MAIKLING KWENTO
Hindi Sagarang Pagpasok
ni Ma. Sonia G. Astudillo

ARAW-ARAW, maliban kung Linggo, sumasakay ako ng Quiapo Pier na dyip.  Pero kahit minsan, hindi ko nagustuhan ang pagpasok sa Pier.

MAHIRAP magsimula ng kuwento. Hindi mo alam kung saan mo sisimulan. Kung sa nangyari kanina o sa kahapon. Kung sa matimbang o sa walang timbang. Pero paano ko naman malalaman kung alin ang matimbang sa inyo? Sino ba naman ako para i-manipulate kayo?

Pero sa dyaryo, madali yang gawin. Syempre, sisimulan mo sa latest developments, tapos backgrounders na. Dyaryo rin ang nagdedesisyon kung alin ang importante o hindi, kung alin yung dapat mabasa at alin yung dapat itago na lang.

Walang inspi-inspirasyon na kailangan sa dyaryo. Basta nandyan ang balita, e di may balita. Pansamantala kang mawawalan ng pakiramdam. Tungkol nga sa kung kani-kanino ang sinusulat mo pero dapat mawalan ka muna ng pakiramdam para sa kanila. Hindi mo iisipin kung alin ang ikatutuwa nila o ikagagalit. Basta dapat makasulat ka, yun ang importante.

NUNG isang araw, tinatanong ako ng trainee ko. Kwentuhan ko raw sya ng buhay sa dyaryo. Pa’no ko naman gagawin yon? Kahit nga ako nakakalimutan ko nang mag-journal.

Isa pa, wala akong panahong makipagkwentuhan, may deadline pa ako. Wala akong panahon para sa kahit na ano. Kamakailan, pinatawag na naman ako ng editor ko. Hinihingi na yung trabaho ko, ang tagal na raw nyang sinabi yon.

Ano bang magagawa ko  kung para sa akin, walang dating at hindi interesante ang balita  sa Pier? Ayoko pang pumunta roon pero lintek, palagi akong pinasusugod doon. Comelec, Customs at Pier ang mga beats ko, pero hindi lang naman sa Pier may balita. Pero syempre, hindi ko pwedeng idahilan yon. Ewan ko kung anong nahukay kong excuse, basta binigyan naman ako ng extension.

Ganyan naman sa dyaryo. Basta marunong kang mambola ng konti, kahit konti lang, makakumbinsi ka, buhay ka na. Kahit hindi galing sa kalooban ang sinasabi mo. Para kanino ba naman ang ginagawa mo, di ba para rin sa ibang tao?

Kaya ka nga nagbabalita, hindi lang naman para sa sarili mo yon. Mas madami pa nga don ang para sa iba. Magkano lang ba naman ang sinesweldo ng reporter. Kaya kung balancing of interests ang pag-uusapan, lusot ka. Para sa mas madaming tao ang ginagawa mo. Kaya mas matimbang.

Kaya lang yung assignment ko, hanggang ngayon wala pa rin akong nasusulat, di ko pa masulat. Hindi ko masimulan.

QUIAPO pier.

Ayun, sa wakas may dyip din. Kumupas na yung damit ko sa ka-aantay dito.

 “Ma, sandali lang”.

Akala ko maiiwanan na naman ako. Bakit kasi sa dinami-dami ng byahe sa Philcoa, e yung Quiapo Pier, parang pagbunga ng mangga kung dumating?

At palibhasa nga kokonti, yung driver kung umasta akala mo grasyang dapat kang magkandarapa sa paghabol.

 “Ma, sandali lang may sumasakay pa”.

Ganyan ako nung trainee pa lang ako. Akala ko unique ako. Na dapat, ako ang hinahabol ng balita. Hinahabol ng mga gustong mapabalita.

Sundan sa ika-2 pahina