MAIKLING KWENTO

Larawan: Kuha ni Roberta Karla Maquiling, Disenyo sa Photoshop ni Ederic Eder

NAGSISIMULA PA lamang pumatak ang ulan nang pumarada ang sasakyan ni Paula sa harap ng kapilya. Ngayon ko nga lang iyon nakita, e. Nasunod na rin pala ang gusto niyang kulay ng kotse. Purple. Sabi ko sa kanya noon, huwag na lang iyon ang piliin niyang kulay. Ang lungkut-lungkot kasing tingnan. Sabi ko, mas maganda kung dilaw o kaya'y orange para bukod sa kakaiba, malayo pa lang ay kitang-kita ko na. Malabo pa naman ang mga mata ko. Pero gaya nang dati, siya pa rin ang nasunod. Kung sabagay, pareho lang naman kaming matigas ang ulo at ayaw na pinagbabawalan. Unpredictable rin daw kami, sabi ng mga kaibigan namin. Gaya ngayon, kahit na lumalakas na ang ulan ay nagpunta pa rin si Paula dito. Hindi talaga ako kayang tiisin ng pinakamatalik kong kaibigan.

Medyo matagal-tagal ko na ring hindi nakakasama si Paula. Kung hindi ako nagkakamali, huli kaming nagkita noong manood kami ng sine sa SM. City of Angels pa nga iyon, e. Alam mo ba `yon, `yung tungkol sa anghel na na-inlab sa isang tao kaya hiniling niyang maging tao rin siya para magkasama sila; `yun nga lang ay namatay naman `yung babae. Kung minsan talaga ay nakapagtataka ang mga pangyayari, ano? Nakatatawang nakaiinis dahil kahit anong pagpupumilit ng tao na makamit ang nais niya sa buhay, wala pa ring kahihinatnan ang pagod niya. Kadalasan pa nga ay nagmimistula pa siyang papet na nakakikilos lamang sa pamamagitan ng taling pinagagalaw ng kamay ng kahit na sinong may hawak nito. Marahil ay ganito ang nangyari sa kuwento ng anghel at babae. Nang tila ay nagsasawa na ang may hawak ng pisi sa kanilang dalawa ay pinaglapit na sila. Kung hindi ba naman isang kalokohan iyon: pinaglapit ang dalawang nilalang, pinilit na pagsamahin upang muli lamang paglayuin at paghiwalayin. Ang sabi naman ni Paula, mayroon daw dahilan ang diyos kung bakit kailangang magkaganoon ang buhay ng isang tao. Hmmm. Ganyang-ganyan din ang sabi sa akin ng mommy ko nang malaman namin ang prognosis ni Dr. Abad mga tatlong buwan na ang nakalilipas. Siguro nga ay sadyang matigas lang ang ulo ko dahil kung pinakinggan ko na lang ang mga sinabi nina Mommy at Paula ay baka hindi ko na kailangan pang magtanong ngayon.

Alam nga kaya ng diyos na hindi natutuwa ang mga tao sa mga pinaggagagawa niya? Teka, masyado naman yata ako. Baka naman imahinasyon lang talaga na nandiyan nga siya. Hindi ko naman masisisi ang mga taong nagpupumilit maniwala na kagustuhan niyang lahat ang mga nangyayari sa mga tao: masakit man o hindi. Sa panahon ngayon, ito na lang ang pinakamadaling gawin ng isang tao: ang maniwala at magtiwala sa isang kapangyarihang nakahihigit sa kanya. Pero hindi ko pa rin ito matanggap.

Teka, ikinukuwento ko nga pala ang nangyari sa amin ni Paula nang manood kami ng sine. Pagkatapos naming manood ay niyaya ako ni Paula na bumili ng kandila para sa koleksyon niya. Kaya lang, hindi na kami natuloy dahil sumakit na naman `yung ulo ko. At saka isinuka ko `yung popcorn at potato chips na kinain ko sa sinehan. Nakakaawa nga si Paula, e, kasi tarantang-taranta siya at hindi malaman ang gagawin. Mabuti na lang ay nakaya ko pang pumunta sa parking lot bago ako tuluyang bumigay. Oo nga pala, `yung pink niyang kotse ang dala niya noon.

Aba, ang daldal ko kasi. Hindi ko tuloy napansin na dumating na rin pala ang iba ko pang mga kaibigan. Sila raw ang makabagong bersyon ng Dead Poets Society; gaya ko ay nagsusulat din sila sa Gazette. Lumapit sila kay Paula na nakaupo katabi ng mommy ko. Sana naman ay ngumiti sila kahit na kaunti. Aba, ako yata ang dahilan kung bakit sila narito ngayon.

Teka, nasaan kaya si daddy?

Ayun, inaayos niya `yung microphone sa stand. Wow, kakanta nga pala ang kaklase kong si Ria. Kabilin-bilinan ko kasi sa kanya na huwag siyang pupunta dito kung hindi niya kakantahin `yung paborito kong kanta ni Matt Monro; `yun bang Softly as I leave you. Ang baduy ko no? Madalas nga akong kantiyawan ng barkada pag pinapakanta ko iyon kay Ria, e. Teka, nasaan na nga ba si Ria? Bakit ba kung saan-saan sila nagpupunta? Lakad ng lakad. Palipat-lipat ng upuan.

Sabi ko na nga ba, e. Magkasama si Ria at Frankie. Talagang ganyan iyang dalawang iyan. Sabi ko nga noon, hindi na kailangan pa ng kasal para tawagin silang mag-asawa. Gaya ngayon, hinihimas-himas ni Frankie ang likod ni Ria habang panay ang singhot nito sa panyo niya.

"Make Jana proud of you, honey." Narinig kong sabi ni Frankie kay Ria. Tumango naman si Ria bago sumingang muli sa panyo niya. Naku, proud naman talaga ako kay Ria, e. Ang ganda-ganda talaga ng boses niya at ang husay pang tumugtog ng piyano.

Saan kaya nanggaling ang mga lata ng broas na `yon? Parang ginugutom tuloy ako, a. Ang sarap sigurong saluhan ang mga kaibigan ko sa pagkain nila ng mga manamis-namis na biskwit na `yon. Ayan na si Trisha at may dala-dalang trey na puno ng mga tasa ng mainit na kape. Umuulan pa naman ngayon at masarap ang humigop ng kapeng itinimpla ni Trisha; kabisadong-kabisado niya ang lasang gusto ko. Si Trisha. Kanina pa siya kilos ng kilos. Siguro ay pagod na rin siya. Dalawang gabing magkasunod na siyang hindi nakakatulog nang maayos. Kahit hindi niya aminin, alam kong nami-miss niya akong katabi sa pagtulog. Sa dorm kasi, kahit na may sarili siyang kama ay sa `kin pa rin siya tumatabi.

Si Trisha. Ako ang nagpakilala sa kanya kay Pablo Neruda at Sylvia Plath. Ako rin ang parating nagpapaalala sa kanya na ang buwan ay nagpapahinga rin…napapagod din. Bilib nga ako sa kanya dahil kahit na microbiology ang kurso niya, gandang-ganda pa rin siya sa mga kuwento nina Dubus at Swift. Kung minsan nga ay pinagseselosan ko pa pati si Rilke. Sayang at hindi ko na mababasa ang mga kuwentong isusulat ni Trisha. Pero hindi bale, nangako naman siya sa akin na lagi akong magkakaroon ng papel sa mga akda niya. Kahit hindi ako ang bida, masaya na rin ako. Kahit papaano ay mabubuhay ako sa pagitan ng mga pahina ng mga kuwentong isusulat niya. At isa pa, alam kong nasa isip at puso niya ang minsang sinabi ni Rilke: na ang dalawang taong nag-iibigan ay nakatingin sa iisang abot-tanaw.

Ang lakas ng ulan, a. May bagyo siguro. Aakalain mo tuloy na hatinggabi na gayong alas-tres pa lang ng hapon. Tuloy, parang gustong maligo ni Mico sa ulan. Teka, Biyernes ngayon, a. Tsk, tsk. Hindi na naman uli pumasok si Mico. Alam naman niyang hindi ko siya maihahatid sa school, e. Honor student pa naman iyang kapatid ko. Mana sa ate, siyempre. Prep pa lang pero mukhang hahakot na siya ng medalya sa graduation. Pag nagkaganon, alam kong magtatampo siya sa akin dahil hindi ko na mabibili `yung pangako kong roller blades sa kanya. Bahala na sila mommy at daddy sa paliwanag. Kung hindi, si yaya ang tiyak na kukulitin ni Mico sa katatanong tungkol sa akin. Sayang, dalawa sana kaming magma-martsa sa Marso.

Hay, sa wakas at magsisimula na sila. Nagsawa na rin siguro sa kakakuwentuhan maghapon. Nakakatawa nga ang mga ayos nila. Pare-pareho silang namumula ang mga ilong. Si Paula ay naka-shades pa, ayaw siguro niyang may makakita ng kumalat niyang mascara. Ang magkasintahang si Ria at Frankie ay kasama ng iba pang mga kaibigan namin. Lahat sila ay pawang tahimik at tila may malalim na iniisip. Kahit na ang ilaw ng mga kandilang hawak nila ay hindi magawang bigyang liwanag ang kanilang malulungkot na mga mukha.

Si Trisha--

"Dirge Without Music by Edna St. Vincent Millay…" Hmmm. Alam na alam talaga ni Trisha ang paborito kong tula. Pero, Trisha, huwag mo munang basahin iyan. Trisha! Hindi niya ako marinig dahil sa lakas ng buhos ng ulan at mga bulung-bulungan. Maya-maya na sana basahin ni Trisha `yung tula. At saka, huwag naman sana siyang umiyak. Kitang-kita ko na ang mga animo'y hamog na babagsak mula sa langit ng kanyang mga mata. Nababakas sa hapis niyang mukha ang isang unos na maya-maya lamang ay tuluyan nang bubuhos.

Huling kahilingan ko na ito, Trish. Maya-maya mo na basahin iyan. Ayoko pa---

"I am not resigned to the shutting away of loving hearts in the hard ground…"

Kidlat ang animo'y tumama sa maamong mga mata ni Trisha, matalim at mahapding kidlat na sinusundan ng kulog na bumabasag sa kanyang tinig.

Trisha, please naman, o. Pagbigyan mo na ako. Ikukuwento ko pa `yung una nating pagkakakilala sa opisina ng Gazette at saka nu'ng nagsumbong ang kasera ng dorm sa Mommy ko na tayong dalawa raw ay--

"…with lilies and with laurels they go,"

Talagang hindi ako naririnig ni Trisha. Ang kanina'y nagbabanta pa lamang sa kanyang mga mata ay tuluyan na ngayong humihilam sa kanya. Sa labas naman ay lumakas na nang todo ang pagbuhos ng ulan. Napapagod na rin naman ako. Pero maaga pa, e. Kaya lang ay nanghihina na rin ako. May tahimik na pag-anyaya sa akin ang hangin. May malamig na paghalik sa akin ang bawat patak ng ulan.

Tuluyan nang nag-unahan sa pagbuhos ang kanina'y mumunting hamog lamang sa mga mata ni Trisha. Trisha…

Ang lakas-lakas na talaga ng ulan. Ang sarap matulog.

"…but I am not resigned."

… ang sarap matulog.

----------------
Si Christine Ongpin ay nagma-master's sa Malikhaing Pagsulat sa
Diliman,Project Coordinator ng isang foreign-funded organization,nagpipinta,nangangarap mag-saranggola sa EDSA, magka-anak ng walang asawa at nanaginip nang gising.