Oktubre 15, 2001

DEAR ATE Charo,

Itago mo na lang ako sa pangalang Luzviminda Jones. Ako ay nag-asawa sa murang edad na isang-daan at limampu, at nabiyuda naman pagkalipas ng dalawang-daang taon dahil namatay ang aking asawa sa sakit na emphysema (siguro'y bunga ito ng sobrang pananabako).

Masuwerte po ako't nabiyayaan kami ng Hari ng Kadiliman ng isang malusog na halimaw bago pumanaw ang aking asawa. Umalis kami ng aking anak sa punong Balite na aming tinitirahan at lumipat sa isang malapit na bayan kung saan maraming mga babaeng buntis at mga batang malalambot ang buto't laman. Dito rin nakatira ang ilan kong kamag-anak, kasama na ang pinsan kong si Lucifera. Mayroon din siyang isang anak, at sila ang magiging laman ng aking liham.

Isang gabing bilog ang buwan, habang abala ako sa pagdukot ng atay at puso ng aking meryenda, narinig ko ang aking pinsang si Lucifera na nanggagalaiti sa kanyang anak. Pinagsasabihan niya ito dahil sa ang bata ay hindi marunong kumain ng laman-loob ng tao; tanging malunggay at ampalaya lang ang hinahanap niya. Lubha akong naawa sa bata lalo na nang magsimulang bumuga ng apoy ang aking pinsan. Dahil sa lubha akong naapektuhan sa nakita kong eksena, hindi ko napigilang lumapit sa kanila. Sinunggaban ko sila ng aking apat na kamay at lumipad kami sa isang di-kalayuang burol.

Tinanong ko ang aking pinsan kung bakit niya binubugahan ng apoy ang kanyang anak. Heto po ang kanyang tugon:

"Tarantado kasi ang batang iyan! Imbes na tao ang kainin ay gulay ang hinahanap! Nakakahiya! Ano na lang ang sasabihin ng aking mga ka-impiyerno, na ang aking anak ay normal? Hindi ko mapapayagang masira ang aming dangal dahil sa kanyang kakaibang pagkilos!"

Nalungkot ako sa sinabi ng aking pinsan. Hindi ko akalaing may mga magulang palang katulad niya-mga nilalang na pinupuwersa ang kanilang mga anak na sumunod sa kanilang mga nais para lang mapanatili ang magandang pangalan ng pamilya. Napaluha ako. Hinawakan ko ang galamay ng aking pinsan, tumitig sa kanyang limang mata at taimtim na bumigkas, "Ngunit sadyang may mga nilalang na naiiba, aking pinsan! Hindi sa lahat ng oras ay mapasusunod natin ang ating mga anak sa ating inaakalang tama. Hindi porke ayaw kumain ng tao, hindi bumubuga ng apoy, hindi lumilipad, kumakapit sa pader, o nagiging mga mababangis na hayop ang ating mga kasama'y mangangahulugang sila'y may pagkukulang."

Hindi ko kaagad nakumbinsi ang aking pinsan. Lalo pa nga siyang nainis sa akin dahil sa sinabi ko. Tumindig siya't nagwikang "ngunit bilang mga magulang ng mga kampon ng kadiliman, kailangang tuwirin natin ang mga pagkukulang ng ating mga anak. Kailangang sirain natin ang mga limitasyon na sumisira sa kanilang pagiging halimaw!"

"Hindi kailangang sirain ang kanilang mga limitasyon, pinsan," yun po ang aking sinabi, "kung sisirain natin ang kanilang limitasyon ay posibleng masira rin ang kanilang buong pagka-halimaw! Mas makaiigi kung tuturuan natin ang ating mga anak na gamitin ang kanilang limitasyon upang maging mga produktibong anak ng dilim ang mga ito."

Ginawa ko pong halimbawa ang aking anak. Ganito po ang aking pagpapaliwanag: "Tingnan mo ang aking anak, wala siyang pakpak. Hirap na hirap siyang mandagit ng pagkain. Madalas nga'y pinagtatawanan siya ng kanyang mga kamag-aral dahil sa kanyang kakulangan at kung minsan nga'y umuuwi pa nang luhaan at may hawak na ulo ng kaklase dahil sa panunukso ng mga ito sa eskuwela. Kaya nga pinagsabihan ko siya na gamitin niya ang kanyang pagiging iba at hanapin ang kanyang lakas mula rito. Tinuruan ko ang aking anak na maging masaya sa pagiging siya. Simula noon, natuto ang aking anak na gamitin ang kanyang mga lakas at paibabawan ang kanyang mga pagkukulang. Nagsanay siya sa paggamit ng kanyang sungay at pagpapabilis ng kanyang walong paa para sa panghuhuli ng tao. Naging masaya siya sa kanyang pagiging iba at nakuntento siya sa kanyang sarili."

Natauhan ang aking pinsan, ngunit naguluhan rin siya sa aking sinabi.

"Ngunit paano ko matatanggap ang pagiging iba ng aking anak? Parang napakahirap. Parang hindi ko makakayanan ang pangungutya ng mga taga-ibang dimensiyon. Hindi ko yata kaya."

Sa puntong iyon, nagbigay ako ng isang heartwarming at nakaiiyak na reaksiyon. "Pero tandaan mo, ikaw ang magulang ng anak mo. Kapamilya. Dugo ng iyong dugo. Laman ng iyong laman. Sino pa ba ang dapat na makaintindi sa kanilang mga anak kundi ang mga magulang na siyang pinakainaasahan nila! Walang kuwenta ang sinasabi ng iba kapag ang pamilya ang sumoporta sa mga kasapi nito."

Napaluha ang aking pinsan. Naintindihan niya ang esensiya ng pagiging iba. Magkakaroon sana kami ng isang nakaaantig na group hug kung hindi kami naabutan ng pagsikat ng araw. Nasunog kaming lahat at bumalik sa impiyerno kung saan lumalangoy kami ngayon sa dagat-dagatang apoy. Bagaman masakit sa katawan ang mga paso, masaya pa rin ang aking pinsan at ang kanyang anak dahil sa natanggap na ng aking pinsan ang kakulangan ng supling nito.

Naglalapnos,
Luzviminda Jones