PAGBABALIK-TANAW:

Hindi si Munirat o ang kaawa-awang prinsesa ang mga unang nabiktima ng aking kagaguhan sa pamamagitan ng e-mail.

Mabait naman ako at ko maaatim na gumawa ng ganoong karumal-dumal na panloloko. Pero kung minsan, pag sagad na ang aking pasensya at pagkamapagpakumbaba, aba’y basta na lang lumalabas ang sarili kong demonyo sa di-maipaliwanag na dahilan. Sa katunayan, pilit kong tinitimpi ang aking sarili para di makasakit ng damdamin ng ibang tao pero minsan, di ko na kayang labanan ang kadilimang bumabalot sa akin at nagpapaalipin na lang ako rito. At kapag nangyari iyon, tiyak na may masasaktan sa aking gagawin.

At ganoon nga ang unang nangyari sa una kong panloloko sa e-mail.

Ang unang walang kalaban-laban at walang kamuwang-muwang na biktima ko sa e-mail ay ang aking best friend (at may konti akong paghanga sa kanya). Oo, ang aking best friend—wala kasing pinipili ng aking pagademonyo; walang kai-kaibigan o kama-kamag-anak (pero di si Erap ang masamang ispiritung sumanib sa akin).

Nagawa ko lamang sa aking best friend iyon para turuan siya ng leksiyon na dapat kabisahin niya ang mahigit sa sampung e-mail address ko. Napakababaw, ‘no?

Kasi naman, parati ko siyang inii-e-mail gamit ang isa kong e-mail address sa Yahoo. Parating iyong e-mail address ang ginagamit ko pag sinusulatan ko siya. Pero isang bakasyon, nag-e-mail ako sa kanya ng mga larawan ng iba’t-ibang anghel at lakip pa n'on ang magandang pagbati at pangungumusta sa kanyang bakasyon; gamit ko dito ang e-mail address na parati kung ginagamit sa pagsulat sa kanya.

Kinabukasan, akalain mo ba naming sabihin niyang, “who u?”

Napahiya ako’t nagalit!

Sa tuso kong pag-iisip, plinano kong takutin siya…

Agad-agad kong inemail sa kanya na, “Hello Rizza… I know you but you don’t know me…” Palibhasa’y naisip kong gayahin ang pelikulang I Know What You Did Last Summer.

No'ng sumagot siya sa e-mail, takot na takot ang best friend ko, mababakas ito sa kanyang reply na puno ng panlalait at mga “f” word.

Ginatungan ko pa ito ng pagpapadala ng mga nakakatakot na larawan… At kapag nakikita ko siya sa profile niya sa Yahoo na nasa chatroom siya, tinatakot ko siya sa chatroom.

Sinasabi kong alam ko kung nasaan siya sa mga oras na iyon, ano ang ginagawa niya (alam ko kasing parati siyang tumatakas mula sa bahay para lang maka-chat ang Kano niyang boyfriend sa chatroom), kung sinu-sino ang mga kaibigan niya, ano'ng kurso nito, at kung ano ang lovelife nito...

Talagang takot na takot na siya sa mga reply niya, kaya't tinigilan ko muna siya.

Minsan, pagkalipas ng ilang linggong di panggugulo sa kanya, naisipan ko uling lokohin siya at tiyempo namang namataan ko siya sa teen chatroom ng Yahoo Chat. Aba’y sinimulan ko ulit. Sa pag-uusap namin, ginawa ko siyang sunud-sunuran sa aking mga sinasabi sa chatroom upang sa gano'n ay sabihin ko ang aking tunay na pagkatao. Hinihingi ko lang naman na 'wag siyang magalit o mamuhi at patawarin muna ako bago ko i-reveal ang tunay kung pagkatao.

Noong sinabi kong ako ang kanyang kaibigang may “creative mind, si Sherbien,” isinara agad niya ang chatroom.

Pinilit kong humingi ng tawad sa pamamagitan ng e-mail ulit, pero di ko nagawa.

Noong sumunod na sem, personal akong humingi ng tawad. Sa una’y di niya ako pinansin pero no'ng nagsawa siya sa pangungulit ko, ikinuwento muna niya ang impact ng ginawa ko sa kanya bago niya ako pinatawad.

Aba’y nag-away sila ng kanyang childhood friend na crush na crush niya. At noong mga panahong ginawa ko ang panloloko e tamang-tama na sana na magkakatuluyan sila, pero nabulilyaso nang dahil sa akin. Hindi na niya ipinaliwanag kung bakit nagkagayon. Grounded din siya sa bahay nila.

Ang laki pala ng impact ng ginawa ko sa best friend ko, pero ano kaya ang impact ng ginawa ko kay Princess Williams—maaawa ba ako sa kanya o ipagpapatuloy ang panloloko?

For comments and reactions to this article, please visit Tinig.com Forums.