ANG BUHAY ay parang pelikula.

Napabalikwas ako sa aking higaan nang pumasok ang mga katagang ito sa aking isipan. Tumagos sa aking bintana ang nakasisilaw na sinag ng araw. Sabado nga pala, walang pasok.

Sa pagtulong ko sa aking nanay at tatay sa gawaing bahay ay hindi mawala sa isipan ko na ang buhay ay parang pelikula. Ba’t ko nga ba naisip 'yun? Saka ko lang naalala na may nangyari nga pala kinagabihan--isang pangyayari na hindi ko kailanman makakalimutan.

May party kasi nun sa amin, bisita ng mga magulang ko ang ilang kaibigan at pati na rin mga kaibigan ko sa paaralan. Habang kaming sampu ay kumakain, napadaan ang aming usapan sa aming buhay. Yung bahaging hindi napag-uusapan sa eskuwela; hindi nabibigyang pansin, hindi binibigyan ng importansiya.

Napagpasyahan naming pag-usapan ang lahat sa kuwarto ko. Walong babae at dalawang lalaki kaming naroroon. Nakapatay ang ilaw at sa saliw ng kanta ni Enya dun sa Sweet November, nagsalaysay ang bawat isa sa amin.

Para nga akong nasa pelikula ng mga sandaling iyon. Bawat isa sa amin ay naglabas ng hinanakit sa kaibigan, sa kapwa, sa sarili. Akala ko noon sa radyo, telebisyon, at aklat ko lang mababasa, mapapanood, at mapapakinggan ang ganoong uri ng eksena. Subalit nagkamali ako.

Madilim ang silid. Pero sa kabila ng pisikal na kadiliman niyon ay unti-unti akong naliwanagan sa mga karanasang ikinuwento nila. Doon ko naintindihan kung bakit ang isa sa amin ay maingay, kung bakit may grade conscious, may suplado at prangka, may tahimik, may matalinghaga magsalita at may nag-aaral ng mabuti para maging scholar: Dahil may kani-kaniya silang dahilan.

Sa loob ng isang oras ay may nalaman ako. Ang buhay ay para ring pelikula, tuloy-tuloy ang eksena kung pag-iigihan mo; pero kailangan mo ding sumigaw ng “CUT!” kung may dapat ayusin. Puwede ka ring mag-retouch, basahing muli ang script. Puwede ding mag-ad lib basta alam mong para ito sa ikagaganda ng pelikula. Ngunit sa kabilang banda, hindi gaya ng pelikula, ang totoong buhya ay hindi pwedeng i-rewind. Dito, kailangang magtuloy-tuloy ka.

Nagpaalam sila sa akin at sa aking mga magulang nang nakangiti sa kabila ng namumugtong mga mata. Masaya ako kasi nabigyan ako ng pagkakataong makilala sila, hindi sa kung ano lang sila kapag nakikita ko, kung hindi kung ano sila sa likod ng kamera ng buhay.

===============
Sa mga nangyari kay Arianne Angela nitong mga nakaraang linggo ito, nailabas niya ang mga saloobin niya sa buhay.