MAG-A-ALAS KWATRO na. Maya maya'y tutunog na ang higanteng orasan
sa city hall ng Manila. Hapon na at dumadami na ang mga bus, FX, at
jeep sa kalsada. Rush hour na. Puno narin ng usok ang lansangan. Ang
ibang mga estudyante ay nag-uuwian na.
Pero shet. Andito pa ako, pababa palang sa City Hall. Late na ko.
Nasabi ko sa sarili ko. Late na naman. Patay na naman ako sa prof
ko. Pero sige lang. Mabait naman ang prof ko na yun. Dati siyang madre.
Makukuha naman cguro sa lambing ko yun. Wish ko lang. Nagmadali ako,
mejo patakbo na maglakad. At sa wakas, nakita ko na ang gate ng Mapua.
Napa-buntong hininga ako. 15 minutes late. Grace period pa naman yun
di ba? Konti na lang. Apat na floors nalang naman ang aakyatin ko.
Grrrr!
"Hulaan mo kung sino 'ko!" Napatigil ako sa paglalakad
ko. May humila sa'kin at tinakpan ang mga mata ko. Sa dinami dami
ba naman ng mga araw bat ngayon pa? Kinapa ko ang mga kamay ng humila
sakin.
"Hindi ko alam," ang malamya kong sagot. Hindi ko rin
nabosesan ang lalake, kaya ayun nagmukha akong tanga.
"Hulaan mo cge na," isa pang hirit nya. Isa pang buntong
hininga. Hindi na ako makakapasok, naisip ko.
"Mai." Jackpot. Siya nga. Sino nga ba naman ang tumatamabay
sa yosihan na kilala ko? Si Mai lang naman talaga. Binitawan niya
ko, at pumunta sa harap ko. Ayun siya, pinagmamalaki ang clean look
na attire nya: white t-shirt, plain baggy jeans and sneakers. Clean
look na ba yun? Eh sa mahaba pa lang nyang buhok, malamang tawagin
na siyang adik ng mga magulang ko. Ang tagal ko narin siyang hindi
nakakausap. Kaya dahil sa rason na 'to, tuluyan na kong hindi nakapasok.
Ano nga ba naman ang mas importante? Pagkakaibigan o isang minor subject?
Nagkwentuhan nalang kami. Tama ba yun? Tumambay at nag-ikot sa buong
Intramuros na parang mga turista. May kasama pa kami noong isa pang
adik-looking na barkada namin, si Romeo. Walang pakialam sa mundo.
Nagliwaliw na parang wala kaming plates na gagawin. Sige lang. Sa
tatlong subjects na dapat pasukan, ni isa'y walang nasiputan. Mabait
na bata!
Ang tagal naring panahon nun. Anim na buwan narin. Parang kelan
lang ang pakiramdam ko immortal ako sa eskwelahan ko. Na kahit anong
gawin ko, hindi nila ako kayang paalisin. Hindi nila ko kaya. Ilang
beses na nga naman ba kong nalagay sa final probation? Hay buhay nga
naman. Kung kelan ang laki na ng tiwala mo sa sarili, saka ka nagkakamali.
Si Mai, well, nauna siyang ma-out sakin (ma-out para hindi masama
pakinggan masyado). One semester earlier. At si Romeo, kasabay kong
nasipa. Ewan ko kung ano nangyayari sa kanila ngayon. Si Mai nasa
Bataan na alam ko, nag e-email siya sa'kin minsan. Katulad ko na isang
OSY. Ang sama pakinggan. Three months na kong hindi nag-aaral, isang
bum na walang ginawa kundi mag surf sa net at mag-chat. Walang kabuhay-buhay.
Pero kelan lang, nagpunta ko ng Manila. Dumaan na rin sa mahal kong
eskwela. Walang pinagbago. Ang tanging nagbago lang ay hindi na ko
isa sa kanila. Inisip ko rin 'to dati. What if...? Inisip ko din ang
pakiramdam ng mga kaibigan kong unang na-out sa'kin. Ngayon alam ko
na. Ganun pa rin ang mga estudyante, katulad ko dati. Minsan naiisip
ko swertihan lang siguro. Pero sinong niloko ko diba? Hayyy!
Ang bawat bagay na dati ay binabalewala ko lang, ngayon ko lang
napapansin. Pati ang mga fetus boys na namamalimos sa harap ng Mcdo
ay nami-miss ko narin. Ang saklap ng buhay. Namimiss ko nang bumili
ng tracing paper at snow white sa Adams. Namimiss ko ang mag swipe
ng ID ko sa may guard. Biruin mo pati ang mga paninita nila sa sandals
ko ay nami-miss ko na. Masyado na yatang pathetic. Pero ganun lang
talaga siguro. Ang mahabang daan galing City Hall papuntang Mapua,
pati ngayon ay naaalala ko na lang na may ngiti sa mukha.
Umuwi ako nun ng around 7pm. Baka mapagalitan ako ng nanay ko, sabihan
pa kong lakwatsera.
Umuwi ako na puno ang isip. Ang daming nangyari. Ang daming nagbago.
Ang lungkot isipin na wala na ko para maranasan ang mga pagbabagong
yun. Ang daming alaala ang bumalik sakin. Ngayon ko lang nadama ang
pagsisisi. Pero huli na ang lahat. Hindi tayo pwedeng bumalik sa nakaraan.
Umakyat ako ng Park&Ride pauwi. Pumila sa sakayan at nang pababa
na ang fx sa may rampa, naisip ko na lang, "Hay pati etong rampang
'to ay nami-miss ko na."
---------------
