Para kay Joemar Pagulayan (1979-2003)
PRESS Power On
PRESS CD
PRESS Random
PRESS Play
Track 9: I'll Be Missing You-Puff Daddy feat. Faith Evans
Asar na asar tayo noon nang lumabas ang kantang 'to. Pakiramdam
natin, ginamit ni Aso ('eto ang binansag natin kay Puff Daddy dahil
mukha siyang aso) ang essence ng classic na kanta ng The Police na
"Every Breath You Take." Oo't sumikat siya na lalo nating
kinaasar. Dahil sumikat ang kanta, matatalbugan na ng rap song na'to
ang rock song ni Sting. At bilang saradong rockers, hindi natin matatanggap
na gamitin tayo ng mga hip-hop sa kanilang pagsikat tapos ay mauungusan
pa tayo. Pero 'di nagtagal, nagustuhan na rin natin si Aso nang makipag-collaborate
siya kay Robert Palmer ng Led Zep para gawin ang carrier single ng
soundtrack ng Godzilla, na base rin sa isang kanta ng nasabing 70's
na banda. Nagdesisyon tayo noon sa "1998 AL-JOE Rock Convention"
na tinatanggap na natin ang pagmemerge ng rock sa iba pang mga genre
gaya ng rap sa isang kundisyon: Na kahit ano pang kantang mabuo ng
pagsasama ng rock sa rap o pop o reggae o ska o alternative, rock
pa rin ang itatawag dito.
Naaalala mo pa ba noong una tayong nagdesisyon na maging die-hard
rockers? 1990 noon. Kasagsagan ng Pinoy Rap era. Patay na patay pa
tayo noon kina Francis M, Andrew E, Michael V, Lady Diane, Denmark,
MC Lara, at kahit kay Jamie Baby. Kumpleto pa natin ang mga cassette
tape nila. 60 pesos pa lang ang isang cassette noon kaya kung magpabili
tayo noon sa mga magulang natin, tatlo-tatlo. Nagpupustahan pa nga
tayo noon ng Chikadeez at RC cola kung sinong unang makakamemorize
ng "Mga Kababayan Ko." Naaalala ko pa na talo ako nun sa'yo.
Kung sa bagay, madidiskubre rin natin pagdating ng araw na magiging
magaling kang bokalista at ako naman, malilinya sa paggigitara. Ayun
nga. Naaalala ko isang beses noong matapos tayong manood ng free concert
ni Michael V sa bagong bukas na Sta. Lucia Mall, (Isang building pa
lang siya noon) napadaan tayo sa Sound Music. Titingin dapat tayo
kung labas na 'yung Christmas album ni Andrew E. pero nabaling ang
atensyon natin sa dalawang malaking poster na may parehong hitsura
pero may magkaibang kulay. Ang isa, may pagkapulang-orange. Ang isa
naman, may pagka-blue na violet. Poster 'to ng cover ng double album
ng bandang Guns N Roses. 'Yung Use Your Illusion I at Use Your Illusion
II. Out na 'yung Christmas album ni Andrew E. pero mas pinili nating
bilihin 'yung dalawang album ng Guns. Sa'yo ang I, akin ang II.
Nagustuhan natin agad ang banda. Favorite ko noon ang kantang "Don't
Cry" samantalang ikaw, "November Rain". Noong mga panahong
'yon na ang panonood ng MTV ay katumbas ng pagkakakita sa mga artista
sa mall, natsambahan natin sa UHF channel ang music video ng paborito
mong GnR na kanta. Dali-dali mo pa ngang sinet up 'yung betamax para
i-record ito pero dahil sa pagka-rattle, na-rekord lang natin 'yung
bandang huli. Tuwang-tuwa tayo noon at paulit-ulit na pinapanood ang
kakapiranggot na eksena sa MTV ng bago nating idol.
At doon tayo nagdesisyon na maging rockers.
Track 1: Sweet Child of Mine-Guns 'N' Roses
Ilang araw lang ang lumipas, marami na tayong na-diskubre tungkol
sa Guns at sa mga kasabayan nitong mga glam rock na banda. Nandyan
ang Skid Row, Poison, Mr. Big, Nelson ('Yung kambal na blondie?) at
Bon Jovi. Pero halos mabakla na tayo sa GnR. Sabay pa nga tayong mangarap.
Kunwari, ikaw si Axl Rose at ako naman si Slash. Noong una nga, nakipag-agawan
pa ako sa'yo kung sino ba talaga si Axl. Idol ko rin kasi siya. Pero
dinaan natin sa contest. Nag-usap tayo na kung sino ang mas magaling
mag-snake dance ('yung sayaw ni Axl tuwing kumakanta siya!), siya
si Axl. Natalo ako dahil uod dance 'ata ang nagawa ko. Kaya naging
Slash ako. Pero hindi pa ako marunong maggitara. Kaya't nag-aral ako
sa pamamagitan ng guitar chord lessons na makikita sa likod na pahina
ng Jingle Magazine.
Nang madiskubre natin ang mga naunang album ng Guns, ang Apetite
for Destruction at Lies, binili agad natin ang mga 'to. Patago pa
nga nating pinapatugtog 'yon dahil nagagalit sina mommy kasi napakaingay
at musika raw ng demonyo. Minemorize mo agad 'yung "Patience"
pero hindi ka marunong sumipol kaya't ako ang pinapasipol mo tuwing
intro ng kanta. Sa'kin naman, ang pinakamalakas ang impak ay 'tong
"Sweet Child of Mine". Noong mga panahong 'yon, kinokonsidera
ng karamihan na ang intro ng Sweet Child ang pinakamahirap gitarahin.
Kaya kapag natugtog mo 'to, sobrang lupit mo. Kaya naman araw-araw,
gabi-gabi, 'eto lang ang pina-praktis ko. Matapos ang dalawang linggo't
nagpapaltusang mga daliri, nakuha ko na rin 'to. Ginitara ko ang Sweet
Child ng buong-buo't (bagamat may mga sabit) sinabayan mo naman ng
pagkanta. Bale 'eto 'yung first jamming natin. At dahil sa tuwa, ni-record
natin 'to at pinatungan ang Eddie K na cassette tape ng daddy mo na
sa pagkakaalam natin ay bagong bili pa. Tuwang-tuwa tayo sa kauna-unahang
record natin. Paulit-ulit natin 'tong pinakinggan. Hindi tayo nagsawa't
paulit-ulit nating pinuri ang isa't-isa. Pagkatapos noon, naisip natin
na magtayo ng banda. Pero kailangan muna nating makahanap ng Duff
McKeagan at Izzy Stradlin.
Track 7: Bed of Roses-Bon Jovi
Noong 1992, marami na tayong alam tungkol sa Rock 'n Roll. Kulang
na lang ng pormal na diploma para masabing may digri tayo sa AB Rockology.
Kumpleto na rin natin ang album ng Metallica. Nagkakatakutan pa tayo
tuwing nire-recite natin ang dasal ng batang babae at ni James Hetfield
sa kantang "Enter Sandman". Alam ko na rin tugtugin ang
"Stairway to Heaven" ng Led Zep. Tapos ikaw naman, kayang-kaya
mong ipitin ang boses para makuha ang boses ni Steve Tyler ng Aerosmith.
Pero bukod sa Guns, ang pumangalawang banda na talagang nagustuhan
natin ay ang Bon Jovi.
Simula nang mapanood natin ang Young Guns 1 and 2, kung saan puro
Bon Jovi ang soundtrack, idol na rin natin sila. Siyempre, ikaw na
naman ang bida. Ikaw si Bon Jovi at ako naman si Ritchie Sambora.
Tuwing maaabutan natin ang music video ng "Blaze of Glory",
magpapanggap tayong sina Bon Jovi't Sambora tapos kunwari'y may hawak
kang mic at ako naman kunwaring naggigitara. Pagkatapos ng kanta,
pakaway-kaway ka pa na talaga namang feel na feel ang pagiging Jon
Bon Jovi. Pero nang mga panahong 'yon, wala pa rin tayong banda. Hindi
kasi tayo pinapayagan ng mga magulang natin. Baka daw malulong tayo
sa droga tapos baka raw magpa-tatoo tayo ng sawa sa likod o kaya ng
pangalan ng crush natin sa braso.
Naaalala mo rin ba na talagang na-adik tayo sa radio noong taong
'yon? Ang paborito pa nga nating istasyon noon ay 97.1 DWLS FM. Kasi
'yun lang ang istasyon na nagpapatugtog ng rock. (Hindi pa natin nadidiskubre
ang LA 105.9 at NU 107.5) Noon pa ngang bakasyon, wala tayong ginawa
kundi mag-request nang mag-request ng mga kantang Guns, Bon Jovi at
Metallica. Tapos babatiin natin on air ang pamilya, kaibigan at mga
crush natin. May mga code name pa nga tayo sa mga crush natin. Naaalala
mo si Sugar, code name mo sa kanya ay Janis Joplin tapos ako naman
kay Marjorie, One Non-Blonde. Tapos i-rerequest mo pa nga 'yung "I
Remember You" ng Skid Row at i-dededicate mo kay Janis Joplin.
Parating busy ang telepono pero lagi tayong nakakakontak. Kilala na
nga tayo ni Triggerman, na minsan na nating namura on air dahil hindi
niya pinatugtog ang request nating "Every Rose Has Its Thorn"
ng Poison.
Noong summer noong 1992 rin unang pinatugtog sa ere ang soon-to-be-classic
na Bon Jovi song na" Bed of Roses". Sobrang paborito natin
'to na halos nakalimutan na natin sina Axl at Slash. Para sa'tin,
ito na ang pinakamagandang rock na love song na narinig natin noon.
Oras-oras, minu-minuto, binoboto natin ang "Bed of Roses"
(na may Spanish version pa!) kaya't parating number one 'to sa Top
20 at 12 sa LS. Kahit noong pasukan na, pagkauwing-pagkauwi galing
ng eskwelahan, tawag agad sa LS tapos boto para lang ma-secure ang
pagiging number one ng kanta ng Bon Jovi. At noong huling araw ng
taon na 'yon. Magkasama tayo sa bahay namin at inabangan sa LS kung
ano ang number one song of the year. At tulad ng inaasahan, nagnumber
one ang "Bed of Roses." Tuwang-tuwa tayo noon na talaga
naman tinawagan pa natin isa-isa ang lahat ng kaibigan natin para
ibalitang Bon Jovi Rules!
Track 5: Smells Like Teen Spirit-Nirvana
Na-grounded tayo noong makita ni mommy ang layout ng Nevermind album
ng Nirvana. Sa loob kasi ng album, may isang litrato na nakangarat
si Kurt Cobain. (Pero blurred 'to) Na-astigan pa nga tayo kasi noong
oras na 'yon lang tayo nakakita ng naka-fuck you sign sa album. Nasampal
pa nga ako ni mommy noon dahil humirit pa ako na hindi naman middle
finger ang naka-straight kundi 'yung pointing finger. Sinumbong ka
ni mommy sa mommy mo't sinunog ang Nirvana cassette tape natin. Matagal
tayong hindi nagkita noon. Mga dalawang linggo. Nang magkita tayo
ulit, memorize na natin ang buong kanta ng Nevermind at In Utero album
Track 3: Jeremy-Pearl Jam
Naaalala mo pa ba 'yung una away natin? Mababaw lang naman siya,
pero noong oras na 'yon, mahalaga sa'tin kung sino ang tama. Una kong
narinig ang kanta ng karibal ng Nirvanang kapwa nila taga-Seattle,
ang kantang "Jeremy" ng Pearl Jam. Tapos sinabi ko sa'yo
na may banda na parang Nirvana. Nang mapakinggan mo ang ito, sinabi
mo na sobrang hindi 'to pwede ikumpara sa Nirvana dahil sobrang layo,
bagamat sinasabing pareho silang grunge. Sinabi mo na pekeng grunge
ang Pearl Jam dahil naiintinihan naman ang lyrics ng mga kanta nito,
'di gaya ng Nirvana, hindi mo talaga maintindihan. Nagdebate tayo
ng halos isang oras hanggang sa napikon ka nang sabihin ko na kaya
ayaw mo sa Pearl Jam kasi hindi mo kayang gayahin ang boses ni Eddie
Vedder. Sa galit mo, sinapak mo ako sa kaliwang mata't nagka-black
eye. Gumanti ako't sinapak kita sa bibig. Pumutok ang labi mo. Umuwi
tayo nang parehong umiiyak. Matapos ang isang linggo,pumunta ka sa
bahay at binigyan ako ng poster ng Pearl Jam. Hindi ako handa sa araw
na 'yon kaya't bilang senyales ng peace offering, binigay ko sa'yo
ang kauna-unahang CD ko sa buong buhay na padala pa ng isa kong ninang
sa States. Kahit Dangerous album ni Michael Jackson 'yon, tinanggap
mo pa rin. Sabi mo, ayos lang kasi featuring naman si Slash sa kantang
"Black or White". Nagbati tayo't noong araw ring 'yon at
seryosong nagplano para sa pagbubuo ng banda. Sabi mo, tama na ang
pagiging poser. Panahon na para maging rockstar. Kahit 12 years old
pa lang tayo noong panahong 'yon. Umoo naman ako.
Track 4: Creep-Radiohead
Hindi mo man aminin, tandang-tanda ko pa na ang kantang 'to ang
naging theme song mo sa pinakaunang babaeng nagpatibok ng 'yong puso.
Napaibig mo naman siya non dahil sa paawa-effect mo. Baduy na baduy
nga ako sa'yo noon tuwing sa bahay ka makikitawag (Kasi na-grounded
ka sa paggamit ng telepono niyo nang mahuli kang tumatawag sa Sex
Hotline.) Ni-recite mo sa telepono 'yung lyrics ng Creep. Sabi mo
pa na may paawang boses, "Anne, I wish I was special. You're
so very special. But-I'm a creep." Kadiri ka talaga non. Tawa
ako ng tawa sa kabaduyan mo. Pero tulad ng ipinagmamalaki mo, naging
kayo. Isang linggo nga lang. Umattempt ka kasing maka-2nd base. Nakipag-break
tuloy. Tinanong ko kung bakit mo ginawa 'yon. 'Eto lang ang sinabi
mo sa'kin, "Sex, Drugs, and Rock n Roll!" Sabay nag-devil's
sign ka't palabas-labas pa ng dila.
Track 6: Sheena is a Punk Rocker
Isa sa mga dahilan kung bakit 'di tayo makabuo ng banda ay dahil
ang hihirap naman na kasi ng mga kanta noon. Limang taon na tayong
rocker noon pero "Sweet Child of Mine" pa rin ang pinakamahirap
kong natutugtog. Hindi na ako umasenso. Samantalang ikaw, sa paglaki
mo, naiba na rin ang boses mo't hindi mo na kaya ang mga matataas
na tono dahil naging low pitch na ang boses mo. Noong mga panahong
nauso ang REM, Live, Stone Temple Pilots at Collective Soul, hindi
naman tayo makasabay sa tugtugan dahil hindi tayo magkatugma ng alam.
Kaya mong kantahin, hindi ko naman kayang gitarahin. Kaya kong gitarahin,
hindi mo naman kayang kantahin. Bale sa panahong 'to ang naging Dark
Ages natin. Umuusbong na ang Pinoy Alternative sa pangunguna ng Eraserheads
at mukhang napag-iiwanan na tayo. Hanggang sa isang Sabado habang
nakikinig sa NU, pinatugtog ang "Sheena is a Punk Rocker"
ng Ramones. Maganda siya, catchy, at mukhang madaling tugtugin. Noong
mismong hapon na 'yon, pumunta tayo sa Sta. Lucia mall at bumili ng
RamonesMania, ang Greatest Hits Album ng Godfathers of Punk.
Pagkauwing-pagkauwi, pinakinggan agad natin ang bagong diskubreng
banda. Unang-unang sumambat sa pandinig natin ay ang "I Wanna
Be Sedated." Nang pansinin ko, ang dali lang tugtugin. Umiikot
lang sa tatlong basic chords, E-A-B lang siya. Nasabayan ko na nga
agad sa gitara. At madali mo agad na-memorize ang lyrics dahil paulit-ulit
lang naman. Sinabayan pa ngatin sa pagkanta si Joey Ramone ng "Bababababababababa,
I wanna be sedated!" Binasa natin ang history ng banda na nakasulat
sa album. At nakarelate agad tayo dahil ang Ramones mismo noong panahon
nila kung saan namamayagpag ang mga 70's classic, progressive rock
bands sa pangunguna ng Led Zepellin, Kiss at Black Sabbath, ay hindi
makasabay sa tugtugan dahil sa hirap at haba ng mga kanta. Kaya't
naisipan nilang gumawa ng sarili nilang mga composition. Mabilis,
maingay pero melodic, at higit sa lahat, original. At dahil doon,
nabuo ang genre ng punk.
Punks not dead!
'Yan lang ang alam natin tungkol sa punk noon. Na kaaway ng hip-hop.
Jologs. Squatting. Mababaho. Basagulero. Masama. Pero nagbago ang
lahat ng 'to ng mapakinggan na rin na'tin ang The Clash, Velvet Underground,
Sex Pistols (Pero inayawan rin na'tin 'to dahil bad punks sila) at
Elvis Costello. Wala pang isang buwan pero halos alam na nating kantahin
at gitarahin ang mga kanta ng Ramones. Sabi ko, magbanda na tayo't
Ramones ang i-cover. Ang sagot mo sa'kin na may kasama pang pagsusuntok
sa ere, "Hey-Ho, Let's Go!" Kinabukasan, pinuntahan natin
si Ronnie at Boyeth, na nagbe-bass at nagdru-drums sa choir sa simbahan
at niyayang magbuo ng banda. Pumayag sila't noong hapon din ng araw
na 'yon, nagpraktis tayo sa kauna-unahang pagkakataon bilang banda.
Naaalala ko pa, ikaw ang unang nagbigay ng pangalan ng banda natin
na naka-pattern sa Ramones. Tinawag tayo noon na Jamones, na base
sa apelyido mong Jamon. Makalipas ang isang buwan, nangyari ang kauna-unahang
gig natin sa isang debut ng kapitbahay natin. Kahit hindi maka-relate
ang karamihan sa mga kinanta natin gaya ng "Beat On The Brat",
"I Wanna Be Your Boyfriend" at "KKK Took My Baby Away",
para sa'tin, hindi natin makakalimutan ang gabing 'yon kahit pa pumiyok
ka ng tatlong beses at nagkamali ako sa chords ng bawat kanta dahil
sa kaba.
Pagkatapos noon, naging sunod-sunod ang mga gig natin. Sa Club Dredd,
Mayrics, Freedom Bar at kahit mga house party at school fair, kinakagat
natin. Naaalala mo ba 'yung gig na nakasabay natin ang Yano, Tame
the Tikbalang at Ex-President's Combo? Siyempre, oo dahil nagkaroon
ng open jam noong gabing 'yon at naka-jamming natin si Dong Abay at
kinanta natin ang punk version ng "Esem". Ang dami mong
first time noong panahong 'yon. 1st time uminom ng Colt 45, 1st time
magyosi (Blue seal ba 'yon?), 1st time mag-juts, tsaka 1st time ma-blow
job ng isa sa mga groupie ng Ex-Presidents Combo. Lahat 'yon pinalampas
ko dahil sa kaba. Pero ikaw, hindi. Ang sabi mo, noong gabing 'yon
pakiramdam mo'y naranasan mo ang tunay na feeling ng isang rocker.
Sa oras na'yon, hindi ako sumang-ayon sa'yo.
Track 2: Come Out and Play-Offspring
Noong nag-college ako, medyo naglay low ako sa banda. Nahirapan
kasi akong mag-adjust sa buhay kolehiyo. Ikaw naman, hindi mo binalak
na mag-college. Ang dahilan mo, gusto mong magpokus sa pagbabanda.
Nagalit ang magulang mo sa'yo dahil isang sem ang pinalipas mo bago
mo sinabing hindi ka pala naka-enrolled. Binugbog ka ng tatay mo dahil
sa pagsisinungaling mo. Pero hindi ka nila napigilan sa pagbabanda.
Desidido ka talaga kaya't mahirap man sa loob mo, kumuha ka ng bagong
gitarista't pinalitan ako. Hindi naman ako nagdamdam pero nalungkot
lang dahil noong oras na 'yon, nabasag ang matagal na nating tandem.
Binabad ko ang sarili sa pag-aaral. Nagkaroon ako ng scholarship
sa abroad para sa kursong Music sa New York University, pero mas pinili
ko ang Engineering dito sa 'Pinas. Nabatukan mo pa nga ako't nasabihang
"Bobo!" dahil pinalampas ko pa ang pagkakataon na makapunta
sa CBGB, ang club sa New York kung saan unang tumugtog ang Ramones.
Nginitian na lang kita kahit pinainit mo ang dugo ko non.
Matagal-tagal din tayong hindi nagkita't nagkausap. Nagdorm kasi
ako't matagal na hindi umuwi sa'tin. Pero sa hindi inaaasahang pangyayari,
nagkita tayo sa campus isang gabi nang minsang nanood ako ng tugtugan.
Sabi mo tutugtog ang banda natin. Natawa ako. Sabi ko, baka banda
niyo, o banda mo. Sabi mo na panoorin kita't tatalon ka sa stage at
magsisimula ng crowd surf. Hinintay ko naman ang oras ng pagtugtog
niyo. Naghubad ka ng damit at ngayon ko lang napansin na tadtad na
pala ng tattoo ang buo mong katawan. At ang utong mo, may hikaw na
rin. Grumadweyt ka na sa mga old school punk rock music. Puro new
school na ang tinutugtog niyo. Nakakuha ka kasi ng magaling na gitarista.
Pati bahista't drummer mo, bago na rin. Tumugtog kayo ng Green Day,
Rancid, Social Distortion at Offspring. Noong kinanta niyo ang "Come
Out and Play," doon nagwala ang crowd. At tulad ng sinabi mo,
nag-dive ka mula sa stage at pinasimulan ang pagkra-crowd surf. Natuwa
naman ako para sa'yo. Nang matapos ang set niyo, nagsigawan ang mga
tao ng "More! More!" Halatang na-overwhelm ka sa reaksyon
ng mga taong, sa tingin ko'y mga bago mong fans. Pero hindi na kayo
tumugtog ulit. Ang ginawa mo, dinampot mo ang mineral water mo't lumagok,
tapos ay hinagis ang natitirang tubig sa mga tao.
Pakiramdam mo siguro noong oras na'yon, rockstar ka na talaga.
Hindi na kita naabutan para i-congratulate ka dahil nakita kitang
sumakay sa isang kotse kasama ang dalawang babaeng sabay mong pinapapak
ng mga halik.
Pagkatapos noon, matagal tayong 'di nagkita.
Track 8: Faith-Limp Bizkit
Nito lang huling linggo ng Oktubre, habang busyng-busy ako sa pagsosolve
ng assignment sa Calculus, bigla kang bumista nang hindi ko inaasahan.
Wala tuloy akong mapakain sa'yo kundi mani. Sabi mo ayos lang dahil
may dala ka namang isang kahon ng Pizza Hut. At 'yung paborito ko
pang Super Supreme ang binili mo. Tinanong ko kung bakit ka napadalawNiyaya
mo ako sa darating na concert ng Limp Bizkit sa Rizal Stadium. Akala
ko galit ka sa mga "hupaw-huhupaw-hupaw-huhupaw!" na banda
kasi puro lang sigaw ang alam. Ang sagot mo, sayang din. May backstage
pass ka kasi. Biniro pa kita na mukhang ma-impluwensiya ka na sa industriya
ng Pinoy Rock. Hindi naman, sabi mo sabay pakita ng daliring puno
ng naglalakihang singsing, sabay pahabol na hirit na galing ang mga
'to kay Joey Pepe Smith. Sabi mo na ang habol mo lang naman sa concert
ay "malupit na islaman, bumabahang beer, libreng juts at maka-score
ng teenage chick." Inabutan mo ako ng ringside tiket pero tinaggihan
ko. Hindi rin naman kasi ako makakapanood dahil masyadong maraming
kailangang tapusin sa acads. Mga ilang beses mo pa akong pinilit at
nangkonsensya pang 'yun na lang nga ang oras na magkakasama tayo ulit
matapos ang matagal na panahon. Pero sinabi ko sa'yo na hindi talaga
ako pwede. Nang hindi mo ako makumbinse, nagsindi ka ng yosi at nagpaalam
na.
Noong gabi ng concert, nakababad lang ako sa study table at sumasakit
ang ulo sa kaka-solve ng assignment sa Chemistry. Nasa backstage ka
na siguro nung mga oras na'yon at nakikipagplastikan sa mga "hupaw".
Nasa kailaliman na'ko ng pagso-solve nang bigla kang nag-text.
Pre, d2 me bakstge, ktabi ko c FRED DURST. Putang ina. May putok!
Yan magstart na. Cge pre, gdlk sa asynmnt mo! : )
Hindi na kita ni-replyan non dahil tatlong piso na lang load ko.
Maya-maya, nagtext ka ulit. Ang aksaya mo nga sa text dahil tatlong
beses mong na-send ang message mo.
Al, tnu2g2g na ang FAITH! Islaman na! Ako nangunguna, pre! Panoorn
m pag na-TV to, sureball na makkta me. Magddyv me stge. Dpat nand2
ka!!! Cge…
Nagreply ako sa'yo nun. Sinabi ko na magpakasaya ka. Biniro pa nga
kita na kapag nakita mo si Reg Rubio ng Greyhoundz, bigyan mo ng isang
matinding slam nang mabawasan ang angas. Hindi ka na nagreply. Inassume
ko na nakikipagbanggaan ka na sa mga hupaw. Natapos ko ang assignment
ng mga alas singko ng umaga. Malamang tapos na ang concert pero wala
pa rin akong narinig mula sa'yo. Baka na-low bat ka na. Humiga na'ko't
nagpahinga. Pero hindi pa ganoon kalalim ang tulog ko nang biglang
tumawag si mommy. Sinabi niya sa'kin na nasa ospital ka raw. Wala
ng mumog-mumog o hila-hilamos, pinuntahan agad kita.
Track 10: Unknown
Hindi ko akalaing sa morgue tayo muling magkikita. Tatlong saksak
ang dumali sa'yo. Lahat sa bandang kidney. Masyadong maraming dugo
ang nawala sa'yo't 'di na naagapan. Dead on Arrival. Nagkaroon pala
ng riot sa concert nang biglang may mga nagkasakitan sa islaman. Hindi
ko na tatanungin sa'yo kung ikaw ang nagpasimuno ng bayolenteng islaman
na nauwi sa saksakan o nadamay ka lang talaga. Ano man ang dahilan,
hindi na muling maibabalik ang Axl Rose-Slash tandem natin, ang Bon
Jovi-Ritchie Sambora o Joey-Johnny Ramone na tambalan, at ang sabay
nating pagsisigaw ng "Hey-Ho, Let's Go!" At kahit maka-gradweyt
na'ko sa kolehiyo't magkaroon ng maraming bakanteng oras, hindi na
tayo makakapag-reunion sa gig.
Tinulungan namin nina mommy't daddy ang pamilya mo sa pag-aasikaso
ng burol mo. Nagboluntaryo ako na siyang mag-ayos ng mga gamit mo
sa kwarto. Gaya ng kwarto ko, makalat. Puno pa rin ng mga poster ang
pader ng paborito mong mga banda. Binuksan ko ang cabinet mo't nakita
ang koleksyon ng mga tape at CD. Dati, kung anong meron ka, meron
din ako. Pero nang makita ko 'tong koleksyon mo, sabi ko sa sarili,
napag-iwanan mo na nga talaga ako. Sa nakapagulo mong kwarto, etong
tape at CD rack mo lang ang maayos. Iniisa-isa kong tignan ang mga
tape at CD na wala ako't kung sakaling magustuhan ko'y iuuwi ko na
lang. (Okay lang ba pare?) Inisa-isa ko ang mga 'to. Saves the Day,
Alkaline Trio, The Ataris, Dashboard Confessional, Thursday, The All-American
Rejects, Mest, Get Up Kids, Starting Line. Hindi mo naman ako siguro
mumultuhin kung iuuwi ko ang mga 'to para pakinggan at makapag-update
sa eksenang punk rock. Isasara ko na ang cabinet nang biglang may
umagaw ng atensyon ko sa may tape rack. Sa gilid ng tape, binasa ko
ang nakasulat, Teenage Rockstars. Paglabas ko ng tape mula sa lalagyanan,
nabalatan na 'to't wala ng cover. Pinatugtog ko sa component mo kung
anong mga kanta ang nilalaman ng tape. Nang i-play ko, walang ibang
marinig kundi tunog na parang tunog ng electric fan. Papatayin ko
na sana nang biglang may boses na sumigaw ng "1-2-3-Go!"
sabay tumugtog ang isang napaka-amateur na intro ng "Sweet Child
of Mine." Matapos ang ilang sabit, lumitaw bigla ang boses ng
isang trying hard na Axl Rose.
Pinakinggan ko ang kauna-unahan (at kahuli-hulihang) kantang na-rekord
natin hanggang sa katapusan. Bumalik ako sa pagkabata. Isa-isa kong
inalala ang bawat oras noong nagsisimula pa lang tayong maging rocker.
Kung sakaling nasa tabi kita ngayon at kasamang nakikinig, sigurado
akong magpaparamdam ka't paulit-ulit mong ipapa-rewind ang kanta natin.
PRESS Power Off
