MAY BAGO akong natuklasan sa aking pagkatao. Balahibo ko’y nanindig! Ako’y nabahala! Sumpa ba ito o pagpapala ng Kaitaasan o nasaniban ako ng maligno? Kung may kakilala lang akong mambabarang o kaya’y exorcist, nagpa-opera na ako!

Ako’y may kapangyarihang precognition--ang kakayahang makakita ng hinaharap at kapag hinawakan ang isang bagay, malalaman ang nakaraan nito.

Siguro kung nabuhay ako noong mga sinaunang panahon, pagkakamalan nila akong isang napakasamang mangkukulam. Huhuliin nila ako, itatali sa poste at pagsapit ng gabi bubuhusan ng gas at sisindihan upang maging ilaw sa gabing napakadilim. Dahil sa aking kolesterol, tiyak na lalagablab ang apoy na tutupok sa akin. Pero, hindi na ito mangyayari.

Makabagong panahon na at imbes na sunugin, ako’y pagpipistahan ng media! Magiging bida ako sa magazine shows at laman ng mga local na tabloid! Puwede ko rin itong pagkakitaan! Panghuhula. Paglalathala ng sariling lingguhang magasing ukol sa mga prediksyon. Magkakaroon ng sariling TV segment sa panghuhula sa isang morning show. Kokontratahin ako ng isang kumpanya ng telepono para talbugan ang hula ni Jojo Acuin sa pamamagitan ng pagtawag sa telepono. Makukuha rin ang aking mga pangitain sa pamamagitan ng text services. Higit sa lahat, ako na ang tatawaging tunay na pangalawang Nostradamus ng mundo, hindi lang sa Asya na tulad ng kakaribalin kong si Jojo Acuin.

Magkakamal ako ng katakot-takot na pera sa kapangyarihang precognition!

Marahil, nagtataka kayo kung papaano ko nadiskubre ang kapangyarihang ito?

Pagkatapos humupa ang bayolenteng buhos ng ulan at talipandas na hampas ng hanging dulot ng walang awa at hindi makataong bagyong si Gloria (hindi ang kuneho kong namatay o ang presidente nating huli kong nakita sa telebisyon na nakikikain sa mga kapus-palad bilang publicity dahil di na ako masyadong nanonood ng nakakabanas na balita), napag-isipan kong magbisikleta nang isa’t-kalahating oras.

Sa limang araw na sunud-sunod na pagbuhos ng maingay at papansing ulan (marahil ay gustong tumaas ang popularity rating nito sa talaan ng mga pinakamapinsalang bagyo sa Pilipinas) hindi ako nakapag-brisk walk dahil sa pinipigilan ako ng ulan at basang daan. Maraming taba ang natambak sa aking bilbil. Imbes na mahigit limang daang calories ang sa aki’y mawawala sa isang araw….wala! Araw-araw, gumuguho ang pangarap kong magkaroon ng mala-The Hunks na katawan.

Pero hindi sa araw na iyon! Pipilitin kong makaubos ng limang daaang calorie kaya paggising na paggising ko nang mga 5:30 ng umaga, agad kong kinuha ang bisikleta at sinimulan ang pagwaldas ng mga buwisit na calories.

Namalayan ko na lang ang aking sariling lumulundag-lundag sa mga butas ng National Highway. Kinilabutan ako! Biglang may mga pangyayaring pumukol sa malikot kong kaisipan.

Ang milya-milyang daang hirap na hirap na ginawa ng mga taga-DPWH, sa isang iglap lamang ay nagkabutas-butas. Bigla tuloy akong naawa sa mga gumagawa ng daan. Iniihaw sila ng sutil na araw. Pinapasinghot sila ng mabangong aspalto at pawis na galing sa kili-kili. Maghapon silang nagpapagod para lang makagawa ng de-kalidad na kalsadang gawa sa aspalto at batong itim na maliliit. Tapos, sa isang iglap lamang ay nagkabutas-butas ang kanilang obra maestra. Hindi naman tinipid o kinurakot ang pondo kaya’t madaling nabutas ang daan.

Nakita ko ang mga pangyayari kung bakit nagkaganon. Noong nakaraang gabi habang natutulog ng mahimbing ang mga tao dahil sa nakakaantok na ulan, sumalakay ang mga taga-ibang planeta at bumagsak ang mga bulalakaw na sinasabing sanhi ng pagkawala ng mga dinosaur.

Ang laser beam at malakas na pagbagsak ng mga bulalakaw ang bumutas sa mapakatibay na daan. Ano naman ang panama ng matibay na daan sa napakamakapangyarihang sandata ng mga alien kasama pa ang mga bulalakaw? Ang mga pangyayaring ito ay nagpapatibay na gusto tayong sakupin ng mga taga-ibang planeta. Hindi siguro na-detect ng SETI ang mga dumating na aliens kaya’t ngayon, magdurusa tayo. Ang unang pinuntirya ng mga alien ay ang mga daan ng Pilipinas dahil alam nilang hindi masasagap ng SETI ang kanilang pagdating dahil nakisabay sila sa maiingay na ulan ni Gloria. Matalino talaga ang mga taga-ibang planeta. Ang una nilang hakbang sa pananakop ay ang pagpaparalisa ng ating transportasyon.

Tapos, namalayan ko na lang ang aking sariling paakyat sa bundok (ang mas mahirap na pagpedal, nangangahulungang mas maraming calories ang mawawala) nang may nakita akong isang malaking guho. Gumuho ang lahat ng halamang nakakapit sa mabatong bahagi ng bundok. Ang korte ng guho ay parang malaking pintuan. Ito siguro ang headqurters ng mga alien. Nang nagtangka akong hawakan ito para malaman ang pangalawang hakbang ng mga alien, biglang bumuhos ang napakalahas na ulan. Kumaripas ako ng pagbibisikleta hanggang sa muntik na akong mahulog sa matarik na bangin; buti na lang, naipreno ko agad! Noong nasa kalsada naman ako muntik na akong mabangga ng isang sasakyang papuntang Ilocos; buti na lang ulit at naibuwelta ko ang aking bisikleta.

Marahil, gusto akong patayin ng mga alien dahil nalaman ko ang plano nila pero hindi nila ako basta-bastang mapapatay dahil mahirap patayin ang masamang damo.

Pag-uwi ko sa bahay hindi ko na sinabi ang masamang nangyari sa akin sa aking ina dahil tiyak, maririnig ko na naman ang pang-opera house niyang boses sa pagbulyaw at pangangaral. Kinimkim ko na rin ang aking kapangyarihan. Ayoko nang ipangalandakan ito at ipangalandakang malapit na ang araw ng Gunaw dahil sa pananakop ng mga alien. Basta’t alam ko, kung patay na tayong lahat, sigurado namang magkikita-kita tayo sa impiyerno! Tiyak, masusunog doon ang mga taba ko.

See you there, where we truly belong. Pero sa ngayon, ipinagdarasal ko na ang kaluluwa ko; baka mapag-isipan ng Diyos na hindi naman ako likas na masama.

For comments and reactions to this article, please visit Tinig.com Forums.