MAIKLING KUWENTO
Pare
Ni Lee Joseph Castel

ikalawang pahina

Nang sumunod na linggo ay may mobilisasyon na namang magaganap subalit hindi na sa Mendiola, sa Senado na. Ito ang unang araw ng impeachment trial kay Pangulong Estrada. Sa pagkakataong ito, hindi na ako napipilitang pumunta sa mga rally na tulad nito. Ang totoo nga nyan ay hindi naman kami inobliga ng guro namin na pumunta pero sumugod pa rin ako sa Senado. Binuksan ni Nick ang isipan ko tungkol sa esensya ng mga ganitong pagtitipon. Tulad nga ng sinabi niya, kailangang makiisa ka sa pagbabantay sa katotohanan.

Pare-parehong mga mukha at organisasyon pa rin ang matatagpuan sa Senado--parang nilipat mo lang dito ang mga nakikibaka sa Mendiola. Sa pagkakataon nga lang na ito ay mayroong mga grupong maka-administrasyon. Nagsisimula na raw ang paglilitis sa loob ng Senado. Tulad nang dati, naglibut-libot na naman ako sa hanay ng mga nakikibaka. Subalit ngayon wala akong balak na tumakas. Nais ko lang makita kung sino na namang mga prominenteng tao ang nakikiisa sa mga ganitong pagtitipon.
Wala pang limang minuto nang nagsimula akong maglakad nang makita ko uli di sa kalayuan ang isang grupo ng mga pari. Kung di ako nagkakamali ay sila rin yung grupong nakatabi ko sa Mendiola ng huling rally pero parang dumami ang kanilang bilang. Gayunpaman, di na ko naiilang o naalibadbaran pa sa presensya nila.

Di na ko allergic sa kanila.

Puting-puti pa rin ang kanilang kasuotan. Dulot na rin ng mga pangaral sa akin ni Nick, nakuha kong unti-unting magbalik sa Kanya. Kaya walang dahilan para mailang pa ko sa mga nilalang na nakaabito.

Ewan ko, pero isang mukha ang umagaw ng atensyon ko sa hanay ng mga paring ito. Isang mukha na kahit isang beses ko lang nakita sa buong buhay ko ay hindi ako magkakamali. Kahit na boses lang ang pinakanagbigkis sa amin ay sigurado akong siya yon.

Si Nick. Hahaha si Nick. Sinong mag-iisip na hindi man kami nakapag-usap nitong mga nagdaang weekend ay muli pala kaming magkikita. Katabi na naman niya ang mga pari.

Pero isang bagay ang napansin ko na tila nagpahinto sa galak kong makita siyang muli. Puting-puti na rin ang kasuotan niya, hindi na siya nakasibliyan. Nakaabito si Pareng Nick.

Lalo ko pang napagtibay ang hinala ko nang di sinasadyang napatingin siya sa akin at tila gulat na gulat nang makita niya ako. Tiningnan ko lang siya, tingin ng isang manhid na tao, mala-baldadong tingin. Para siyang nataranta sa presensya ko. Sumenyas na manatili lang ako sa puwesto ko at lalapitan niya raw ako. Lumalabo na naman ang paningin ko, tubig na naman yata 'tong nakikita ko.

Napuwing lang ako, wag mo kong intindihin. Pare, pwede bang mag-usap tayo? Walang problema.

Pumunta kami sa isang lugar na walang gaanong tao. Iniwasan ko munang magmukha akong napuwing. Wala munang kibuan. Pare, galit ka ba? Hindi. Bakit ganyan tingin mo? Wala nagulat lang ako. Bakit ka naluluha? Napuwing lang sabi ako. Hindi ka napuwing, naiiyak ka. Wala 'to, tears of joy lang kasi pari ka pala, ikaw siguro yung hulog ng langit sa 'kin para ayusin ko yung mga likong pananaw sa buhay ko. Salamat kung gayon. Pasensya ka na kung di ko agad sinabi sa yo na pari ako kasi baka iwasan mo ako. Di ba sabi mo, allergic ka sa mga pari? Di na ngayon. Mabuti naman. Nitong Sabado lang ako naging ganap na pari. Kaya pala walang sumasagot sa bahay nila, pumunta malamang ang kanyang buong pamilya sa kanyang pag-ordina. Hindi pala pare ang dapat na tawag ko sa yo, padre dapat. Tumawa siya. Kaya pala siya aalis na sa opisinang kanyang pinapasukan dahil malapit na siyang maging isang ganap na pari.

Ang isang buong taong binigay sa kanya ng simbahan upang mapagdesisyunan kung ipagpapatuloy ba niya ang pagpapari o hindi, kasama ang lahat ng uri ng elemento sa lipunan ay nagwakas na. Minabuti niyang gugulin ang panahon na yon sa isang tanggapang nangangasiwa sa mga karapatang pantao. Dito raw siya namulat kung gaano na kalala ang ating lipunan sa usapin ng paglabag sa mga karapatan. Nung nakita ko siya sa Mendiola ay binubuno pa niya ang isang taong pagdedesisyon kung itutuloy ba niya ang kanyang pagpapari. Nagkataon din na ang kongregasyong kanyang kinabibilangan ay naniniwalang kailangang magkaroon ng pananaw maging ang mga alagad ng Diyos sa mga isyu ng lipunan. Sila ang kung ituring ay mga aktibistang pari.

Naalala mo yung sinabi ko sa yo dati na mahal kita, Albert? Totoo yun. Lalo akong nagulat. Pero sinabi ko sa yo na hindi pwede di ba, maliban sa pareho tayong pare. Patlang. Kasi may bokasyon ako. Nakatitig lang ako sa kanya. Siguro iniisip mo kung bakla ako. Ewan ko…siguro. Basta alam ko itong damdamin na ito ang nagtulak sa akin para magpari ako. Yun lang kasi ang pinakaepektibong paraan na maiisip ko para malayo ako sa anumang tukso dulot ng damdamin kong ito, maliban pa dyan na relihiyoso talaga akong tao. Kaya lang dumating ka, binulabog mo uli ang pagkatao ko kung kailan palapit na ang pagiging isang ganap kong pari. Mabuti na lang di ako nadaig ng tukso. Salamat. Kahit di mo sinasadya lalo mong napagtibay ang relasyon ko sa Kanya. Salamat.

Sumunod noon ay may inabot siya sa aking larawan niya. Kinuha ko lang iyon at inipit na muli sa aking pitaka. Baka matatagalan daw ang muli naming pagkikita. Sa makalawa ay tutungo siya sa Mindanao kung saan siya itinalaga ng kanilang kongregasyon. Alam niyang delikado pero maaaring doon daw talaga siya pinapupunta ng Panginoon.

Natapos man ang unang araw ng impeachment trial ay wala pa ring kasiguruhan ang itatakbo ng paglilitis. Katulad namin ni Nick, wala ring kasiguruhan kung kami'y magkikita pang muli. Tila napupuwing na naman ako.

Kinagabihan nakahiga uli ako sa kama at nagmumuni-muni sa mga nangyari. Wala pang ilang minuto sa paghilata ko sa kawalan ay biglang nagring ang telepono. Hello Albert, pwede ba tayong mag-usap? Si Liza. Nakikipag-ayos. Namimiss na raw nya ko. Baka raw pwedeng ayusin namin ang kung anumang nagpapagulo sa relasyon namin. Alam ko namang medyo naging immature ako sa relationship natin, pero you also have your own share. Tahimik lang ako. Pinabayaan ko lang siyang magsalita. Albert, magsalita ka naman, alam kong nandyan ka lang sa kabilang linya.

Kinuha ko ang aking pitaka habang patuloy siya sa pagsesentimyento sa kabilang linya. Kinuha ko dun ang picture na iniwan sa akin Nick. Tinitigan ko lang ito. Albert, please, wag mo naman akong pagmukhaing tanga, sabihin mo kung anong gusto mong sabihin. Sa pagkakataong ito ay parang nakatingin sa akin ang mga mata ni Nick sa larawan, tila nangungusap. Hello, Albert,ano ba?

Di lang ikaw, Nick, ang nagulo, maski ang sarili kong pagkatao.
Albert, sabihin mo lang kung di mo na ko mahal at di na kita iistorbohin pa. Albert, mahal mo pa ba ako? Para wala ako sa sarili nang binigkas ko ang mga katagang Mahal na mahal… habang lalo ko pang hinigpitan ang pagkakahawak at pagkakatitig sa larawan ni Nick.

Tangina, pare!

Napuwing na naman ako.

----------------------
Si LJ, 21, ay punong patnugot ng Manila Collegian. Siya'y nagtapos na cum laude sa Unibersidad ng Pilipinas-Manila at tumanggap ng mga parangal bilang Benigno Aquino's Most Outstanding Gentleman for campus journalism. Pangarap niyang maging isang investigative journalist.

For comments and reactions to this article, please visit Tinig.com Forums.