Tinig.com

Hindi Sagarang Pagpasok
ni Ma. Sonia G. Astudillo

“'MA, ABA INGAT NAMAN. Kung gusto mong magpakamatay, h’wag mo kaming idamay.” Bigla kasing nagpreno yung dyip kung kailan naman nakakatulog na yung mama.

Pero paminsan ang mga tao, kasali ako, sobrang magtiwala. Lahat naman yata. Tuwing sumasakay ka sa dyip, at hindi lang naman sa dyip, pinagkakatiwala mo yung sarili mo sa hindi mo kakilala. Malimit hindi mo naman kilala yung drayber o yung dyip. Anong malay mo kung gusto pala nyang ibangga yung sasakyan? Hindi mo naman alam, kasi hindi mo nga kakilala. Hindi mo alam kung swabe ba yang magmaneho, kung iingatan nya yung pasahero. E bakit naman nya iingatan yung pasahero, e hindi rin naman nya kilala yon?

Dati may nainterbyu ako, rape victim. Nung bago akong reporter, kapag sinabi mong nag-interbyu ka ng rape victim, tatanungin ka kung alin doon sa tatlo o lima ang nainterbyu mo. Ewan ko kung talagang kokonti lang ang nare-rape noon. Basta lima lang yan, si Marla, si Jenny....

Pero ngayon, kapag dumaan ang isang araw na walang na-rape, yon ang balita. Siguro kung nasa police beat pa ako ngayon, araw-araw may balita ako. Hindi ko poproblemahin ang pagpapasa ng limang articles sa isang araw.

Mabalik tayo kay Marla, siya yung nainterbyu ko. Kinwento niya sa ‘kin lahat-lahat, pati yung hindi ko naman tinatanong. Umiyak pa nga e. Ginawa akong counsellor at yung interbyu, counselling session. Nakasimpatya naman ako. Halos tulungan ko nga sa pagmura don sa nang-rape. Ayun, ilinipat tuloy ako ng beat. Bawal daw yon sa trabaho ko.

Ganon pala yon. Kapag pinapasok ka ng lalaki at kapag lumalabas na sa ‘yo. Pareho lang. Pilit kang dinodominahan, pati utak mo pinapasok. Nararamdaman mo yung lakas at kontrol nya sa ‘yo. Lumalaban ka, kumakawala, gusto mong sumigaw pero pilit kang pinasusuko. Gusto mo syang pigilan, pero hindi mo naman magawa.

Yun yung naramdaman ni Marla nung ma-rape sya. Yun din ang naramdaman ko nang sumama sa ibang babae ang itay. Kahit wala na, kahit tapos na, nakapang-hihimasok pa rin sa buhay mo. Parang buong buhay mo yung pinasok at nilabasan, yung ginulo. Parang pintuang nabuksan na ayaw na uling sumara. Si Marla, wala pa raw nakagalaw sa kanya nung ma-rape sya, dahil nga don, habang buhay nang nabuksan ang buhay nya. Parang palagi pa ring nandyan. Parang balitang hindi mamatay-matay.

“MISS, PANYO MO BA ‘TO?”

“A, hindi, nandyan na ‘yan pagsakay ko”.

May mga taong sa pagmamadali, nakakaiwan ng gamit sa dyip. Panyo, folder, payong at kung anu-ano pa. Pansamantalang tumitigil sa dyip ang mga gamit na naiwan. Matagal, kumpara sa mga pasahero. Meron din naman akong naging kaibigan sa mga nainterbyu ko.

Si Marla nga. Katorse sya nung pinasok ng lalaking yon ang katawan nya (at ng media ang buhay nya). Yun din ang edad ko nang umalis ang itay at pati na lahat ng kaibigan ko. Catholic school ang pinapasukan ko non, mga madre. Natural usapan ako sa eskwela. Pati sa mga madre bulung-bulungan ang buhay ko at ng Inay. Naisip ko noon, kaya siguro hindi nag-aasawa ang mga madre, natatakot mapag-usapan kapag hindi natagalan ng asawa. Hindi naman sa hindi natagalan ng Itay ang Inay. Basta lang may nakita na syang iba.

Mahirap naman siguro talagang habang buhay kayong mag-asawa. Nakakasawa rin. Mukha at mukha nya ang makikita mo. Buti pa nga siguro kapag habang buhay ka na lang nasa iisang beat, kahit papa’no napapalitan naman yung mga tao don, yung mga department secretaries, mga commissioner. Sa dyip din, nag-iiba-iba ang kasakay mo, ngayon pa nga lang e, ilan na ba yung nakatabi ko?

Kaya rin siguro nakakita ng iba ang itay. Hindi aksidente ang pagkakita nya don, sinadya. Naghanap talaga sya o naghintay. Syempre nalungkot pa rin ako non. Kahit pa naiintindihan ko na sya ngayon o iniisip kong naiintindihan ko na. Ako rin naman yata hindi ako tatagal sa isang asawa lang, ngayon pa nga lang madali na akong magsawa kapag ilang araw ko nang hinahabol-habol ang isang balita, tulad nung sa Pier. At tsaka tapos na yon, lumang isyu na matagal ko nang iniwan.

Sundan sa ika-4 na pahina