| Ligalig |
 |
| Garry
R. Lazaro |
DALAWANG TAON na ang nakakalipas nang sabihin ko sa sarili ko na
kabilang ako sa Henerasyong EDSA—isang henerasyong kabahagi
sa pagtutulak ng pagbabago sa pamamaraan ng pamamahala sa pamamagitan
ng aktibong pagkamamamayan.
Isang henerasyong patuloy na nagbabantay at kritikal sa mga pagkilos
na humuhubog sa ating bayan, sapagkat sa ganang akin ang bayan ay
hindi lamang tao, kilusan o gubyerno —sapagkat ang bayan ay
tayong lahat na pinag-uugnay ng pulitika, ekonomiya at kultura.
Isa ako sa mga naghahangad ng ganap na pagbabagong panlipunan sa
iba't ibang porma't larangan ng pakikibaka. Nananatiling sumasandig
at umuugat sa sambayanan upang manatiling buhay ang totoong saysay
at kahalagahan ng "Serve the People" o kaya'y tinitimpla
ang mga kundisyon para sa panibagong sigwa ng kasaysayan.
Lahat ng ito ay sinubok sa lansangan ng EDSA na siyang nakapagluklok
ng isang pangulong nangako ng pagkiling sa mga batayang sektor na
patuloy na naaapi, isang maunlad na agrikultura,malayang kalakalan
at isang gubyernong may mataas na moralidad tungo sa makabuluhang
pamamahala. Dalawang taon na ang nakakalipas simula nang tumaya
ang kabataang Pilipino sa panawagan ng pagkakaisa at pakikibaka
subalit wala pa ring substanyal na pagbabago sa kalakaran ng pamahalaan.
Patuloy pa ring binabagabag ang mga maralitang taga-lungsod sa kakulangan
ng mga serbisyong panlipunan na makakaagapay sa kanilang pang-araw-araw
na buhay. Ang mga manggagawa ay nauubusan ng lakas paggawa sa kakarampot
na halaga.
Ang mga magsasaka ay nag-aalay pa rin ng dugo sa lupang di naman
kanila gaya ng mga kababaihang mukha ng kahirapan at mga batang
lansangang sumasalamin sa pighati't dusa ng kumakalam na sikmura.
Huwag na nating banggitin pa ang patuloy na pagpupunyagi ng mga
kapatid nating Moro para sa ganap nilang kasarilanlan at iba pang
katutubong nililigalig ng pang-aagaw sa kanilang lupang ninuno o
maging ang kapwa nitong paghahangad para sa sariling-pagpapasiya.
Ang mga polisiyang pang-ekonomiya ng bansa ay patuloy na nagpapahirap
sa sambayanang Pilipino. Ang panawagan para sa maunlad na agrikultura
ay nakaagapay hindi sa redistribusyon ng mga lupa para sa mga lehitimong
magsasaka o proteksyunan man lamang ang maliliit na magbubukid sa
mapangahas na panginoong maylupa. Ang maunlad na agrikultura ay
nanatiling larawang-pananaw sa isang pang-ekonomiyang kaayusan kung
saan ang tanging makikinabang ay dayuhang bansa.
Paano uunlad ang sektor ng agrikultura kung nananatiling nakatali
tayo sa liberalisasyong itinutulak ng World Trade Organization o
kaya'y imposisyon ng mga dayuhang institusyon para sa 0% na taripa?
Paano uunlad ang sektor ng agrikultura kung maluwag ang ngipin ng
ating batas sa pagpasok ng mga dayuhang produkto sa ating mga pantalan
at paliparan? Mas malala, paano reresolbahin ng isang agri-businessman
at isang dating pulitiko ang daang taong suliranin ng mga magbubukid
kung di tuluyang nalalansag ang mga kaayusang pumipigil sa pag-unlad
ng kabuhayan sa kanayunan?
Dalawang taon na ang nakakalipas at paulit-ulit pa ring binabalangkas
ang pagkakaroon ng isang matinong gubyerno bilang tuntungan ng isang
matatag na republika. Nakakahiya mang sabihin, mahigit daan taon
na tayong republika pero mukhang bagong tatag pa rin gaya ng East
Timor ang ating bansa sa larangan ng pamamahala. Ni ang tagpi-tagping
pagsasampa ng kaso laban sa korupsyon ng mga malililiit na isda
sa loob ng burukrasya ay di makakatugon upang linisin ang imahe
ng pamahalaan. Maging ang rigodon sa gabinete ay di sasapat upang
lubusang masabi na may silbi ang mga departamento sa pagtataguyod
ng isang matinong gubyerno.
Maliban sa mangilan-ngilang matitinong kasapi ng gabinete, halos
ang iba ay kumikilos batay sa ihip ng pampulitikang hangin sa taong
2004. Hindi rin nakaligtas ang Senado at Mababang Kapulungan, tuloy
pa rin ang pagguguhitan hindi upang balangkasin ang makataong batas
bagkus ay guhitan batay sa mga personalidad na kailangang umangat
sa lalong maagang panahon lalo na't may sinat na ang eleksyong Pinoy.
Ang administrasyon ay di magkamayaw sa pagpapabango ng pangalan
ng kasalukuyang estado, samantalang ang oposisyon ay tumututol hindi
dahil sa prinsipyadong pulitika't plataporma kundi dahil kailangan
tumutol sa lahat ng pagkakataon.
Maging ang "civil society" at kilusang masa ay naghiwalay
na ng landas sa intersection ng EDSA. Ang iba'y tumulak na pa-San
Juan upang doon planuhin ang muling pagbabalik sa luklukan ng kapangyarihan
sa pamamagitan ng sunod-sunod na exposition at nitong nakaraan ay
Impeachment ni Gloria. Ang iba'y umikot ng Crame at tumawid ng Aguinaldo
upang paypayan ang siga ng military junta at coup. Samantalang ang
iba ay bumalik na ng Maynila para magpaalam na sa Pangulo at ang
iba'y nanunubok at nang-iinis sa loob at labas ng pamahalaan habang
ang iba'y tuluyan ng naging bahagi ng pabango sa Malacanang.
Sa dulo, sa paggunita ng Ikalawang Taon ng People Power 2, isang
bagay lang ang sigurado—WALA TAYONG NAPALA; WALA PA RING PAGBABAGO
AT ITO AY ISANG PAGHAMON SA ATING HENERASYON UPANG TULDUKAN ANG
SINIMULAN SA EDSA.
Paano nga ba tutuldukan ang sinimulan sa EDSA? Sabi ko noon sa
simula ng taong 2003 ay mananawagan na ako ng BOYCOTT GMA 2K4 para
pigilan si Gloria na tumakbo para sa panibagong termino dahil para
sa akin sapat na ang panahong nilagi niya sa Malacanang at panahon
ng wakasan ang pagkakahati-hati ng ating bansa dahil sa paboritong
libangan ng bayan—ang pulitika. Subalit bago ko pa man simulan
ito, naunahan na ako ng Pangulo nung nakaraang taon sa kanyang pamosong
one-liner na "I decided not to run in 2004!". Dinugtungan
pa ito ng pagtataya para tutukan ang pamamahala sa pamamigatan ng
Creation of Livelihood and Jobs, Healing the Division within the
Society at Ensuring a Clean, Honest and Orderly Election in 2004.
Sabi ng mga kaibigan ko sa gubyerno, sinsero at irreversible daw
ang Pangulo sa kanyang litanya, ang sabi ko naman I'll wait and
see and act to seize the moment.
Simple lang, ito ang panahong iahon ang ating sarili sa ating
"self-imposed and self-vested ignorance" upang tuluyang
itulak ang panlipunang reporma. Ito ang panahon para makita talaga
ang kulay ng Pangulo kung hindi niya kakainin ang kanyang sinabi
pagdating ng 2004. Kasabay ng pagtutulak ng ating hangarin, inihahanda
ang ating henerasyon para sa panibagong puwang ng pagkakaisa at
pakikibaka sa isang panibagong larangan.
---------------
Si Garry, 23 ay naging Pambansang Kalihim ng Student Council Alliance
of the Philippines at Patnugot sa Balita ng The Torch Publication
ng Pamantasang Normal ng Pilipinas. Kasalukuyang kasapi ng AKBAYAN
Citizen's Action Party at Bukluran sa Ikauunlad ng Sosyalistang
Isip at Gawa (BISIG). Siya rin ang Kinatawan ng Kabataan at Istudyante
sa National Anti-Poverty Commission (NAPC).
