|
Pambansang Seguridad
at Karapatang Pantao
| Alipato |
 |
| Alexander
Martin Remollino |
ANG PAMBANSANG
seguridad ay karapatang pantao, sapagkat ito ang titiyak na ang
lahat ng mga kasapi ng isang bansa ay makapamumumuhay bilang mga
tao.
Subalit sa ating
kasaysayan, ang pambansang seguridad ay laging parang manok na isinasabong
ng mga nasa kapangyarihan sa iba pang mga karapatang pantao.
Ang petsang
Setyembre 21, 1972 ay hinding-hindi malilimot ng sinumang Pilipinong
nagpapahalaga sa karapatang pantao. Ito ang petsa ng pagpapahayag
ng noo’y Pangulong Ferdinand Marcos ng Batas Militar.
Ayon kay Marcos, kanyang ipinahayag ang Batas Militar upang pigilin
ang pagtatangka ng mga makakaliwa na agawin ang kapangyarihang pampulitika.
May binanggit pa siyang layong pagpigil din sa isang sabwatan ng
kaliwa at ng kanan upang pabagsakin ang kanyang pamahalaan.
Ngunit ano ba
talaga ang nagbunsod ng pagpapahayag ng Batas Militar?
Nang mga panahong
iyon, patindi nang patindi ang panghihimasok ng Estados Unidos sa
Pilipinas. Malaking pinsala na ang naidulot ng kontrol ng mga monopolyo
sa mga industriya. Ang malaon nang laganap na kahirapan ay pinasidhi
pa ng mababang pasahod at, sa kanayunan, ng isang kaayusang malapiyudal.
Dahil dito,
ang mga sektor ng lipunan na may mataas na kamulatang pampulitika
ay nanawagan ng isang nagsasariling patakarang panlabas, pagsasabansa
ng mga istratehikong industriya, isang higit na patas na pagbabahagi
ng kayamanan, repormang agraryo, at maging ng pagsasalipunan.
Bilang pagtugon,
ipinahayag ni Ferdinand Marcos ang Batas Militar.
Ang panahon
ng Batas Militar ay isang panahon ng malawakang lagim sa buong bayan.
Ang mga paggigiit ng karapatan ng sambayanan na magkaroon ng pamumuhay
na nararapat sa mga tao ay tinapatan ng mga walang batayang pagdakip,
mga pagpapahirap, at mga pagpatay na walang basbas ng prosesong
ligal. Ang mga tao’y laging may takot sapagkat ang sinuman
sa kanila’y maaaring siyang susunod na magawaran ng mga ganitong
karahasan.
Samakatwid,
walang tunay na pambansang seguridad noong panahon ng Batas Militar,
sapagkat ang bayan ay walang seguridad. Subalit may “seguridad”
noong pinakinabangan ng iilan lamang: ang “seguridad”
ng umiiral na kaayusang mapaniil.
Sa mga rehimeng
sumunod sa pamahalaang Marcos—ang mga rehimeng Aquino, Ramos,
Estrada, at Macapagal—ang mga multo ng Batas Militar ay paulit-ulit
na sumulpot. Nagpatuloy ang pagpapairal ng isang “pambansang
seguridad” na kinatatampukan ng malawakang paglabag sa karapatang
pantao.
Ang rehimeng
Aquino ay naging tanghalan ng patakarang total war na akda ng noo’y
Kalihim ng Tanggulang Pambansa na si Fidel Ramos. Umiral sa ilalim
ng patakarang ito ang militarisasyon sa kanayunan. Naging karaniwan
sa ilalim ng patakarang ito ang mga food blockade sa mga baryo at
ang sapilitang pagtataboy sa mga magsasaka mula sa mga lupang kanilang
sinasaka.
Nagpatuloy ang
pag-iral ng patakarang ito nang maging Pangulo si Ramos.
Sa panahon ng
panunungkulan ni Joseph Ejercito Estrada, tumindi ang pagpapatupad
sa patakarang total war sa pamamagitan ng Oplan Makabayan.
Sa kapanahunan
ng mga rehimeng ito’y hindi naglaho ang mga pagpapahirap sa
mga bilanggong pulitikal, ang mga walang batayang pagdakip, at ang
mga pagpatay na walang basbas ng prosesong ligal. Marami rin ang
mga kaso ng marahas na paglansag sa mga kilos-protesta.
Ngayong panahon
ng rehimeng Macapagal, tumindi pa ang Oplan Makabayan, bagama’t
hindi na ginagamit ang pangalan nito.  Pinakamalubha
sa mga naging biktima nito kamakailan si Benjaline “Beng”
Hernandez, isang lider-aktibista sa Mindanao, na ang bangkay ay
natagpuang wasak ang mukha at puno ng pasa at tama ng punlo ang
katawan; at si Manuela Albarillo, isang organisador ng mga aktibista
sa Mindoro Oriental, na nang matagpuan ang bangkay ay nawawala ang
kaliwang mata.
Kamakaila’y
ipinahayag ng Pangulong Macapagal ang pagtatatag ng isang “malakas
na republika”. Sinundan ito ng babalang maaaring hindi na ipatupad
ang maximum tolerance sa mga kilos-protesta at ng paglalabas ng
mga bagong direktiba ng kapulisan ukol sa mga kilos-protesta, na
nagtatadhanang maaaring buwagin na ang mga rali anumang sandaling
akalain ng mga pulis na may nagbabadyang “kaguluhan”.
Ang kasaysayan
ng ating bansa mula sa panahon ng Batas Militar hanggang sa kasalukuyan
ay kinatatampukan ng pagkitil sa tunay na pambansang seguridad alang-alang
sa pagpapairal ng “seguridad” ng iilang nagnanasang palitawing
sila lamang ang bansa.
For
comments and reactions to this article, please visit Tinig.com
Forums.
|
