PARANG IDINULOT ng salamangka ang ating pagtatagpo. Mula sa salasalabid na mga sinulid ng Web, ikinulong tayo ng mIRC sa isang silid na sinarili natin.

Sa lambong ng kawalang-pagkakakilanlan, naghingahan tayo ng mga tagong hinanakit at nagpatayugan tayo ng hagis sa ating mga dakilang pangarap. At oo nga pala, natalakay rin natin ang kabutihan sa kutis ng kamatis at carrots. Sa proseso’y patuloy tayong naghabi ng mga titik na naging mga salita’t mga pangugusap na sapat upang tayo’y magpatuloy.

At ang mga titik ay naging tinig—matamis na tinig na aking kinasanayan at inasam-asam sa bawat kiriring ng munti kong telepono. Naging oyayi para sa akin sa pagdatal ng madaling araw ang mga awit mong pilit. Sa gitna ng patuloy na palitan ng mga kuwento ng kasayahan at kasiphayuan at sa pagitan ng mga hikbi’t halakhak, lalong umunlad ang musika ng ating elektronikong pagkakaibigan.

At ang tinig ay nagkaroon ng mukha, at nabalisa ako sa kagandahang aking mamalas. Pinangingiti ako sa tuwina ng titig mong inosente. Kalabisan na para sa akin ang pagmasdan ang mga pilikmata mong mas malantik pala kaysa rito sa akin. Di ko pagsasawaan ang mga ngiti mong naglalantad sa pino mong mga ngipin. At kaysarap haplusin ang itim at malambot mong buhok.

Nagdadala ng pagkabagabag ang iyong presensya. Pakiramdam ko, malapit mo nang sakupin pati ang daigdig ng aking mga panaginip na naka-encode sa HTML format, ngunit tila sigaw na nagtataboy ng antok ang iyong mga bulong.

Nahuhulog na yata ako. Ngunit natatakot akong bumagsak sa Net na puno ng sapot ng kabiguan, sapagkat ang salamangka ay kasalukuyan mong nararanasan sa piling ng iba.

Magdi-disconnect na ba ako?

(http://peyups.com/article.khtml?mode=flat&order=0&sid=1281)

For comments and reactions to this article, please visit Tinig.com Forums.