unang pahina

Nick?…Nick?..Nick?…ahhh si Nick! Ewan ko kung bakit pero bigla akong na-excite. Kinuha ko ang telepono at dinial ang kanyang numero.

Sa pangalawang ring pa lang ay may sumagot. Good evening, pwede po ba kay Nick? Hindi man lamang ako kinausap ng nasa kabilang linya basta pinasa na lang ang telepono. Yes, good evening, sigurado ako si Nick na yun. Ah Nick, si Albert 'to. Yung katabi mo sa Mendiola nung isang araw. Kung makikita ko lang siya ay sigurado akong bigla siyang napangiti nang narinig niya ang pangalan ko. Ah, pare. Buti naman naisipan mong tumawag. Kumusta? Sagot naman ako ng okey lang. Pare, may ginagawa ka ba?, tanong ko. Actually, katatapos lang daw niyang magrosaryo at patulog na siya. Nakakaabala pala akong kung ganun. Hindi pare...hindi, depensa niya. Hindi pa naman daw siya dinadalaw ng antok. Doon na nagsimula ang aming kwentuhan.

Batid daw niya na hindi ako napuwing nung rally. Naluluha raw ako nun. Inurirat niya kung bakit. Wala ako sa mood maglihim sa mga oras na iyon. Malakas kasi ang loob kong magsiwalat ng aking mga lihim lalo na't lumalalim na ang gabi. Kinuwento ko sa kanya ang lahat. Lahat ng tungkol sa amin ni Liza. Maayos naman siyang nakinig at nagbigay ng ilang mga komento. Ako naman ang nagtanong kung bakit ganun yung titig niya sa akin habang binibigay ko yung aking mga saloobin ukol sa mga isyu sa lipunan. Buong katapatan naman niya akong sinabihan na aral na aral daw akong sumagot.

Tangina, napahiya na naman ako sa kanya sa pangalawang pagkakataon.
Wala pala akong pinagkaiba sa mga kinaiinisan ko sa unibersidad. Wala raw kasing puso at sinseridad yung mga sagot ko. Para daw akong sumali sa biglaang talumpatian. Sa pananalita pa lang daw ng isang tao, maaari mo nang madama kung sino yung nagtitibaktibakan, at isa na raw ako dun.

Ewan ko. Pero sa imbes na magalit ako sa tinuran niya ay napahalakhak lang ako. Pare, buti na lang hindi marunong kumilatis ng mga nagtitibaktibakan yung mga propesor ko. Kung hindi, hihilahin nila pababa yung marka ko. Natawa rin siya pero halatang pilit. Alam mo pare, sabi niya, hindi mo naman kailangang magtibaktibakan para madama yung mga isyu. Tumingin ka lang sa paligid mo, maari mo nang maramdaman ang pagkukulang ng mga nasa katungkulan at ang pangangailangan ng mga mamamayan. Pare, sa panahon ngayon, kailangang makiisa ka sa pagbantay ng katotohanan.

Marami pa kaming pinagkuwentuhan nang gabing iyon. Ngunit karamihan ay tungkol lang sa akin umikot. Ngayon lang kasi ako nakahanap ng taong makikinig sa mga angas ko sa buhay. Si Liza, siya na lang ang lagi kong pinakikinggan. Kabisado ko na ang palasak niyang istorya na kaisa-isang anak mayaman na wala namang panahon ang mga magulang. Pero ako, sa magtatatlong taon naming magkasama halos di ko pa nakuwento ang buhay ko sa kanya o sa kahit kanino pa. Parang iniiwasan din kasi ni Liza pag nagdadrama na ako. Sapat na siguro para sa kanya yung mga sarili niyang drama. Ako, ewan ko.

Pero ngayon lang ako nagbuhos ng sarili ko sa isang tao. Pakiramdam ko ay nasa confession box ako at ang kuwento ng buhay ko ang nagsilbi kong mga kasalanan. Si Nick naman ang tumayong paring handang makinig sa aking mga inarte.

Di ko rin naiwasang banggitin sa kanya na kinukunsidera kong maging atheist na lang sa takbo ng mga pangyayari sa lipunan. Sinabi ko rin sa kanya na kaya parang naaalibadbaran ako sa mga paring katabi namin sa rally. Pakiramdam ko nga kasi, eh parang allergic na ako sa mga taong nakaabito. Ewan ko pero parang gulat na gulat siya. Hindi ako magugulat kung napa-sign of the cross siya sa kabilang linya.

Dinahilan ko na lang na sa sobrang hirap ng buhay at sa kawalan ng pagkakapantay-pantay sa lipunan, parang nawawalan na ako ng pananalig na may Diyos. Sinagot lamang niya ito. Alam mo pare, ang paniniwala kasi ay dinurugtungan ng pananamplataya. Maaring kuwestiyunin natin ang mga nangyayari sa ating kapaligiran subalit lahat ng ito ay mayroong dahilan. Mapait man ang dahilan ay kailangan nating tanggapin. Nananatiling may plano siya para sa lahat sa atin. Ewan ko. Hindi lang yun ang unang pagkakatong narinig ko ang mga katagang iyon pero parang natauhan ako sa sinabi niya. Ganito lang siguro talaga ako. Walang matibay na paninindigan sa mga bagay-bagay. Kaya may marinig lang akong magandang argumento, kakatig na agad ako dun. Pero sa pagkakataong ito alam kong nakumbinsi niya ako. Hindi ng kanyang argumento kundi ng namamayaning sinseridad na bumubukal mula sa kanyang mga sinambit.

Marami pa kaming pinag-usapan nang gabing iyon. Tunay namang kaysarap ng pakiramdam na may nakikinig sa iyo. Kaygaan ng pakiramdam ko nang madaling-araw na iyon. Parang gusto ko na uling maniwalang may Diyos.
Simula noon, tuwing weekends ay lagi kaming nagtatawagan. Pag weekdays kasi ay abala siya sa mga gawain nila sa opisina. Oo nga pala, boluntaryo siyang lumahok sa isang human rights organization. Doon daw niya kasi nararamdaman ang tunay na kahulugan ng serbisyo. Gayunpaman, malapit na raw siyang umalis sa tanggapang kanyang pinapasukan, tutal naman daw ay mag-iisang taon na siya roon. Tinanong ko siya kung bakit, subalit tila ayaw niyang sabihin sa akin kung anuman yon. Baka naman nais na niyang kumita ng salapi kaya't naisipan niyang lumisan na sa kanilang organisasyon. Maaari rin namang may nakaaway siya roon kaya mamabutihin na lang niyang iwan ang tanggapan. Wala raw ni isa sa mga hinuha ko. May higit raw na malalim na dahilan. Ewan ko, di ko na lang siya inurirat pa. Tinanggap ko na lang na ipinagkait niya sa aking ibunyag ang kanyang dahilan. Tinamad na akong mag-usisa pa. Ganun naman ako. Kung ayaw mo, di wag, di kita kukulitin. Kaya nga hanggang sa mga panahong yon ay di ko pa rin tinatawagan si Liza.

Manigas siya!

Kung anumang lumbay ko dulot ng di pagtawag ni Liza ay natatabunan pag naririnig ko na ang boses ni Nick. Pakiramdam ko, maski nawalan ako ng syota, me kaibigan namang pumalit. Tinuring ko siyang higit pa sa aking mga kapatid. Medyo isinantabi muna namin yung mga isyu ng lipunan tuwing kami'y nag-uusap. Higit kaming naging interesado sa personalidad ng bawat isa. Tinanong niya ako minsan kung mahal ko pa rin daw si Liza. Sinagot ko siya ng siyempre naman pare, sanay lang talaga akong makipagtikisan.
Tatlong Sabado na ang nakaraan nang naisipan kong tanungin siya kung bakit wala pa rin siyang naging syota. Tumahimik siya. Matagal. Naghihintay ako ng sagot. Katahimikan pa rin.

Hello..pare, nandyan ka pa ba? Para siyang nagising mula sa pagkakatulog sa sinabi ko. Oo nandito pa. Inulit ko uli yung tanong ko. Sumagot siya. Wala lang. Patlang. Hindi ko pa siguro nakikita yung babaeng mamahalin ko. May nakita man akong pakiramdam ko mahal ko, hindi puwede. Nagulat ako. Bakit hindi pwede? Tumahimik uli siya. Baka magalit siya sa akin. Baka isipin niya tarantado ako. Pero kung alam lang niya kung gaano ko na siya kamahal. Natawa ako. Wow! Mukhang in love yata 'tong pare ko. Alam mo pareng Nick, feeling ko natotorpe ka lang. Okey ka naman. Maski nung rally lang kita nakita, I can say that you look good. I don't see any reason para magalit siya sa iyo at isiping tarantado ka. Tell your feelings to her and I'm telling you, maybe it's worth the try. Katahimikan uli.

Albert, I love you!!

O My God (ngayon pa bang naniniwala muli ako sa existence nya)! Tumahimik ako. Albert ang sabi ko I love You. Pinanatili kong nakatikom ang aking bibig habang bumilis yata yung takbo ng mga neurons sa brain ko. Mahal kita Albert. Unang beses pa lang nang makita kita sa rally, iba na agad yung feelings ko sa yo. Di ko nga alam kung bakit binigay ko sa 'yo yung telephone number ko, di ko naman gawain yun. Gago ka, tinawagan mo ako e. Wala na manhid na ko. Di ko alam kung anong sasabihin ko.

Tanginang pag-uusap to.

Pare, niloloko mo ba ko? Tigilan mo na yan.
Pare mahal kita.
Pare tarantado ka pala e, pareho tayong lalake.
Kala ko ba di mo iisiping tarantado ako.
Di ko naman kasi akalain na ako pala yung tinutukoy mo.
Galit ka?
Natatarantaduhan ako sa yo.
Okey lang, alam ko namang maski anong mangyari hindi puwede. Malabo talaga pare, pareho tayong lalake. Higit pa dun ang dahilan pare, higit pa dun.
Wala akong pakialam, nahihibang ka na!

Akmang ibabagsak ko na yung telepono nang marinig ko siyang humahalakhak. Napakalutong ng kanyang tawa. Punung-puno ng galak. Parang kung napupuno ng halakhak ang timba ay ilan ulit nang umapaw yon. Hindi ko ibinaba ang telepono. Nagpatuloy si Nick sa kanyang paghalakhak.
Nang nahimasmasan ay nagsalita rin siya. Medyo natatawa pa rin siya pero naiintindihan ko na yung mga sinasabi niya. Sarap mong lokohin pare. Hahaha. Di ka na mabiro. Patlang. Akala ko ba kung sinuman yung sasabihan ko hindi ako sasabihang tarantado. Pinagpraktisan lang kita, tarantado rin lang pala yung maririnig ko. Natawa na rin lang ako, pero medyo pilit. Tangina mo pare, nadale mo ako dun. Tumawa pa rin sya samantalang ako medyo windang pa rin sa naganap naming pag-uusap. E sino nga yung tinutukoy mo?
Basta, balang araw malalaman mo rin.

Yun na kumbaga ang pinakahuli naming pag-uusap. Isang Sabado pagkatapos noon ay may dinaluhan akong isang konsyerto na alay para pa rin sa pagkalampag sa kasalukuyang administrasyon. Nito namang nakaraang weekend, tumawag ako sa kanila pero walang sumasagot ng telepono. May lakad siguro ang buo nilang pamilya. Ewan ko.

Pero parang may kulang sa akin nang weekend na yon.

huling pahina