Hindi Sagarang Pagpasok
ni Ma. Sonia G. Astudillo

Balik sa unang pahina

Mayabang kami noong college. Syempre taga-Kolehiyo ng Pangmadlang Komunikasyon.

Kami lang yata ang kolehiyong nakapanghihimasok sa buhay ng lahat ng tao. Bukod sa nagbabalita kami  tungkol sa lahat ng uri ng tao, ang mga tao mismo maluwag kaming tinatanggap sa buhay nila. Aba, kahit saang liblib na lugar, basta may linya rin lang ng kuryente e sigurdong may TV o radyo. Kahit pa sa kapit-bahay yon, makikipanood ka o makikipakinig. At halos lahat naman yata ng tao e nakahawak na ng dyaryo, kahit pa dyaryong pinambalot ng tinapa.

Ganyan ang pagmamahal nating makipag-usap, kahit sa TV, sa dyaryo, radyo o telepono. Basta palaging mahalaga ang komunikasyon. Kaya pakiramdam ko noon, ganoon ako kahalaga.

Kaya lang, sa tuwi’t-tuwing matatrapik ako, nakikita kong ang dami pa palang ibang Quiapo Pier na dyip. Hndi nga lang galing sa Philcoa, pero Quiapo Pier pa rin.

Nung magtagal-tagal ako sa trabaho, nalaman kong hindi naman pala ako unique. Nung minsan, nakikipaghabulan ako sa balita, halos magkandahulog ako sa hagdanan para mauna sa balita. Pagdating sa press room, nakipag-agawan naman ako ng computer. Nang maipadala ko na ang balita, pakiramdam ko, scientist akong may nasulat na namang bago, may bagong imbensyon.

Kinabukasan paglabas nung balita,  iba ang byline. At hindi lang sa dyaryo namin lumabas. Nagreklamo ako syempre. Yun pala naunahan ako nung kasama ko. Ang nainterbyu nya yung key personalities, yung talagang involved. Yung sa ‘kin, mga witnesses lang. Halos wala raw kinuha sa balita ko kaya hindi man lang naidugtong ang pangalan ko kahit sa dulo ng balita, kahit pa yung nakakulong sa parenthesis, ok na rin sana yon.

Marami kami, nakatanga sa trapik light, nag-aantay na mag-go nang makaandar na at makarating sa pupuntahan. Kaya lang minsan pagdating mo doon, may nauna"na pala. Dapat mauna ka. Minsan naman nauna ka nga, wala naman palang istorya. Pero kahit ano pa, dapat makipagkarera ka sa paghabol. Pare-pareho lang kayo ng pupuntahan.

Ilan ba kaming reporter? Kahit ako hindi ko masasagot yan. Sa isang dyaryo pa lang, ilan na kaming nag-aagawan ng space. Taun-taon pa, napapadagdag ang bagong graduates.

 “ANO BA ‘TONG DRAYBER NA ‘TO! Lahat na lang isinakay,” bulong nung aleng katabi ko, sisimba pa yata sa Quiapo kaya nagmamadali.

Natural, sabi ko sa sarili ko. Arimuhanan din yon. Bakit naman tatanggihan ng drayber ang)pasahero? P4.00 rin yon kung malapit, e kung malayo?

“Ma, bayad. Banawe lang”.

Yung babae, sumakay pa. Sto. Domingo na ‘to. Isang kanto na lang, Banawe na. Pwede nang lakarin yon. Pero kahit naman sa Quiapo pa sya pupunta, ganon din yon. Bababa at bababa rin. Wala naman talagang tumatagal sa dyip. Sasakay. Bababa. Hindi pa nag-iinit ang upuan, paalis na.

Ganyan yung mga naging pasahero ko. Ilang araw kong kukulitin para magbigay ng statement. Headline yun kung akong makakakuha ng balita. Susuyuin ko, bobolahin. Tapos non, e di tapos na. Matapos kong i-fax yung balita, wala na. Kinakalimutan ko na sila. O para naman mas magandang pakinggan, nakakalimutan ko na sila.

Ang dami pa kasing ibang balitang dapat pansinin. Sabi nga, dapat daw yung sinusulat mo, bibigyan mo rin ng panahong huminga. Huwag mo munang likutin, hayaan mong iba muna ang magpyesta, yung mambabasa. Pero babalikan mo rin naman sila, kung may mga pagbabagong nangyari, balita yon e.

Hindi ko naman sila pwedeng alalahaning lahat. Trabaho lang, walang personalan. Kapag tapos na ang trabaho ko e di tapos na.

Sundan sa ika-3 pahina