pagpapaganda at pagpapagwapo ang mga taong dapat
ay magpursigi sa pagtuklas kung sinu-sino ang mga salarin sa mga
pangyayaring iyon. Ang namumuno sa ngayon ay wala nang panahon sa
pagtuklas kung sino talaga ang salarin sa mga walang patumanggang
pagpatay sa mga walang malay. Noong hindi pa sila nakaupo sa kanilang
puwesto ay pinangangalandakan nila na napakalaki raw ng badyet ng
kapulisan at sapat na upang hanapin ang mga salarin. Ano ba raw
ang ginagawa ng dating administrasyon? Ipinagsisigawan nila na kasalanan
ng dating administrasyon ang mabagal na hustisya ngunit bakit ngayong
sila na ang nakaupo ay parang wala ring nangyayari sa hustisyang
kanilang hinahanap noon. Wala rin pala silang pagkakaiba.
Sumabay na rin
ako sa mga bumaba sa bus sa may Cubao upang muling sumakay naman
sa isang jeepney papunta sa aking pinagtratrabahuan. Napakalayo
ng aking nilakbay. Nainip at napagod ako sa haba at tagal ng aking
paghihintay, Salamat na lamang at ako ay nalibang sa aking mga nakita
sa lansangan. Ang mga ito'y nagbigay sa akin ng pag-asa--na sa haba
man ng ating lakbayin tayo ay may mararating rin at matatapos rin
ang panahon ng paghihintay at pagkainip.
Malayo na rin
ang itinakbo ng pulitika sa Pilipinas, marami na ring naganap na
maaaring makapagbigay aral sa lahat ngunit hanggang saan na ba talaga
ang ating narrating? Tila wala pa rin. Tila butas pa rin ang gulong
ng bulok na gobyernong ating sinasakyan . Marami pa ring kalawang
na dapat tiktikin at marami pa ring bahagi na dapat linisin upang
magmukhang bago naman. Mas mainam siguro na palitan na ang karborador.
Kung maaari ay palitan na pati ang buong makina nito upang mawala
na ang makapal na usok na nakakasuka sa lipunan at upang tumulin
at gumanda naman ang takbo ng ating pamumuhay. Kailan kaya natin
papalitan ang bus ng ating lipunan, kailan tayo susulong sa isang
maunlad na pamayanan?
Sawa na akong
sumakay sa isang bus na bulok at mausok. Sana bukas sa muli kong
paglalakbay nawa ay makasakay naman ako sa isang maganda, malinis,
matino at malamig na sasakyan.
==========
Si
killerpogi ay laging nakatambay sa Rebelde.com.
