Sagot sa All-out War ni Gloria

Subersibo
Michelle Licudine

ISANG ARAW, nang ako ay bumibili ng dyaryo sa Quiapo, nanlaki ng aking mata ng makita ang deklarasyon ni Gloria: all-out war sa leftist organizations. Kahit ang New Peoples Army lang ang kanyang pinanggigilang durugin, naging napakalinaw naman ng kanyang depenisyon na kasali rin dito ang labor organizations at mga militanteng organisasyon.

Bigla ko tuloy naalala ang mga kwento ng panahong sunod-sunod ang pagdurog ng gobyerno sa mga progresibo, maging rebolusyonaryong, organisasyon.

Sina Ninoy Aquino, Edgar Jopson, Lean Alejandro, at ang pinakahuli ay si Filemon Popoy Lagman ang mga sikat na lider ng masang Pilipino. Namatay sila sa kamay ng mga kaaway, kasama ang hindi na mabilang na mga kasama sa pagkilos na nagbuwis ng buhay para sa tunay na demokrasya.

Tila ang mga naghahari-harian sa gubyerno ay bulag, dahil ni isa sa kanila ay hindi nakita na hangga't walang hustisya, hanggat hindi pantay ang karapatan ng bawat tao, ay iaanak at iaanak nito ang aktibismo. Simple ang panlaban sa idelohiya ng mga tinagurian ni Gloria na mga kaaway ng lipunan—ang panlipunang hustisya at pagkakapantay-pantay. Ngunit mas pinili ng mga elitistang ito na tawaging terorista ang mga progresibo kaysa simulan ang pagbabago tungo sa panlipunang hustisya.

Sunud-sunod ang atake sa mga kalayaang sibil, mula sa pag-alis ng maximum tolerance sa mga rally hanggang sa banta laban sa mga militanteng organisasyon. Ngunit sa kabila nito tuluy-tuloy pa rin ang iringan ng magkakaibang organisasyon, lalo na yung magkakaiba ang idelohiya.

Gayunpaman, inoobliga tayo ng obhektibong kondisyon na magkaisa, dahil sa banta at balak ng bulok na gubyernong dudurugin tayo. Kaya naman nais kong pasalamatan ang isang underground na komunistang partido—ang Partido ng Manggagawang Pilipino (PMP)—na binuo ng dating hiwa-hiwalay na mga komunistang grupo. Inabot man ng sampung taon ang kanilang iringan, ngayon sabay-sabay na ang kanilang martsa. Isang martsa na mas maingay dahil sila ngayon ay magkakasama. Nang aking mabasa ito sa dyaryo, nakakita kaagad ako ng isang nagniningning na liwanag ng tagumpay.

Ngunit sa kabila nito ay wala pa ring tiwala ang kampo ni Jose Maria Sison, dahil ayaw pa rin nilang makipagkaisa sa laban para depensahan ang mga karapatan at kalayaan ng taumbayan. Ngunit kung ayaw man ng mga mga kasama sa kampo nila na makipagkaisa, sana ay magsilbing inspirasyon ang pagsasama ng apat na komunistang grupo na ngayon ay PMP. Sana ay ilaban man lang ng mga sinserong kasama sa kampo ni Sison, kahit minsan ang sa tingin nila ay tama, at hindi magsilbing abogado na lamang ng autokrasya ng kanilang partido.

“Obligado tayong magsama-sama sa isang taktikal na laban, dahil obligado tayong ipanalo ang laban. Kung mas malapot ang pulitika para sa masa kaysa personal na samaan ng loob, hindi natin duduraan ang bukas na palad ng mga kasama sa ibang grupo na handang makipagkaisa.”

For comments and reactions to this article, please visit Tinig.com Forums.