Liham ng Tagumpay
Ni Ederic Eder

From: "Ederic P. Eder"
To: "mary ann"
Sent: Friday, January 26, 2001 12:17 AM
Subject: Re: nangungumusta lang

Dear Meann,

Muli, isang mainit na pagbati sa ating tagumpay!

Opps, teka, super serious ata ang entra, baka ma-bore ka na agad. Alam ko namang parinig mo lang sa akin yung pagiging boring e. Ako talaga ang pinatatamaan mo, di ba? Hehehe, joke lang po, ikaw pa? Mag-iisip ng ganoon sa akin? Hindi yata, di ba?

Well, mixed emotions tayo ngayon dahil sa nangyari. Masaya, dahil sa nanalo ang taumbayan sa pagpapatalsik sa patabaing alam mo na sa Malacañang. Sa personal sa level, dahil nagbunga nga yung mga pinagpaguran, yung mga pinaghirapan natin simula pa ng umupo sa pwesto si Erapsis Pikonsis. Di ko dapat isiping ganito, pero in a way, nakaganti na rin sa ginawa niya noong bilhin at maipasara ng korni niya ang pinakamamahal kong "mother studio,"
ang Manila Times.

Nakakagulat din. Sa words ng officemates ko, bitin. Hindi naman sa mga mukhang rally talaga kami, pero para kasing ambilis ng mga pangyayari.

Bigla lahat: yung buhos ng galit ng mga tao, yung paglulunsad ng People Power 2--hindi EDSA 2 gaya ng sinasabi ng iba dahil di lang naman sa EDSA nangyari ang protesta kundi maging sa iba't ibang lugar sa buong bansa--na biglang natapos na nga lang nang walang anu-ano. Sa isang e-group ko nga, may plano pa kaming mag-eye ball sa isa sa mga flyover doon noong Monday. Yun pala, Sabado pa lang, tigok na sa pwesto si Erapsis.

Kwento ko muna yung mga nangyari sa akin sa EDSA at sa Mendiola.

Iinggitin kita dahil alam kong hindi ka nakasama, heheeh. Oi, hindi a! Alam ko naman na kahit di ka namin physically nakasama, nandoon ka in spirit.

Naiintindihan ko naman yung ipinaliwanag mo dati tungkol sa reservations ng parents mo given your situation. So tama rin yun na nag-iingat. Besides, you must be very proud na isa ang USTe sa pinakamatatapang na schools. Sosi nga kayo dahil may balloons pa e.

Nagti-text nga pala kami ni Melanie from time to time noong People Power. Kinukulit ko siya tungkol sa iyo. Sayang nga e. Gusto pa naman sana kitang makasama sa ibabaw ng fly-over habang nagsisigaw ng Erap-Resign! Alam kong malakas ang boses mo e, hehehe! Girl Scout ka, di ba?

Seriously, gusto sana kitang kasama habang tinatanaw ang dagat-dagatan ng mga taong kaisa natin sa paniniwala at adhikain. Masarap ding tanawin ang buong kalunsuran mula sa mataas na bahaging iyon: kikindatan tayo ng mga ilaw-dagitab ng Maynila na makikipagpaligsahan sa kislap ng mga bituin. Kukumutan tayo ng hamog ng magdamag habang patuloy na nakikipamayan sa sambayanan. Alam kong hindi tayo mapapagod kung magkasamang maglalakad papuntang Mendiola, ilang oras man ang abutin--tiyak kong sa kakulitan ko'y matatawa ka na lang at maiibsan kapwa ang ating mga pagod.Ganunman, okay lang, dahil gaya ng sabi ko, understandable naman yung situation mo. Siyempre, alam kong ipinagdasal mo naman kami habang patuloy ang pakikibaka sa mga lansangan.

Galing ako sa isang "business meeting" sa Makati nang magsimula ang EDSA thing. Nasa meeting pa lang ako ay nagsimula nang magdatingan ang mga text messages tungkol sa labing-isang pangit. May magmumura--akala ko nga galit sa akin yung officemate ko na naunang mag-text--may nanggagalaiti, at kung anu-ano pa. Yung isang natanggap ko: "Remember the names of these senators; they betrayed the Filipino people: [name of the ugly senators]." That time medyo alumpihit na ako but since nasa meeting nga, ala ako magawa. Laterz, nagtawag ako at nakibalita sa mga pipol. Pero basically, naintindihan ko na na yun nga, hindi pinabuksan ang second envelope. Samantala, tuluy-tuloy ang mga txt sa aking fone. Noise barrage raw ng 11PM at rally kinabukasan sa Senate. 11PM na, nasa bus pa ako, medyo nag-umpisa nang magkaingay ang mga sasakyan sa labas. Ako, gusto kong magwala sa loob pero siyempre nakakahiya yun na para akong puhang na magasisigaw ng bigla.

Nagtaka lang ako dahil kahit lagpas ng 11, tuluy-tuloy pa rin ang mga busina. Kahit magtu-twelve na ay may nagabusina pa.

Pag-uwi ko sa bahay, maya-maya ay dumating ang housemate kong reporter. Nagtitipon na raw ang mga pipol sa EDSA. Kung gusto ko raw mag-cover para sa kanila. Siyempre ang sabi ko, aba e punta tayo. Pero bago iyon, hinarap ko muna ang aking computer at in-update ang aking resign-impeach-oust Erap web site.

Maya-maya, sugod na akong mag-isa ko sa EDSA Shrine. Nag-taxi pa nga ako papunta at may suot na sombrerong may sticker na Erap-resign movement.

Nakita ko pa si Cory Aquino na paalis sa sasakyan niya noong kadarating ko lang. Kinawayan ko pa nga. Kumaway rin siya pabalik, pero medyo delayed reaction. Tapos pumasok na ako sa simbahan at nakita ang mga kasamahan sa media. Medyo awkward nga dahil iniisip ko: ano ba ako, rallyista o reporter na nagko-cover? Gusto ko kasing gawin pareho. Pero syempre, hindi magandang tingnan na isang reporter ay may suot na Erap-resign na sticker. Suot ko pa rin noon yung T-shirt na Batang Times, matapang, makulit, masipag, makabayan, etc...nanindigan, naghirap dahil kay Erap! But anyways, sabi ko bahala na.

Nakita ko ang friend kong si Anto na anak ni Ka Satur Ocampo, tapos mga pamilyar na mukha sa media, tapos naki-stay ako sa tabi ng publisher ng Pinoy Times na si Sir Vic (Tirol) at misis niya na si Lorna na hiningan ko pa ng kopya ng isyu nila para sa susunod na umaga. Sabi pa nga ni Ma'am Lorna, "Ah, it's for sale e." Pero binigyan na rin ako ng libre dahil sa sabi ni Sir Vic, taga-Center for Media Freedom and Responsibility ako. Syempre, nakalibre ako sa "opisyal" na dyaryo ng People Power 2, hehehe! (Although nahiya rin ako later sa kakapalan ko, hehee.) Yun yung isyu na "Shameless" ang humihiyaw na headline. Andoon din si Sir Vergel Santos ng BusinessWorld na contributing editor din namin sa PJR.

May mga iba pang kaibigan, kakilala at kaeskwela na nakabunggo ko mula mga 2 o clock hanggang mga 4 ng umaga na nag-stay ako roon sa EDSA. Pag-uwi ko, tulog ako, masakit ang lalamunan dahil nga sa noo'y sipon pa lang na naging ubo na hanggang ngayo'y narito pa rin. Nagising ako, tanghali na at pagtawag ko sa office, ok lang daw na di ako pumasok dahil nasa EDSA naman ako noong umaga.

Pero ilang oras pagkagising, punta na naman ako sa sa EDSA. Pumunta rin ang mga officemates ko pero hindi ko sila nakita. Pero nagkita kami ng dalawang barkada kong babae, sina Miq at Joie. Nagpalakad-lakad kami, sumasali sa chanting, at kumain sa Gale. Nakasama pa namin ag boyfriend ng isa pa naming barkada at nakakamay pa nga siya kay Loren Legarda. Umakyat kami sa isang fly-over at nakigulo sa mga kabataan na humaharang sa mga sasakyan; hindi papalagpasin ng mga sasakyan hangga't hindi bumubusina. At kung maaari, ang busina ay sa tono ng Erap-resign! Nagpamudmod din ako ng special issue ng Collegian na iniabot lang sa akin ng isang tao. Nang finally ay mapagod ako, umuwi na ako ulit.

Kinabukasan, Huwebes, pumasok ako sa office at nung hapon ay lumabas para sumama sa human chain mula Ayala hanggang Ortigas. Anim kami: Ako; officemates kong sina Evelyn, Roselle, at Barn; kaibigan kong si Noel na suma-sideline ng scanning sa office; at barkada kong imported pa from Laguna, si Mat, na sinundo pa namin ni Noel sa Glorietta. Gaya ng naunang araw, andami na namang nakaitim at siyempre, mawawala ba ang mga stickers?

Nakasama kami sa human chain. Naglakad rin kami papuntang Ortigas, at habang daan ay tuloy ang thumbs down sign na ipina-flash sa mga sasakyang nagdadaan. Syempre yung ibang mga pasahero ay nakikiisa at naki-flash rin ng thumbs down sign. May parte sa paglalakad na sumusigaw kami, kahit aanim lang kami ng chant ng UP: Iskolar ng bayan, ngayon ay lumalaban! Ginawa namin iyon habang nasa tabi kami ng pagkarami-raming mga taga-Ateneo. =) Sa daan, may ibang mga nanonod din na pro-Erap. Yung mga pinakamahihirap, yung maliliit na mga anak nila, simisigaw ng Erap pa rin! Malungkot nga, andami pa rin niyang naloko!

Pero iba yung pakiramdam ng mag-Angelus. Kapit-bisig kaming lahat, siguro naman ay walang patid mula EDSA Shrine hanggang sa Ayala, kung may natira pa roon, habang nagdarasal. May mga sinindihang kandila pero may mga sasakyan pa ring bumubusina sa kabila noon.

Pagdating sa may Guadalupe ay sobrang pagod na kami. Dumaan kami sa Wendy's para kumain. Naubusan nga ata ng stock ang Wendy's sa Boni dahil sa dami ng kumain sa kanila. Pero nakakain pa naman kami. Kahit nasa pakikibaka, kumakain pa rin ako ng bacon mushroom melt combo! (Hmmm, Wendy's kaya tayo pag nagkita tayo? Heheeh!)

Nang tutuloy na kami papuntang Ortigas ay naiwanan na kami ng malaking bulto ng mga papuntang Shrine. Iilan-ilan na lang kaming humahabol papunta roon dahil malayo na yung iba. Tapos nag-decide pa yung tatlong officemates ko na umuwi na. So kaming tatlong boys na lang ang natira. Tuloy pa rin naming nilakad papuntang EDSA Shrine. Along the way, may isang grupo kaming nadaanan, anti-Erap din tapos nung dumaan kami, nagsigawan at hinipo ng isang bading si Mat. Mukhang nagwapuhan lang sa aming tatlo yung isang grupo na yun ng mga kabataan, heheeh!

Nang gabing iyon, lakad kami ng lakad. Dahil sa maliit na tao si Mat, madali siyang makalusot sa crowd, sumusuot, sumisingit at kasunod naman kaming dalawa ni Noel. Later in the night, nakarating kami sa malapit sa stage. Nakinig ng mga speaker, nakisigaw, nakigulo... Tapos nagpalakadlakad ulit sa crowd, umakyat sa dalawang fly-over, naki-disco sa mga Youth for Christ people, at pinagod ng todo ang sarili. Ang lahat ng ito alang-alang sa barkada, este, sa sambayanang Pilipino.

Ang masaya rito, magkahalong gimik ng barkada at pakikiisa sa pakikibaka ang nangyari. May bonus pa nga dahil pakaalis ni Mat, kami ni Noel, walang awa sa aming mga tuhod, ay naglakad mula Ortigas hanggang Santolan staton ng MRT saka sumakay papuntang Cubao upang umuwi.

Parang work shift ang dating at alis ng mga tao. May parating, may paalis...lahat, iisa ang nais....si Estrada'y mapaalis!

ikalawang pahina