E-mail
Ni Sherbien Dacalanio

(Unang Bahagi)

PAKIRAMDAM KO, ako na ang pinakaimportanteng tao sa buong sansinukob. Akalain mong nag-e-mail sa akin ang isang unang ginang at hinihingi niya ang tulong ko. Biro mo, pinagkatiwalaan ako ng isang dugong-maharlika. Ako na isang estudyanteng umaasa lamang sa aking magulang. Ako na walang pangalan sa lipunan. Ako na isang alikabok na lumulutang sa kalawakan. Whew…

Nagsimula ang lahat noong Setyembre 13, 2001,ika-7 ng gabi pagkatapos kong tumakas mula sa rehearsal namin sa dulang Sabina. Kasi naman e ang isang Internet adik na gaya ko ay hindi kumpleto ang araw pag hindi niya napuntahan ang pinakasagradong lugar sa kanya—ang Internet café.

Habang gigil na gigil kong binubuksan ang e-mail account ko sa PinoyCentral, nagulat ako nang may sumulat sa aking nagngangalang Munirat Abacha at ang subject ng sulat niya ay strictly confidential!!! Nagtaka ako. Hindi ko kilala ang taong ito at pa’no niya nalaman ang e-mail ad ko? Dahil sa curiosity, binuksan ko’t binasa ang e-mail.

STRICTLY CONFIDENTIAL

Dear Sherbs,

I am Mrs. Munirat Abacha, the wife of Mohammed Abacha, son of the Late head of state of Federal Republic of Nigeria—General Sani Abacha. I am contacting you in view of the fact that we will be of great assistance to each other like wise developing a cordial relationship.

My husband along with his late father and top officials of their past administration has been accused of looting several Billion United States Dollars from the Nigeria Government. The current attitude of the present government towards my family has indeed made life quite unbearable for us. Fortunately, Mohammed my Husband has six million and eight hundred thousand United States Dollars (US$6.8 million) cash, which he intended to use for investment purpose overseas.

This money was deposited for safe keeping in the security vault of a freighting agency here by my husband preparatory to being air lifted abroad for investment purposes before his arrest. It is only my husband and myself that know where the money is kept.

Due to the current situation in the country concerning governments vendettas towards my family, we seek you assistance to transfers this money out of Nigeria for the purpose of investment as intended by my husband.

Note that my family is currently being probed by this present government for alleged involvement in misappropriation of public funds during my father-in-law’s regime. Towards this effect, an embargo restricting my family members from traveling or carrying out financial transactions without their express permission is in force. Right now, my husband (Mohammed) is under arrest and is being detained in connection to the above and other activities of his late father.

However, I have an arrangement on how to freight this money to you after receiving some assurances from you of the safety our own share and that you will only take the commission that we will offer you.

This money personally belongs to my husband and he intends that it still be used for investment. No record ever existed concerning this money, neither is the money traceable by the government because this is no documentation concerning the funds in the Federal Treasury.

The freighting company to be used has now been introduced to me and as soon as we receive your readiness to assist us received this fund we shall formalize the deposit documents in your name and reach an agreement with them to air lift the xconsignment for your pick up.

Bearing in mind that your assistance is needed to transfer this fund, we propose a commission of 15% (Fifteen Percent) of the total sum to you for the expected services and assistance. While 5% is mapped out for miscellaneous expenses.

On you positive consent, I shall expect you to contact me urgently to enable us discuss about this. Your urgent response is highly needed. I must use this opportunity to implore you to exercise utmost indulgence to keep this matter extraordinarily confidential, while I await your prompt response.

Best regards,
MRS. MUNIRAT ABACHA

Nasilaw ako sa pera na magiging porsiyento ko kung tutulungan si Munirat na iikulimbat ang kanilang pera palabas sa kanilang bansa. Akalain mo bang ang magiging parte ko sa $6.8M ay $1.02M at kapag pinalit mo ito sa piso, aba’y mahigit 40M ‘to!

Hindi na kami maghihirap. Mababayaran na namin ang mga utang namin. Hindi na naming kailangang hintayin ang sahod ng aking ama na matagal na nilang di nakukuha. Sa hirap ng buhay, gagawin ng isang Pilipino ang lahat ng bagay para lang mabuhay, “by hook or by crook.” ‘Yan ang katotohanang di natin maitatanggi. Tingnan mo nga, kahit na mayamang pulitiko e kailangan pa rin niyang lumustay ng pera ng bayan para masunod ang luho: ang mahirap pa kaya, gayong lumalapit na ang palay sa manok?

Pero, inisip ko ring baka isang uri ng panloloko ang sulat na iyon kaya sa Yahoo, itinayp ko sa search engine si Mohammed Abacha. Dalawang artikulo ang nabasa ko na tugmang-tugma sa sinabi ni Munirat na inaakusahan sila ng Federal Government ng pangungulimbat. Inisip ko rin na baka si Erap noon ay nag-i-e-mail din sa mga tagaibang bansa upang tulungan siyang itakas sa Pilipinas ang mga perang kinulimbat.

Sa binasa ko, di pa rin ako kuntento kaya nag-e-mail ako kay Munirat na nagtatanong kung papaano niya nalaman ang e-mail ad ko.
Ipina-print ko ang sulat ni Munirat at pagkatapos, nagbukas ako ng iba pang e-mail.

Karamihan sa mga natanggap kong e-mail ay tungkol sa pagsabog ng World Trade Center. Napakadramatiko ng insidenteng iyon. Ang galling-galing ng cinematography at special effects. Napakagaling palang magdirek ni Osama Bin Laden ng pelikulang terorismo.

Sa totoo lang, sa pangyayaring iyon, sinisi ko ang Amerika sa pagkamatay ng mga inosenteng tao. Karma iyon sa Amerika sa mga mabubuti nilang ginawa at pati mga walang kinalaman ay nadamay. Dahil sa Amerika, nagkaroon ng Miss Saigon kung saan ang unang gumanap at bida ay Pilipino. Dahil sa Amerika, nakagawa si Lualhati Bautista ng akdang nanalo sa Palanca Awards. Dahil sa Amerika, magiging mayaman na ang Pilipinas sa deposito ng Mercury na pwedeng gawing thermometer. Dahil sa Amerika, pinapautang tayo ng World Bank… at iba pa!

Ngunit bakit napaka-unfair naman ng karma, mabuti naman ang Amerika, bakit bad karma pa ang nakuha nito? Sa bagay lalong pumupuro ang ginto kada idinadarang ito sa apoy. Ngunit sa kabilang banda, naging proud ako sa mga Pilipinong namamasukan sa World Trade Center sa ipinakita nilang pagkamaka-Filipino sa pagtangkilik ng Filipino time na sumalba sa kanilang buhay.

Pagkatapos ng isang oras sa Cyberspace, bumalik na ako sa rehearsal namin at inaasahan kong sermon ang maaabot ko mula sa mga cast na gaya ko.
Habang nagre-rehearse kami, maraming bagay ang pumapasok sa utak ko kaya di ko nagawang seryosohin ang praktis. Yayaman na ako… Ano kaya kung sa oras ng transaksiyon namin ni Munirat ay magtawag ako ng International Media. Mahuhuli ang Unang Ginang, mabubulgar ang katiwalian nila at magiging popular ako. Marahil sa gagawin ko, magiging kasinsikat ako ni Osama Bin Laden. Pagpipistahan ako ng local at international media. Interbyu roon… interbyu rito. Magigiging cover personality ako ng mga political magazine—Time, Newsweek, Free Press. Maaari rin akong parangalan sa aking gagawin—Nobel Peace Prize?

Ay, Sherbien… ilusyon…

Kinabukasan, bago pumasok sa unang subject… nag-Internet muna ako.
Nag-iisa sa inbox ko ang e-mail in Munirat. Pinasalamatan niya ako sa madalian kong pagsagot sa e-mail niya. Sinabi niyang nakuha niya ang e-mail ad ko sa white page directory ng chamber of commerce sa kanilang bansa.

Ano ulit… chamber of commerce! Sigurado ka? Isa lamang akong estudyanteng kinakarir at inuutakan ang aking mga magulang.

Inisip ko kung papaano ako nasali sa chamber of commerce. May negosyo ba ako? Naghahanap lang ako ng mapagkakakitaan sa Internet. Naalala ko na. Sumali pala ako sa SFI Maarketing. May kumisyon dito… pero wala naman akong nakukuhang komisyon… wala naman kasi akong ginagawa. Nag-sign up lang ako sa SFI para makapuntos sa e-premyo! At siyempre, mas maraming puntos sa e-premyo, mas maraming chance na manalo. Marahil, sa pagsali sa SFI ay naging mayaman na rin ang dating ko at nalista ang pangalan ko sa mga talaan ng mga taong mayayaman sa mundo.Ito ay pribilehiyo sa akin…. Isang himala… May pobreng nalista sa talaan ng mga mayayaman, mauutak at mga tusong negosyante sa mundo!”

Habang binabasa ko ang sulat ng Unang Ginang, numingning ang aking mga mata na tila baga’y nakatanto ng baul na punung-puno ng ginto at para rin akong baliw na bumubungisngis sa harapan ng computer. Sino’ng mag-aakalang ang isang taong walang kakuwenta-kuwenta gaya ko ay magkakaroon ng pagkakataong makasalamuha ang isang unang ginang at biro mo, ako pa ang pipili ng lugar, kahit na sa anong bansa, kung saan gaganapin ang aming transaksyon! Para bang natupad ang hindi ko naman hinihiling sa isa sa mga development communication shows na walang ginawa kundi i-claim kung sino ang mas nauna sa concept ng gano’ng show na dinudumog ng mahihirap para naman makatikim sila ng sarap sa buhay kahit sa isang saglit. Ginagamit ang mga mahihirap para sa rating.

Sa labis na pagkainteresado, sinabi ko na ako ay isang estudyanteng walang ni isang kusing ngunit handa akong tulungan siya sa abot ng aking makakaya. Buhay ay isususgal para mapasaakin ang 40 milyong piso. (Ganito na ba kadesperado ang tao, sa ngalan ng kahirapan ay gagawin pati masama?) Naisip ko rin na kailangang-kailangan niya ang tulong ko, kasi, ang hirap-hirap ng ginawa niyang nakawin ang perang-bayan ng Nigeria—dugo’t pawis ang ipinuhunan at sinugal pa ang konsensiya nito, ‘tapos, mawawala lang. Sa rehas na bakal ang tapon niya pag nahuli(kung saan magkakaroon siya ng VIP treatment) at mawawala lang ang pera niya dahil mapupunta rin sa mga tiwaling opisyal. Bago pa pakinabangan ng iba ay dapat ako muna ang makinabang! Gagamitin ko naman sa mabuti ang pera… ala Robinhood ako…. Pero the means does not justify the end!!! Alam ko ito pero ano pa ang magagawa ko? Wala naman sigurong makakaalam ng gagawin ko, kasi, confidential naman e, Diyos lamang!

Pagkatapos mag-Internet, nag-absent na ako sa una kong klase at agad tinungo ang paborito kong bookstore. Doon, nag-browse ako ng mga travel magazine.

Kinabukasan, hindi na nag-e-mail si Munirat. Baka hinahabol na siya ng Federal Government ng Nigeria!

Alam kong kailangan na kailangan na niya ang tulong ko kaya araw-araw akong nag-i-e-mail para ipakita ang aking sinseridad sa pagtulong at patunayang dapat niya akong pagkatiwalaan.

Umabot sa isang buwan ang pag-i-e-mail ko ngunit di pa rin niya ako sinasagot. Naasar na ako. Isinerts ko sa Yahoo! si Munirat. Titingnan ko lang, baka nahuli na siya… Huwag naman sana…. Saying ang mahigit 40 milyong piso.

“Gumuho ang aking mga pangarap, Charo. Akala ko, mapapasakamay ko na ang mahigit 40 milyong piso. Hindi pala! Halos sisigaw ako sa kinauupan at maglulumpasay sa sahig ng computer shop na para ba akong sinasaniban ng masamang ispiritu. Ito ay nangyari pagkatapos mabasa ang sampung artikulo, tungkol kay Munirat at iba pa, na pare-pareho ang nilalaman.”

Si Munirat pala at iba pa ay nambibiktima ng mga businessman. Businessman? (Ugok pala sila, isa lamang akong pobreng estudyante.) Nag-i-e-mail ang grupong ito sa mga businessman at kapag nasilaw na ang mga mautak na businessman, sasamantalahin na ng grupo ang pagkakataong ito. Sasabihin nilang para malipat ang perang kinulimbat nila, kailangang ibigay ng kaawa-awang biktima ang bank account number niya, papeles na pipirmahan at impormasyon ukol sa biktima. Importante ring may halagang milyones ang bank account para daw di mahalata ng Federal Government ang transaksiyon. Pag nauto na ang kaawa-awang biktima, neknek na lang niya dahil ang grupong ito ay walang ititira ni sentimo sa kanyang dollar bank account. Sa kabuuan may $1B na ang kaninang nadedekwat.

Dahil dito, nanlisik ang aking mga mata, kung maaari ko lang pagsusuntukun ang lahat ng computer, gagawin ko para mawala ang galit ko… Lintik lang ang walang ganti!

---------------------
Ano ang susunod na kabanata sa karanasang ito ni Sherbien? Abangan.

For comments and reactions to this article, please visit Tinig.com Forums.