Natigmak ng dugo mo, Ka Bel,
ang buong lupaing inararo’t kinandili

ng iyong pag-ibig. Nahinto ang nguya
ng makina sa bukid. Napatid ang indak

ng maso at karit. Maging sa huling sandali,
bayani kang nagsilbi. Ilang bubong na ba

ang iyong nakumpuni? Ilang bagyo na ba
ang iyong sinalubong, maisilong lang kaming

giniginaw at gutom? Ilang ulit ka na ba nilang
tinalian, sa bawat mong pagtatangkang

kami’y kalagan? Sa palasyo ng mga lakan,
walang sirang bubungan. Bagaman

abala ang lahat na takpan ang mga siwang
na tinatagasan ng mga katotohanan.

Hindi tulad mo, kaya nilang umupa
ng mga karpintero, mekaniko’t arkitektong

milagroso. Masdan mo at misteryosong naglaho
ang mga tagas, bakbak at lubak sa palasyo.

Subalit ikaw, hanggang sa huling yugto
ng payak mong pamumuhay sa mundong

ang kapayaka’y tila pa kapintasan,
hawak mo ang kaibigang martilyo at pakong

hindi ginto. Walang gintong isasabay sa iyong kabaong.
Anakpawis kang magbabaon ng aming panaghoy.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.