MIYERKULES… APRIL 21, 2004, isang normal na araw ng Miyerkules
at ako’y nagising sa aking kusa. Walang kumakanta sa videoke-han
ng hindi kaaya-aya sa pandinig, walang mga batang sumisigaw ng,
“SASARA ANG BOOLAKLAK, BUBUKA ANG BULAAKLAAAK! PAPASOK ANG
REYYNAH! SASAYAW NG CHA-CHAA! ” Mabuti’t hindi nag-BOOM!!!-tiyaya
ang eardrums ko nang araw na iyon at nakatawa akong bumangon sa
aking hinihigaan. As usual, dahil bakasyon, sinusulit ang bawat
segundo ng bawat araw sa pagpe-playstation, panonood ng telebisyon,
pag-iinternet at kung anu-ano pang sport para palakihin ang mga
muscles ko sa daliri dahil maya-maya lang ay June na… College
na pala ako?!? Pero iba ang bakasyong ito dahil seryosohan na ang
haharapin sa pasukan dahil nga magkokolehiyo nako. Para sa edad
kong labing-anim—yes, 16 nga ang nabasa mo—marahil, ang
tanda ko na para maglaro na parang Grade 4. Sinusulit ko lang naman
ang pagiging bata dahil minsan lang yan nangyayari sa isang buhay
mo. Hindi ka pusa para magkaroon ng siyam na buhay. Late bloomer
daw kasi ako, sabi ng nanay ko, at kahit anong pakita mo sa mga
mag-BF/GF d'yan sa harap ko, pipiliin ko pa ring maging single kasi,
makakagalaw ako nang malaya at walang i-istorbo sa paglalaro ko
ng Final Fantasy sa Playstation.
May workshop ako ngayon. Workshop? Mag-aartista ka? Hindi, 'no.
Iba-iba ang workshops. Hindi lang acting workshops kundi
may singing, dancing, swimming, Hawaiian dancing, painting, walis
ting-ting, batingting, waiting, walking, sun bathing at kung anu-ano
pang may "-ting". Ano nga ba'ng kuneks'yon ng mga workshops
sa first time ko? E grade school pa lang, hindi na iba sa akin ang
mga workshop dahil taun-taon akong pagala-gala sa Manila habang
kumakaripas ng takbo para hindi ma-late sa susunod na workshop
sa kabilang building.
Bilang mambabasa nitong sanaysay ko, siguro, inip na inip ka na
kung ano nga ba itong first time na pinagsasasabi ko. Sya
nga pala, hindi “iyon” ang first time na iniisip mo. First
time ko lang naman mapabayaan… mapabayaang mag-jeep sa
kalakhang MAYNILA! *Cue ng Horror Music*. Actually, nakasakay na
'ko ng jeep mag-isa dati pero iba ‘to dahil sa haba ng panahon
kung kelan ako huling nag-jeep mag-isa sa Manila, ngayon ko lang
na-realize na hindi pala pwedeng manghula ng sasakyang jeep sa lugar
na iyon. Buti pala noon, tama yung sinakyan ko kaya parang first
time ko ulit. Kundi nasa TV Patrol na ang aking face habang binabanggit
ni Korina Sanchez ang telepono ng bahay naming at kulay ng huling
damit na aking sinuot bago ako naligaw at kung saan ako huling nakita.
Ipagbigay alam lamang ho sa numerong 8**-***9 at nami-miss na s'ya
ng kanyang inang ilang taon na syang hindi nakikita. Ganito po ang
itsura nya, 10 years ago.
May pupuntahan kasi si Mommy kaya hindi nya ko nahahatid-sundo.
Siguro nga, it’s time. It’s time na para matuto akong
harapin ang napakalaking mundo na hindi nakasuporta si Mommy sa
likod ko habang naka-disguise para di ko sya mapansing nang-ii-stalk
sa 'kin.
Hindi ako pala-gala. Marahil isa ito sa dahilan kung bakit hanggang
ngayong 16 na ako ay jeep ng iisang ruta lang ang kaya kong sakyan
at halos lahat ng pupuntahan kong galaan, parating may kasamang
mas may alam kung saan ang direksyon ng pupuntahan namin. At syempre,
may manlilibre ng pamasahe.
Ang simula ng workshop ko ay 3:00 p.m. 2:30 na hindi pa ako umaalis
eh traffic pa naman ang madalas na hinala ko tuwing ganitong male-late
ako. Kailangan, maghanda ng 45 minutes-1 hour para mag-biyahe kaya
nag-LRT nalang ako… Ano yung LRT? Light Rail Transit. Tren
yan pero hindi na LRT ang tawag. SRT na. Ha? Sight Rail Transit?
Nakikita lang sya pero di nasasakyan??!? Hinde. Strong Republic
Transit kasi si President Gloria Macapagal-Arroyo ang nagpaganda
ng dating LRT kasi magnetic cards na ang ticket, hindi na token
o pisong mabigat pero kahit ano pang itawag don, LRT pa rin ang
itatawag ko sa treng iyon. Back to the topic. Tamang tama! 15 minute
ride, 'sakto ang dating ko habang sasabihin na ng coach ang
unang salita ng second session na aking workshop. Malas ko lang,
nasa pagitan ng UN Avenue at Pedro Gil Station ang building kung
saan ako mag-wo-workshop kaya naglakad pa ako ng layo na ang equivalent
ay kalahati ng isang station. Sayang ang kalahati ng pamasahe ko!
Masaya naman ang kinalabasan ng aking workshop na nagtagal ng dalawang
oras. Sa katunayan, 2 and a half hours pala kasi nag-overtime kami.
Alas-singco-y-media yata kami natapos. Jaran! I’m on my own!
Paglabas ko ng building, bigla akong nanliit sa dami ng jeep na
makikita ko. Hindi ko inaasahang ang dami! Huwaw! Buntong hininga
kong pinagpasyahang mag-LRT nalang ulit pag-uwi. No choice kundi
maglakad ulit ng kalahating-layo ng isang LRT station para makarating
sa aakyatang istasyon pero biglang nagulat ang lahat ng ugat sa
utak ko nang makakita ng mahabang pila. May lotto booth sa Pedro
Gil LRT Station!?!?! Nagsayang ako ng energy sa pag-akyat sa hagdang
mataas nang bigla akong nagulat muli… Whoa! Hindi pala pila
ng lotto yon kundi pila sa mismong ticket booth ng LRT… Bumaba
akong luhaan sa pag-aakalang makakauwi na ako para maunahan si mommy
sa pag-i-Internet. Eto talaga ang no choice… kelangan ko nang
mag-jeep.
Kabadong-kabado dahil hindi malaman kung alin ang sasakyan sa rumaragasang
ilog ng mga jeep sa kahabaan ng kalyeng iyon. Ang alam ko lang,
Libertad ang parati naming sinasakyan ni Mommy at tamang-tama! Dahil
ang unang nasilayan kong jeep ay may Libertad at tumatakbo akong
sumakay. “Mama bayad ho, isang Libertad, kasasakay lang ho”
with conviction. Aantok-antok ang utak ko sa jeep pero hindi pwedeng
matulog dahil baka lumampas ako o maholdap nang hindi ko nalalaman.
Mantika pa naman ako matulog, kahit tabihan mo ako ng bomba o unti-unting
basain ng tubig ang likod ko, hindi kita papansinin… In your
Dreams! Kaya nanatili akong nakatitig sa isang direksiyon habang
nilalabanan ang antok. 30 minutes later… “O dito
na ang huling trip ng biyaheng ito,” sabi ng mamang
driver. Ano!?!? Nasa Harrison Plaza palang ako! Patay tayo dyan.
Mali yata ang nasakyan ko.
Cool na cool akong pumasok sa Mall na iyon at hindi pinapahalatang
hindi ako sanay nang walang kasama sa galaang hindi ko pa name-memorize
kung paano magpa-balik-balik gamit ang jeep. Bigla kong nakalimutang
naliligaw ako dahil, tamang tama! nandito lahat ng bilihan ng Playstation
games na dati ko pang gusting bilhin. Nanlaki ang mga mata ko dahil
nandito rin ang mga favorite kong Street Food na nasa Mall. Unfortunately,
dalawang Bente Pesos nalang ang pera ko. Hindi pa sapat sa papalarin
ko in case mali nanaman ang sakyan ko. Sakripisyo na lang, kahit
nandiyan na ang pagkakataon para walang manita sa akin sa pagiging
magastos ko sa mga ikalilibang ko, next time na lang 'pag marunong
na 'ko. Lumabas na naman akong luhaan sa aking semi-dream place.
Balak ko sanang magpasundo pero kinain ng payphone ang piso ko!
*Sabay pukpok ng payphone* Ire-redial ko sana ang number ng telepono
naming sa bahay kasi walang sumasagot kaya lang, maraming nakapila
kaya bonus na iyon ng susunod na tatawag. Nakatulong pa ako ng hindi
oras. Hindi ko naman mailabas ang cellphone ko dahil lapitin ng
mga pickpocket ang may cellphone. At least, nakalanghap naman ako
ng air-con kahit sandali lang galing sa pugon na jeep na huli kong
sinakyan.
Ah… siguro naman ngayon, tama na itong sinakyan ko dahil tuwing
'pinapasyal ako ni Mommy sa Harrison Plaza, dito lang sa terminal
na ito ako dinadala. Para sigurado, tinignan ko ang karatula ng
paroroonan ng jeep. May nakita akong Pasay Luna. Naku! Hindi pa
rin ako sure pero dahil taga-Pasay ako, baka maging pamilyar
naman ako sa susunod kong bababaan. Buti nalang at madalas akong
igala ng pamilya ko kaya naging pamilyar na sa akin ang mga daan
ng sinasakyan kong jeep kahit hindi ko masyadong priority ang mag-saulo
ng ruta ng mga sinasakyan ko. Para akong Liver na Tinadtad sa kakahanap
ng Libertad sa karatola ng jeep. Pero ano pa ang dapat kong gawin…
maglakad, magpalabuy-laboy?!? There’s no harm in trying. 'Wag
lang sana akong ma-harm sa mga susunod kong gagawin. “Lord
bahala Ka na po sa akin. Sana po, may makakilala sa akin 'pag binanggit
na ni Korina ang pangalan ko sa TV. Para ma-drama, iiyak ako at
dahan-dahang tatakbo habang inaabot ang yakap ni Mommy sabay uwi.”
Ngayon, hindi na puwedeng tutulog-tulog ang isip sa dinadaanan
ng sasakyan. Kailangan na akong mag-memorize. Habang itinu-tour
ako ni manong sa hindi ko masyadong kilalang lugar, wala naring
masama kung sauluhin ko ang mga famous landmarks ng lugar na iyon
tulad ng mga barber shops, tindahan ng barbeque, welcome messages
galing kay Mayor Ganito Ganyan, etc. para kung sakaling sa ibang
planeta na naman ako mapadpad, babalik nalang ako sa Harrison Plaza
kahit pa maglakad na lang ako at least kung wala nang jeep pabalik,
alam ko na ang pupuntahan ko. 'Wag lang sanang gibain ang mga iyon
hangga’t hindi ko pa sila memorized.
I feel like I’m getting near… Yes! This place looks family…
este familiar! I think I’m home! Dahil ito lang naman
ang daan para mapalapit sa Libertad! Yahoo!!! Yehey!!! Google!!!
Lycos!!! I made it! Ito ang mga katagang nasa isip ko…
nasa isip lang kasi baka dal'in ako sa Mental Hospital pag nagsisisigaw
akong nagdiriwang sa loob ng jeep.
'Tapos… Ha!?!? Tama ba itong nasakyan ko?!? Malayo sa inaakala
kong bababaan ko dahil last trip na naman ng jeep. At least
ngayon, sobrang pamilyar na 'ko sa lugar na binabaan ko kaya hindi
na ako nakipagsapalaran pang mag-jeep. Naglakad nalang ako. This
is the Moment! Ayan. Nasa ilalim na ako ng Libertad Station. Pagod
na tatawa-tawa nang walang sound dahil sa wakas, I’m home!
Pero teka! Don’t tell me naliligaw ka na naman! Hinde. Lulugu-lugo
lang na naman akong maglakad. Siguro, kelangan ko nang mag-tricycle
papunta sa amin. Pag ito pa naman naligaw pa ako, slap me in the
face, baka natutulog lang ako. Magbabayad na lang ako ng bente pesos
kaysa bente mil sa ospital para sa mga bali ng mga buto ko kung
mabangga ako ng jeep.
Hay, salamat! Nakauwi na rin dahil pagkatapos ng isang maikling
oras na punung-puno ng kwento, nakahiga na rin ako at nakapag-relax.
'Kinuwento ko ang aking very unforgettable experience kay
Mommy at tawa s'ya nang tawa at nalaman ko rin na tatlo pala ang
sinasakyang jeep na may Libertad. Ang sinakyan ko pala ay may Remedios
at Dakota. Next time, 'wag ko na daw sasakyan iyon dahil sa Harrison
Plaza lang ang bagsak ko (yes! alam ko na kung paano pumunta do'n!).
Dapat daw, may Baclaran at Rotonda. 'Yang dalawang lugar na 'yan
ang mga essentials kasama ng Libertad para maka-uwi ako nang hindi
nababalita. At may isa pang hanggang Cartimar lang ang huling trip.
Not bad na rin, kasi, kahit mahabang-mahaba pa ang lalakarin ko
pauwi, diretso lang naman ang tatahakin kong daan. Exercise na rin
'yon nang sapilitan sakaling iyon ang nasakyan ko pero buti nalang
naligaw ako sa Harrison at ngayon, p'wede na 'kong magpunta doon
mag-isa at magsawa sa kapipili o kabibili ng bala ng Playstation.
Buti na lang at naligaw ako. Kung akala n'yo na umuwi ako nang sobrang
saya, nagkakamali kayo… Umiwi pa rin akong luhaan pero masaya
na rin dahil naunahan ako ni Mommy sa pag-i-Internet! At least,
hindi na ako maliligaw.
