Darating at magpapalit ang uri ng lipunan. Tao lang naman ang gumagawa
nun.
Palaging humahanap ang tao ng isang kalagayang inaakala niya ay mas
mabuti kaysa dati, at kung maari ay sa higit na nakararami.
Kaya, di mo puwedeng alisin ang kaguluhan sa alinmang lipunan--darating
at darating ang panahon na papalitan na ang isang bagay na hindi na
gumagana at nawawalan na ng silbi.
Siyempre, maraming pagtutol at natural lang naman, iyon, dahil bawat
tao ay may kanya-kanyang interes na pinoprotektahan. Hindi palaging
plantsado at makinis ang daan tungo sa pagbabago. Pagbabanggaan ito
ng iba’t-ibang puwersa. Isang laro ito ng kung sinuman ang kumukontrol
sa kabuhayan at politika ng bansa. kaya palagi mong maririnig na pumapapel
nang husto ang pinakamalalaking tao:tulad ni Tita Cory, kailangan
niya kasing proteksyunan ang angkan niya sa nangyaring massacre sa
Hacienda Luisita kung saan ay pinagbabaril ang mga nagwewelgang manggagawa;
si FVR, dahil nasasangkot ang pamilya niya sa mga logging na pinaniniwalaang
may pananagutan sa pagkaubos ng mga puno sa ating mga bundok; ang
MBC, kailangang siguraduhin nila na kung sinuman ang umupo sa puwesto
ay papabor sa pagninegosyo at hindi sa mga empleyado lamang.
Ang militar ay ganundin, dahil nakikinabang sila sa mga tiwaling
pulitiko, negosyante at sa mga iligal na pinagkakakitaan tulad ng
jueteng. Di rin pahuhuli ang mga grupong simbahan dahil marami silang
charitable organizations at proyektong nangangailangan ng malakihang
pondo, kapalit man ito ng kanilang boto o kaya ay pananahimik sa harap
ng mga katiwalian (sila lamang ang makapagsasabi, tanungin ninyo sila).
At ang panghuli ay ang Kaliwa, na nakikita ang kaguluhan bilang pagkakataon
upang palawakin ang impluwensya at makalikha ng diumano’y isang
sitwasyong rebolusyonaryo at himuking mag-alsa ang mga tao.
Hay, lawit na ang dila ng taumbayan sa hirap, masasakit na ang balikat
tulad ng kalabaw sa kapapasan ng kahirapan na parang sumpa na di maalis-alis.
Di na sila agad mapapaniwala nang kung sino upang mag-alsa, dahil
ang tingin nila ay pare-pareho lang silang manggagamit ng tao. Kaya,
obvious ba na ibinebenta lagi nila ang kanilang boto tuwing eleksyon,
at kung may kaguluhang tulad nito, ay sila ang mga kahakut-hakot at
sapagkat kami'y bayaran lamang (KBL)? Kuhang-kuha nila ang ugali ng
mga taong nagsasamantala sa kanila.
Pero di naman lahat ay ganun. Meron pa ring buo ang pagkatao, kahit
hirap di umaatras, kahit salat, gagawin ang lahat para mabago ang
umiiral na kalagayan sa kabila ng mga rambulan sa itaas.
Sa gitna ng mga nagbabakbakang puwersa ay ang mga karaniwang pinoy,
na gusto lang namang mabuhay sana nang tahimik, maayos at may pagkakataong
umunlad na parang malabong magkatutoo sa Pilipinas.
Kaya nga nag-aral ng Nursing, kahit di hilig, ihihilig na rin,kahit
lawyer na, doktor na, accountant na, magna-nurse pa rin. Kasi naroon
ang datung, naroon ang pagkakataong makalabas ng Pilipinas.
Kaya nga araw-araw ay punumpuno ang US Embassy ng mga Pilipino na
para bang nag-uunahang lumabas sa isang nasusunog na bahay sa halip
na patayin ang apoy.
Kaya nga pinakamarami ang Pilipino na nagtatrabaho sa mga barko sa
buong mundo, dahil ang Pilipinas ay tulad ng barko na lumulubog, at
kailangang mag-apurang tumalon at makalabas ang mga tripulante at
mga pasahero bago malunod.
Dahil sinlabo at simbaho ng ating mga namamatay na ilog ang ating
pag-asa.
Dahil sa may pagkabaldado na ang tinatakbo ng politika at kabuhayan
ng bansa ay siguradong may gutom ang higit na nakararami sa mga darating
na araw.
Pero, hay, salamat na lang palaging may pero.
Sa panahon ng kaguluhan sumisibol ang mga dakilang ideya.
Sa panahon ng kaguluhan lumilitaw ang mga dakilang tao.
Sa panahon ng kaguluhan, nagsusulputan ang maraming-maraming kamay
na bumubukas at umaabot sa iba pang mga kamay bilang tanda ng pag-agapay
at pagkakapit-bisig sa mga panahong mapanubok, dahil patuloy tayong
pinagtutulakan at sapilitang inuugit ang magiging buhay natin ng iilang
tao lamang.
Pero, ewan ko, para bang palagi na lang ganito.parang sayang lang
ang pagod. Siguro matigas lang talaga ang ulo ko at tulad ng iba pang
mga kaibigan at matagal nang kakilala. totoo, tayo ay samahan ng mga
walang kadala-dala.
Pero sa kaila-ilaliman ng kalooban ko, alam ko na walang bagay na
walang silbi. Hindi totoo na ang mga Pilipino ay santambak na walang
silbi dahil hinahayaan nating tayo'y ganituhin. Kahit sa patuloy na
pagkabigo ay may dunong ding makukuha. Lahat ng likha ng Diyos, tao
man o bagay ay may silbi sa iba't ibang kaparaanan. Walang sayang.
Walang nasayang sa ating mga panalangin at pagpapagod para sa ating
pangarap para sa sarili, pamilya at para sa bansa kung tayo'y nagpapatuloy
habang ang mga naglalabanang puwersa ay gusto tayong tratuhing mga
bagay na para bang pag-aari nila.
Matututo rin tayo.
Kahit sa gitna ng mga nag-uumpugang bato sa gubat, may mga kakaibang
mga halaman at ligaw na bulaklak ding tumutubo sa itaas.
Malay natin, nagbabago ang lahat ng bagay--ang naaabot ng ating mga
pananaw, pamamaraan, at pagbibigay-solusyon sa ating kalagayan.
May isang pelikulang pambata na ipinalabas ng Walt Disney na ang
pamagat ay Mulan at ganito ang sinasabi:
"Ang pinakamagandang bulaklak
ay yung namumukadkad
sa panahon ng sigwa."
---------------
Si Odie, 41, bagong tatay, ay Pinoy na Pinoy pa rin kahit siya'y nagtatrabaho
bilang Internet tech support sa ibang bansa.
