PITONG TAONG gulang ako noon, isang neneng walang kaalam-alam sa
mundo. Ibinibigay sa akin ni Nanay at Tatay ang bawat hingiin ko,
maging damit, sapatos, lutu-lutuan, o manika man ito. Mahilig ako
sa manika noon, kaya naman umabot ng labing anim ang koleksyon ko
ng Barbie. Lahat sila, nakahilera sa aking kama at katabi ko matulog
gabi-gabi. Ang mga manikang ito ay kasama sa aking pang-araw-araw
na rituwal.
Pagkagising, huhubarin ko ang kanilang mga damit pantulog at isa-isang
bibihisan ng mga makulay at magarang baro. Pagkatapos, marahan kong
susuklayin ang mahaba, tuwid, at kulay mais nilang buhok hanggang
sa mangalay ang aking braso. Dadaan sila sa aking inspeksyon at sisiguraduhin
kong bawat hibla ng buhok ay nasa tamang puwesto, walang gusot ang
kanilang mga damit, at mahinhin silang nakaupo. Lalabas lamang ako
sa aking kuwarto para mag-almusal kapag nagawa ko na ang mga ito.
Pagkatapos kumain, babalik ako sa kuwarto kasama si Nanay at ihahanda
namin ang aking damit na susuotin pagpasok. Ipapatong niya ito sa
aking kama, at kukunin ko naman ang Hawaiian Barbie at Mermaid Barbie
na lagi kong kasama maligo. Mayroon pa silang mga shower cap para
hindi mabasa't masira ang kanilang magandang buhok. Ipinagawa pa ni
Nanay ang mga showercap sa mananahi. Sabay kami ng mga Barbie ko maligo.
Pagkatapos kong magsepilyo at maghanda sa pagpasok, babalutin ko ang
dalawang Barbie ng bata-d
e-banyo, at isasama naman ang Teacher Barbie ko. Si Tatay ang laging
naghahatid sa amin ng mga kapatid ko papuntang paaralan, bago siya
pumunta sa trabaho. Malapit lang ang paaralan; kayang-kaya ko itong
lakarin, ngunit ayaw akong payagan nila Nanay, pero si Kuya, na dalawang
taon lamang ang tanda sa akin, pinapayagan nila. Bago bumaba sa kotse,
hahalik muna ako sa pisngi ni Tatay at magpapaalam sa bunso kong kapatid.
Bababa kami ni Kuya at ihahatid pa niya ako sa silid-aralan.
Pinauupo ko ang Teacher Barbie sa ibabaw ng mesa. Naiinggit ang mga
kaklase ko sa akin, pero ipinapahiram ko naman ang manika sa kanila.
Mahilig ako mag-aral noon. Gusto ko, may natututunan ako araw-araw.
Namangha yata sa akin ang mga guro ko kung kaya't inilipat nila ako
sa ikatlong baitang. Tuwang-tuwa sila Nanay at Tatay. Ako man ay natuwa
rin: nagkaroon ako ng tatlong bagong Barbie.
Bawat araw pagkauwi. Nakikipaglaro ako ng mga manika sa bunso kong
kapatid na lalaki. Tapos, magtatagu-taguan kaming magkakapatid sa
loob ng bahay, hanggang sa dumating ang aming mga magulang galing
opisina. Magmamano kami, hahalik sa kanila, at isa-isang maliligo.
Isinasama ko naman ang aking Bath Barbie at maliligo kami sa banyera.
Nagpapapuno si Nanay ng tubig at naglalagay pa ng pampabula. Iniiskuba
ko pa ang Barbie at nagiimbento ng mga kuwento kung saan siya'y sumisisid
para sa mga perlas, hanggang sa mangulubot ang aking mga daliri.
Kapag tinatawag na kami ng mga katulong para kumain, sabay-sabay
ang buong pamilya. Ito ang paborito kong bahagi ng buong araw sapagkat
kumpleto ang buong pamilya. Nagbibiruan kami at nagkukuwentuhan. Pinapatong
ko pa sa mesa ang Birthday Barbie na may keyk pa, at ang aking Sporty
Barbie. Pagkatapos, magsesepilyo ako at gagawa ng takdang aralin.
Mayamaya ay papasok sa kuwarto si Nanay at Tatay upang tulungan ako
sa matematika. Habang tinitingnan ni Tatay kung tama ang aking mga
araling bahay, tinutulungan naman ako ni Nanay na bihisan ng pantulog
ang mga Barbie. Isa-isa kong hahalikan ang mga Barbie at kukumutan
ako ni Nanay at Tatay. Hinahalikan pa nila ako sa pisngi, si Nanay
sa kanan, at si Tatay sa kaliwa. Pinapatay nila ang ilaw at lagi akong
bumubulong ng pasalamat sa Diyos bago pumikit.
Akala ko, matatawag nang buhay ang lahat ng iyon. Akala ko, puro
ganoon na lamang: Barbie, mapagmahal na pamilya, at matataas na marka.
Hindi pala.
Isang araw, tinipon kaming magkakapatid ni Nanay at Tatay sa kanilang
kuwarto. Nagsusuklay ako ng Barbie noon at isinama ko ito. "Jopo,
Pau, Benjie," simula ng aking Nanay.
Nagtaka ako kung bakit niya kami tinawag sa aming mga tunay na pangalan.
Hindi niya ginagawa iyon. Malambing ang Nanay ko. Popo, Pauiekan,
at Bebol ang tawag niya sa amin lagi.
"May mahalaga kaming sasabihin ng Tatay niyo."
Nagtinginan kaming magkakapatid at nagngitian. Naisip naming babalik
na siguro kami kina Lolo't Lola sa California at pupuntang Disney
Land para bisitahin si Mickey Mouse.
Tanong ni Kuya, "Kailan po tayo aalis, Nanay?" Naghagikhikan
kami ni Benjie sa tuwa. Sabik na sabik na kaming makita sila Lolo.
"Hindi. Makinig kayo," wika ni Tatay. "Maghihiwalay
na kami ng Nanay niyo."
Tumahimik ang lahat. Ipinaliwanag nila na hindi na raw nila mahal
ang isa't isa sa paraan ng mag-asawa. Wala raw kaming kasalanan doon.
Mahal na mahal pa rin daw nila kami at hindi iyon magbabago. Habang
nagsasalita sila ay sinusuklayan ko pa rin ang Princess Barbie. Umiyak
si Kuya at si Benjie. Isang salita lamang ang nasabi ko bago bumalik
sa kuwarto, "Okey." Iniwanan ko ang aking pamilyang nagyayapusan
at nag-iiyakan.
Pinagbawalan ko ang sarili kong umiyak. Halos hindi ko napigilan
ang sarili ko nang marinig ko ang malakas na hagulhol ni Kuya at ni
Benjie. Pakiramdam ko'y may pumipiga sa aking mga laman at tila hindi
na ako makahinga. Gusto kong bumagsak sa sahig at mamilipit sa sakit.
Ngunit hindi ko tinuunan ng pansin ang mga ito. Mababasag lamang ako
kapag bumigay ako.
Pagpasok ko sa aking kuwarto, alam ko na agad kung ano ang aking
gagawin. Itinapon ko ang bawat isa sa labingsiyam kong Barbie sa ilalim
ng kama. Wala naman kasi silang alam gawin kundi umupo at maging maganda
at mabuhay nang masaya. Umupo ako sa kama at hinintay si Nanay at
Tatay. Alam kong susundan nila ako.
Bumukas ang pinto at sumilip sa Tatay. Pumasok sila ni Nanay sa kuwarto
at sa sandaling iyon, noong magkatabi sila, nagtaka ako kung bakit
hindi ko man lamang napansing may problema sila. Hindi ko man lamang
nakitang hindi na sila nagbibiruan o naglalambingan gaya nang dati.
Tiningnan nila ako. Tiningnan ko rin sila.
Pinilit kong ngumiti at masaya kong idineklara na hindi na ako bata.
Para silang mga piping nakatayo lamang. Nanlaki ang kanilang mga mata,
at muntik na akong mapatawa sa hitsura nila. Para silang mga palakang
nagulat. Ikinuwento ko na nasa ilalim ng kama ang mga manika at puwede
na nilang ipamigay iyon sa mga bata. Tinabihan naman nila ako sa kama
at hinalikan ang aking pisngi. Niyapos ako ni Nanay.
"Pauiekan, mahal na mahal ka namin," marahan na sinabi
ni Nanay sa boses niyang noong naririnig ko dati ay parang maayos
na ang lahat.
"Nanay, Pau po ang pangalan ko."
Hindi nila ipinamigay ang mga Barbie gaya ng sinabi ko. Ipinatago
ko na lamang ang mga ito sa kahon at ipinalagay sa bodega. Hindi nila
ako naintindihan. Hanggang ngayon, hindi pa rin. Ayaw ko na tratuhin
nila akong bata. Tanga ang bata. Madaling masaktan ang bata.
Mas mabuti pang mabuhay nang maraming problema kaysa isiping isang
malaking paraiso ang buhay. Mahalagang malaman kung ano ang kalungkutan.
Para itong baha kapag ni isang patak ay hindi ipinatikim sa bata.
Bakit ba nila akong pinalaking ganoon? Tila isa akong sanggol na nakahilata
sa gitna ng kalye at kayang-kayang durugin ng malaking trak. Hindi
man lamang ako nakaranas ng sinturon gaya ni Kuya. Hindi man lamang
ako pinatayo sa sulok ng kuwarto gaya ni Benjie. Pangit ang mabuhay
sa ilusyong walang hirap sa mundo. Dadating at dadating rin ito.
Kaya nga pangit ang manika.
