Pagbisita sa Puso ng Campus Press
Ni Mark Angeles

Si NANAY, hindi ko maiaalis sa kanya ang pag-aalala tuwing nagpapaalam ako papunta sa rally. Nanay siya. At sa panahon ngayon, lalo na sa mga nakikita mong mga balita sa TV, hindi ka ligtas kapag pinili mong ipaglaban ang mga paniniwala mo.

Matagal na panahon rin bago ko naintindihan ang sinabi ni nanay. "Mana ka talaga sa tatay mo!" sabi niya. Ngayon ko naalala na nung haiskul pa ako naging media officer ng unyon sa kumpanya nila ang tatay ko.

Galit ako sa kanya nun dahil natanggal sila trabaho. Hindi ko pa naiintindihan nun na kapag di binabayaran ng pinagsisilbihang kumpanya ang Social Security System contributions mo may karapatan kang magreklamo. Ang maliwanag lang sa akin nun, nang magreklamo si tatay kasama ang mga kasamahan niya tinanggal silang lahat ng may-ari.

Kadalasan, mga manggagawang nagwewelga ang napagbubuntunan ng sisi. Sila daw ang gumugulo sa kaayusan ng paggawa. Kung hindi raw dahil sa kanila, mas maunlad sana ang produksyon. Ang hindi nila maintindihan, hindi mag-aalsa ang mga manggagawa, unang-una, kung masaya sila sa kanilang sahod at mga benepisyo.

Tulad ng welga, marami rin ang masama ang tingin sa progresibong campus press. Pangunahin sa amin ang kolektibong pagkilos para magtagumpay ang kampanya. Para sa kanilang nasa posisyon, kaming mga mamamahayag pangkampus ay di lang basta manunulat kundi rebelde, at higit pa, mga walang ginawa kundi "manira".

Madalas na kinukumpiska ang mga kopya ng diyaryo ng aming mga miyembro at ipinapatawag ng mga administrador ang mga editor at staff dahil sa mga artikulong sinasabi nilang may pangil.

Hindi pa man dumarating sa kamay ng mga estudyante, nakakaranas na agad ng censorship ang mga campus journalists sa pagpipigil ng kani-kanilang mga advisers na mailabas ang mga artikulong kritikal na tumitingin sa kalagayan ng eskuwelahan at ng bansa.

Nakakaranas ang campus press mula sa pinakasimple hanggang sa pinakamalalang porma ng panunupil.

Sa kasalukuyan, patuloy na dumaragdag ang bilang ng mga kasong isinusumite sa College Editors Guild of the Philippines (CEGP). Ipinasara ang Regina ng University of Assumption-Pampanga, minaniobra ng Chancellor ang pagpili ng editor-in-chief ng UPLB Perspective ng University of the Philippines-Los Baños, kinumpiska ang huling isyu ng The Scholastican ng St.Scholastica's College-Manila.

Hanggang ngayon, wala pa ring diyaryo ang mga estudyante ng National University at Philippine School of Business Administration-Quezon City sa pagkakasara ng kanilang mga diyaryo, ang The National at Pintig ng Diwa.

Kabi-kabila rin ang atake sa CEGP. Nariyang pagbintangan kami ng National Alliance for Democracy na isang front ng Partido Komunista. Nang nakaraang SONA, anim na miyembro namin ang binatuta ng mga pulis sa isang violent dispersal, kasama na ako at ang aming national president. Lahat kami'y nagtamo ng mga pasa sa iba't ibang bahagi ng katawan.

Bahagi ng paglaban ang mga pasa at galos para sa akin. Maliit lang iyan kumpara sa pagkakait sa mga estudyante sa katotohanang nangyayari sa kanilang eskuwelahan at sa bansa na mismo.

Higit pa ang pandarahas na nakakaharap namin sa araw-araw. Nasa order of battle ng Task Force Banahaw sa ilalim ng Oplan Tamaraw ni Pangulong Gloria Macapagal-Arroyo maski ang mga miyembrong publikasyon namin sa Mindoro Oriental. Inaresto ang isa naming kasamahan sa The Pacesetter ng Bulacan State University matapos kuhanan ng larawan ang Pangulo.

At higit sa lahat, ang tinik na pumakaw sa aming puso. Isang talulot ng apoy ang nalagas sa aming hanay. Noong Abril 2002, pinaslang ng mga CAFGU si Beng Hernandez, ang vice president for Mindanao ng CEGP, sa North Cotabato kung saan siya gumagawa ng research tungkol sa Tababa massacre doon.

Pitumpu't isang taon nang naglilingkod ang CEGP sa mga estudyante at patuloy nitong itinataguyod ang makabayan at demokratiko nitong layunin para sa tunay na campus press freedom.

Ang CEGP pa rin ang pinakamatanda at pinakamalawak na alyansa ng mga pahayagang pangkampus sa mga kolehiyo at unibersidad sa buong bansa. Nagpapalawak pa ito sa mga pahayagan sa haiskul.

Pag binubuksan ng iba ang cell phone ko, natatawa sila. Ang welcome note kasi: "True love causes pain." Akala nila tungkol yon sa petty love ng isang teenager. Sabi ko, si Mother Theresa ang nagsabi noon. At para sa akin ang true love na iyon ay selfless love. Handang ibigay kahit na sariling buhay para sa iba. Ito ang pinakadakilang sakripisyong magagawa ng isang tao bilang manunulat. Ito ay konsepto ng pagbibigay ng walang hinihinging kapalit.

Dalawampu't dalawang taon lang ako at dalawang taon akong magsisilbi sa CEGP. Sa loob ng dalawang taon ko rito, hindi ako mapapagod sa pagharap sa mga hamon sa aming mga campus press. Pero tulad ng mga nakaraang tagumpay ng CEGP, hindi namin ito kayang mag-isa. Kailangan namin ang tulong ng marami pang bilang ng mga taong sumusuporta sa laban ng mga pahayagang pangkampus tungo sa makabuluhang pagbabago ng lipunan sa kabuuan.

Dahil sa mahigpit nating pagkakaisa, abot-kamay nating lahat ang tagumpay..

For comments and reactions to this article, please visit Tinig.com Forums.