Hindi Sagarang Pagpasok
ni Ma. Sonia G. Astudillo

Balik sa ika-3 pahina

“Kanina pa yang panyong yan. Naiwan nung isang babae. Hayaan nyo na lang,” pakikialam naman ng isang lalaki.

Mamaya, paggarahe ng dyip, kapag halos naghihingalo na sa pagod ang dyip, ano kayang gagawin ng drayber sa panyong naiwan? Pati na sa iba pang maiiwan? Pwede nyang gawing basahan o kaya naman, itapon na lang. Ano pa man, hindi rin yan magtatagal sa dyip. Aalisin ng drayber o ibubulsa na lang ng ibang pasahero, ni hindi na nga aabot sa garahe.               

Yung mga naging kaibigan ko, kung hindi umalis, ako n'ang lumayo. Nagagalit na sila, kapag magkaibigan na kami e ibinabalita ko pa rin sila. O minsan, akong inilalayo.

Si Marla, ang huling balita ko sa kanya, hindi na akong nagbalita noon, nabasa ko na lang, nakulong naman daw yung nang-rape. Wala pa ang bitay noon.

Yung iba naman, ewan. Ayoko rin naman ng masyadong maraming kaibigan. Tama na yung kakilala. Kapag kasi madami kang kaibigan, madaming nanghihimasok sa buhay mo. Sasabihin tinutulungan ka lang naman. Yung mga madre sa dati kong school, palagi akong pinatatawag sa guidance counsellor’s office, pinagpapayuhan. Pero kailangang magkwento ka muna bago sila makapagpayo, give and take. Pero pakiramdam ko kapag ganon, nire-rape ako. Nire-rape ka na nga, utang na loob mo pa. Pero para naman sa kanila hindi yun rape, tulong lang.

Gusto ko kasi, hi-hello-pwede-kang-mainterbyu-salamat. Parang robot, makina. Pero at least objective, walang kinikilingan. No strings attached.

Naalala ko tuloy yung isang naging pasahero ko o kung sa mas senting salita, nakasabay sa buhay, nakasama. Si Antonio. Hindi ko yon nainterbyu, dating kami.

Palagi raw akong no strings attached, yan yung nagustuhan nya sa akin. Yan din yung ikinainis nya nung huli. Ok daw ako, hindi demanding. Kapag hindi sya nakakasipot sa date namin, hindi ako nagagalit. Kapag naman magkasama kami, hindi ako palaging nakapulupot lang sa kanya, hindi rin palaging naka-gwardiya. Baka kasi biglang may balitang dumaan, hindi ko man lang mamalayan, mapalampas ko pa. Hindi tuloy nasisira yung image nya, ni Antonio. Dalang-dala pa rin nya yung pagiging macho, independent at single, kahit magkasama kami. Pareho kaming walang balak mag-asawa non, kaya nga kami nagkakasundo. Kung kailangan ko ng date, na bihira namang mangyari, nandyan sya.

Bibihira din kaming mag-away non, dahil nga, bihira naman kaming magkita. Masaya na naman sana. Ewan ko nga lang at bigla na lang napa-gustong mag-asawa itong si Antonio. Kung hindi raw kahit live-in at anak. Tumatanda na daw sya, gusto na nyang magkapamilya at paminsan-minsan e lumagi naman sa bahay. Kaming dalawa. At kung pwede yung anak. Lalong ayoko non. At least ang asawa pwede mong hiwalayan kapag ayaw mo na. Parang sa dyip, pwede kang bumaba kapag hindi mo nagustuhan yung katabi mo o kaya naman kung bastos.

Ang anak, ibang usapan yon. Gusto ko, kung may tatanggapin akong gawain, yung magagawa ko, mapapanindigan. Responsable ako pero takot akong tumanggap ng masyadong madaming responsibilidad. Baka hindi ko makayanan. Kung pagbubuntis pa lang, pwedeng huwag mong ituloy. Parang sa balita, pwedeng isulat mo o hindi. Pero kapag nasulat mo na at lumabas na, wala nang bawian.

Buti pa nga ang balita, pwede mo ring iwan. Mag-isip ka lang ng valid na dahilan sa editor mo. Ang asawa din. Pero ang anak, paano kung magsawa ka na?

Siguro kaya nga walang nagtatagal sa isang beat. Kailangang ipaikut-ikot para hindi ka magsawa at di-gaanong mapalapit o mapakabit sa mga tao don. Kapag kabit ka na don, mahirap nang maging objective. Pakiramdam mo anak mo na sila o malapit na kamag-anak at syempre, hindi ka magsasabi ng pangit tungkol don. Parte ka na non at parte mo na yon, kung pangit yon, pwedeng dahil pangit ka din.

Kaya si Antonio ngayon, hindi ko na alam kung nasaan, wala na ‘kong balita.

Sundan sa ika-5 pahina