“CLASS, THIS is the monitor.”

“And this is the Central Processing Unit.”

“Ok, this is the keyboard. This is the Mouse.”

Kuwarenta’y singko minutos na kaming nasa loob ng computer lab pero ang nagagawa pa lang namin ay ang mag-identify ng parts ng personal computer. Hindi na yata nakuntento ang guro ko sa lecture sessions namin kaya pati naman sa laboratory namin ay tuloy pa rin ang lecture.

“Ok class, let us enumerate the keys in the keyboard. There’s the letter a, the letter b, c, d and oh, the letter e is there too! Isn’t it amazing? Ok class, kayo naman ang mag-enumerate.”

Napabuntung-hininga na lang ako at tumingin-tingin sa paligid. Nakita ko ang iba pang mga guro ng computer sa isang gilid, masayang kinakalikot ang mga computer na nasa harapan nila. Narinig ko ang sinabi ng isang co-teacher ni mam. Paulit-ulit niya itong sinasabi sa isa niyang kasama, paulit-ulit, walang katapusan.

“Press ENTER. Press ENTER. Press ENTER.”

Nagtaas ako ng kamay. Tinawag ko ang aking guro.

“Mam, ano po ang mangyayari kapag pinindot yung ENTER?”

Tumaas ang kilay ng guro ko. Natigilan din ang mga co-teacher niya. Namula sa galit ang aking guro. Hindi ko maintindihan kung bakit.

“Bawal pindutin yan! Bawal!”

“Pero mam, bakit yung mga teacher sa gilid pinipindot nila? Bakit kami hindi puwede?”

Sumabat ang isang guro, yung nagsasabi ng “press ENTER”.

“Bawal magsalita sa computer room! Sasabog ang mga computer kapag maingay ang estudyante!”

“Pero mam,”

“Quiet! Sasabog ang mga computer! Bawal magsalita! Bawal pumindot ng kahit ano! Bawal sumuway sa teacher! Bawal gumalaw! Bawal huminga! Bawal ang lahat ng hindi sinasabi ng teacher!”

Natahimik ang mga kaklase ko. Hindi sila gumalaw, may mga hindi rin huminga. Nagpatuloy sa pagsasalita ang aking guro, at ang iba pang guro’y nagpatuloy sa pagkalikot ng kanilang mga computer. Ako naman ay mas lalong nagtaka. At ang pagtatakang di pinaunlakan ng pagpapaliwanag ay nag-apoy at kumalat sa buo kong katawan. Naging galit ang pagtataka, naging poot. Kailangang malaman ko ang sagot, kailangan kong makita ang katotohanan.

Kaya pinindot ko ang ENTER.

Wala pang isang segundo’y pumutok ang aking computer. Nauna ang keyboard, sumunod ang CPU at ang monitor. Mayamaya’y sumabog din ang computer ng mga kaklase ko. Hindi lang iyon, pati ang guro ko’y sumabog, ang mga kaklase ko, ang co-teachers ng guro ko, lahat sila’y sumabog. Kumalat ang dugo, buto at laman sa buong paligid, humalo sa nasusunog na silicon chips, copper wires, plastic at metal cases at integrated circuits. Gumuho ang mga pader ng computer lab, sumabog ang eskuwelahan namin. Nadurog ang lahat-ang mga kalye, ang mga sasakyan, ang mga nagtitinda ng fishball at gulaman, ang mga drayber ng tricycle at dyip, ang mga ligaw na aso’t pusa. Sumabog ang lahat. Nadurog. Naglaho. Humalo ang lahat sa kalawakan. At ako, naiwan akong lumulutang, lumalangoy sa walang katapusang gunaw, sa mga tira-tirang piraso ng mundong aking nakasanayan.

Nalunod ako sa nadiskubreng kamalayan.

For comments and reactions to this article, please visit Tinig.com Forums.