Huwag sanang tulutan ng tadhana

na ako'y lisanin mo sa gitna ng digma.

Ikaw ang aking maso

sa pagpanday ng isang bayan

kung saan walang taong parang asong nakagapos

habang hinihimod ang paa ng kung sino,

kung saan ang mga tao

ay mga mulawing lahat at di mga kawayan.

Ngunit kung ang iuukit mo lamang sa papel

ay ang mga kahangalang iniluluwa ng mga bibig

ng mga nagpapapansin sa kanilang kasintahan o manliligaw,

mabuti pang ang mga kamay ko'y magkadurug-durog sa riles

o kaya'y tamaan ng isang libong lintik

upang ika'y di ko na mahawakan pa.