KUNG MAKAPAGSASALITA lang kami, siguro malalaman niyo na nasasaktan kami.

Sa simula pa lamang hindi na namin malaman kung ano ang nagawa naming kasalanan at ginaganito kami. Kung nalalaman lang ng mga nakatataas ang kalagayan na hinaharap naming sa pang araw-araw, sana ay nabigyan na siguro ng karampot na lunas ang malaking problema na matagal nang idinadaing ng mga pusong nababagabag.

Kung nakakapagsalita lang kami, sana wala nang mapupunitan ng pantalon mula sa mga nakausling pako na tulad nang nangyari sa pantalong stateside ni Babes na galing pang Timbuktu. O hindi naman kaya wala nang mandidiri sa mga palikuran na para bang may Hepa dahil nadilaw na ng panahon. At kung susuwertihin pa ay may kasama pang libreng jebs na kulay berde.

Alam naming lubhang kalunos-lunos ang kalagayan namin. Ngunit wala kaming magagawa, palagay naming ito na ang itinakda ng tadhana—ang panghabang-buhay na magdusa sa panlalait ng mga nakaririwasa; isang pag-apak sa katayuan naming walang kalaban-laban.

Kung makakapagsalita lang kami, sana nasabi na namin ang lahat ng nilalaman ng puso namin sa mga nagangasiwa ng panahon. Kung maaari lang, magsusumbong kami kay Haring Araw at kay Inang Kalikasan sapagkat hindi naman kami iniintindi nang dapat may alam nito at kung kanilang mararapatin ay may malaking pagbabago na mangyayari, wala nang mahihirapan, mapupunitan ng largo at mandidiri; lahat ay magiging masaya.

Lahat sana ito ay maaaring mangyari, kung makakapagsalita lang sana kami, kaso, sa gaya naming mga upuan at inidoro lamang, mukhang malabong mangyari ‘yon.

For comments and reactions to this article, please visit Tinig.com Forums.