HINDI UMAABOT ang mga tulo ng luha sa kalye. Tinatangay agad ng hangin. Hindi ko na alam kung saan napupunta ang mga patak.

Tumutulo rin ang mga puno, poste, langit sa labas ng bintana. Humahalo sa tubig, ipinipinta ng bintana kahit ang bawat obra ay binabawi rin agad ng hanging humahampas sa bawat gilid ng kotse. Madilim ang lahat ng ipinipinta, may kulay ang mga puno pero laging itim ang langit.

Wala akong bintana. Nakikisilip lang ako, nakikinood sa bintana ni Ate, ni Kuya, ni Nanay. Sumisilip kahit masakit sa leeg. May sariling bintana si Tatay pero hindi niya pinapanood ang paghalo-halo ng mga kulay. Mas gusto niyang panoorin ang pagdating ng kalsada kahit wala namang pagbabago, dire-diretso lang ang semento ng highway na parang walang katapusan.

Ganitong-ganito rin dati, pero ibang-iba. Dating hindi ko pa nalalapat ang paa ko sa halos mabutas nang sahig ng kakarag-karag na kotse namin, ang kotseng kailangang hila-hilahin ang mga kable para mabuhay ang makina. Masuwerte kami noon at napaandar ang kotse nang hindi nasusunog ang makina tulad ng laging nangyayari. Dahil siguro malamig din noon, bumubuhos ang malalaking patak na humahamon sa manipis na yero ng kinakalawang na sasakyan. Sinisipa-sipa ko ang mga upuan sa harap, nag-iiwan ng mga marka ni Rainbow Brite na gawa sa putik.

Nag-uusap sina Nanay at Tatay, usapang sila lang ang nakakaintindi at sila lang ang dapat umintindi. Usapang matanda. Namatay na raw si kwan at may magaganap na kwan sa darating na linggo. Alam daw ba ni Tatay na kwan si kwan…? Sabay magtatawanan, hindi malakas pero nakabibingi sa loob ng kotse. Humahalo sa ingay ng ulan at sa ingay ng kalbong gulong sa baku-bakong kalsada. Humahalo at nagiging isang tunog.

Nagbabasa si Ate ng librong hindi ko pa pwedeng basahin dahil maliit pa raw ako. Paglaki ko na lang daw, hindi ko pa kasi maiintindihan. Namumutla ang mukha niya sa likod ng makakapal na lente ng salamin niya, nahihilo siguro sa pabago-bagong bilis ng pag-andar na nagpapagalaw sa flashlight na nakatutok sa hawak na libro. Tinititigan ni Kuya ang isang guhit sa paborito niyang komiks. Si Incredible Hulk, ang pinakamalakas na nilalang sa mundo, ang hindi kailan man matatalo, sabi ni Kuya. E paano kung tumanda na siya? Malakas pa din ba siya noon? Tinanong ko sa kanya isang beses. Hindi tumatanda si Incredible Hulk, sabi ni Kuya. Kaya raw hindi mawawala ang lakas niya. Pwede ba 'yun? Hindi na niya ako sinagot.

Tumingala ako sa bubong ng kotse. Masyadong manipis ang kinakalawang na bubong, masyadong malakas ang ulan. Tatay, mabubutas na ang bubong. Tatay, mababasa tayo. Nagtawanan lang silang lahat.

Pasikot-sikot ang kalsada. Pinapanood naming lahat ang pagdating ng makitid na aspaltong pinakintab ng ulan. Maraming dilaw at kahel na ilaw na nakayuko sa kalye, ginagabayan kami. Winawalis ng mga ilaw ang kotse. Tatay, huhulihin ako ng mga ilaw, wawalisin nila ako. Tawanan na naman, pero hindi na kasali si Kuya. Natatakot din siyang mawalis ng mga ilaw.

Ayan, kukunin ka na ng ilaw, lagot ka! Walang bahid ng ngiti ang mukha ni Ate. Tumingala uli ako. Magkasabwat ang ulan at ang ilaw. Bubutasin ng ulan ang bubong, mababasa ako, tapos hahanapin ako ng ilaw sa butas para walisin.

Gusto kong umiyak. Ayokong mabasa ng ulan at ayokong mawalis ng mga ilaw. Pero hindi pa nagsisimulang tumulo ang mga luha ay pinatahan na ako ni Tatay. Hindi raw mabubutas ang bubong. Hindi raw niya hahayaang mawalis ng mga ilaw ang bunso niya.

Malapit na ba tayo? Higit sa sampung beses ko na yatang natanong iyon. Malapit na. Sandali na lang.

Panandaliang lumiwanag ang langit sa biglang pagkidlat, binalik ako sa kasalukuyan. Patuloy pa rin sa pagpinta ang mga bintana. Mas makulay ang bintana ni Ate kaysa sa kay Nanay. Nalalapat ko na ang paa ko sa malambot na sahig ng kotse, pero hindi ko pwedeng putikan kasi magagalit si Nanay. Nabasa ko na ang libro ni Ate pero hindi pala maganda. Nalaos na si Incredible Hulk. Wala pa rin akong bintana.

Malakas ang pagbuhos sa labas pero hindi halos dinig sa loob, pinipigil ng malalambot na telang bumabalot sa loob ng kotse ang mga sigaw ng ulan. Walang lubak ang semento ng highway maliban lang sa mga linya kung saan nagtatapos ang bawat parte ng kalsada, pantay-pantay ang layo sa bawat isa. Tumutunog ang makakapal na gulong sa pagdaan sa mga pagitang ito. May pulso ang kotse. O ang kalsada ba? Bumilis ang pintig. Wala pa ring nagsasalita.

Sinusubukan akong abutin ng hangin, parang ang mga ilaw na sinubukan akong walisin noong bata pa ako. Umiihip ang umuusok na kalamigan nito mula sa harap ng kotse, sa pagitan nila Nanay at Tatay. Walang pumipigil sa hangin.

'Nay, malapit na ba tayo? Tinanong ko ang batok ni Nanay. Malapit na malapit na, sagot ng batok ni Nanay. Saan nga ba talaga tayo papunta? Tahimik ang batok ni Nanay, baka ninakaw din ng malamig na hangin ang kanyang sagot.

Nakatitig lang ang lahat sa kanya-kanyang bintana. Wala akong bintana. Patuloy ang pagsuyod ng mga ilaw ng kotse sa kalsadang hindi lumiliko at hindi nagtatapos.

Uwi na tayo.

For comments and reactions to this article, please visit Tinig.com Forums.