WALA AKONG amor sa mga rally.

Sumasama lang ako rito kasi tsine-check ng mga prof ko ang attendance. Maaring paraan lamang yun ng aming mga prof upang mailubog kaming mga estudyante sa mga isyu. Banas na banas ako pag may ganitong pagtitipon. Napaplastikan kasi ako sa mga nangunguna sa mga ganitong mobilisasyon sa aming unibersidad. Pakiramdam ko lahat sila ay may pulitikal na motibo.

Sisigaw sa lansangan ng kung anu-anong mantra na sa wari ko'y hindi naman talaga nila naiintindihan. Pampahakot lang daw ito ng boto para sa darating na halalan sabi ng iba. May persepsyon kasi, na pag nakikisali ka sa mga rally, me alam ka sa mga isyu. At saan pa nga ba ang kadalasang bagsak ng ganitong mga pambubulahaw sa lansangan? Siyempre, sa makasaysayang Mendiola.

Naiinggit ako sa mga nag-aaral sa Mendiola. Lagi raw suspendido ang klase nila kapag may mga malalaking rally. Sana doon na lang ako nag-aral.
Mendiola raw ang naging piping saksi sa iba't-ibang uri ng pakikibaka ng mga Pilipino. Ito raw ang siyang tetestigo sa pagiging militante ng mga mamamayan. Sa kaso ko, dito ko simulang nakilala ang lingid kong katauhan.

Kalagitnaan na ng Nobyembre nang muli akong napadpad sa Mendiola. Ito ay kainitan ng mga mobilisasyong hayagang nagpapakita ng pag-ayaw sa rehimeng Estrada. Ayaw nga akong payagan ng syota kong si Liza na sumama. Lumiban na lang daw ako at sunduin siya sa kanilang eskwelahan. Palibhasa walang puwang ang mga isyung panlipunan sa unibersidad na kanyang pinapasukan. Idagdag pa rito na mayaman ang gaga. Sabi ko sa kanya, papapel lang ako sa prof ko. Sisigaw lang ako ng ilang mga chants at pagdating sa Mendiola, unti-unti akong pupuga. Tutal gawain ko naman iyon. Kung may magtatanong kung bakit bigla akong nawala, madaling magdahilan na sa kapal ng tao ay maaring di lang nila ako nakita. Nang nagsimulang mag-inarte si Liza, pinatay ko na lang ang cellphone ko. Nagsisimula na ang rally sa harap ng aming kolehiyo ng tumunog ang aking cellphone. 1 Message Received. Si Liza. Brek na tyo. Uv bin gnorin me 4d past few months, m fed up. Besides, sawang sawa nako sa pagtitibaktibakan mo.gudbye :(

Tanginang babaeng ito!! Ang babaw!!! For the nth time nakipagbreak na naman sa akin. And definitely, few days from now kokontakin uli ako nyan, makikipagreconcile. Kabisado ko na 'tong si Liza, magtatatlong taon na rin kami. Kung anumang kabwisitan ko sa babaeng iyon ay ibubuhos ko na lang sa mga ritmo at sigaw ng pakikibaka. Iskolar ng bayan, ngayon ay lumalaban!!! Nag-iinarte ka na namang babae ka ha! Sobra nang pahirap, patalsikin si Erap!!

Sa wakas ay nakaabot na rin kami sa Mendiola nang malapit nang malaglag yung mga ngalangala namin sa kasisigaw. Umaalon na naman ang Mendiola sa dami ng mga tao. Sa pagkakataong ito ay higit na marami ang nakilahok kumpara sa mga nakaraang mobilisasyon na dinaluhan ko. Maaring pagpapakita lamang ito na lumalaki ang bilang ng mga mamamayang ayaw nang pauto sa kasalukuyang rehimen.

Nang nagsimula na ang programa ay unti-unti na akong sumimple para makalabas na sa karagatan ng mga nakikibaka. Napansin ako ng isa kong kasama at tinanong kung saan daw ako pupunta. Sabi ko may bibilhin lang. Nagsimula akong tumayo at payukong naglakad sa gitna ng libu-libong tao. Wala pang ilang segundo nang aking scheming na pagtakas ay may narinig na akong mga naghihiyawan at pinauupo ako. Natatakpan ko raw yung palabas. Mga putangina tong mga ito, as if naman kasing laki ko yung entablado.

Nagpatuloy ako sa aking paglalakad at tila naguguluhan na ako kung saan ako pupunta. Kahit saan ako tumingin ay puro tao ang nakikita ko. Sinasabayan pa ito ng mga hiyaw na nagsasabing maupo raw ako. Hoy, umupo ka naman gusto rin naman naming makita yung nagpepeperform. Ilang saglit lang parang tinatablan na ako ng pagkahilo at kahihiyan. Umupo ako sa unang bakanteng sementong nakita ko. Pag-upo ko, tiningnan ko ang mga nasa kanan ko, mga nakaputi, mga nakaabito.

Shit.. mga pari! Nagsisimula na akong maging allergic sa mga ito. Baka silaban nila ako pag nalaman nilang kinukunsidera kong maging atheist.
Luminga-linga ako para humanap ng lilipatang puwesto nang may umupo sa kaliwa ko. Salamat sa Diyos (ekspresyon ko lang ito kahit malapit na akong tumiwalag sa pananampalatayang may diyos) at hindi siya nakaputi tulad ng mga pari. Actually, yung mga nasa kanan ko lang pala yung mga nakaputi. Samantalang nakasibilyan naman yung mga nasa kaliwa ko na kung di ako nagkakamali ay mga miyembro ng isang human rights organization (ito ay dulot ng mga placards na dala nila na nagsasabing "sobra na ang mga pagtapak sa karapatang pantao sa kasalukuyang administrasyon"). Okey na yan, siguro dito muna ako uupo pansamantala. Dala na rin siguro ng pagod ay napayuko na lang ako, walang pakialam kung ano na ang tinatakbo ng programa.

Naalala ko si Liza.

Magtatatlong taon na kami pero bakit parang walang tinatakbo ang aming relasyon. Bwiset..bwiset!! Lumalabo na yata paningin ko, tubig na itong nakikita ko.

Pare, panyo. Me problema ba? Tangina!!! Kaya pala lumalabo na ang paningin ko kasi naiyak na pala ako. Tangina!! Nakakahiya. Wala pare, napuwing lang ako. Bwisit kasi itong mga buhanging ito, palusot ko na lang kahit hindi naman talaga humahangin. Nahihiya man ako e tumingin pa rin ako sa kanya para lang ipakita na ok lang ako at napuwing lang talaga. Ngumiti siya.

Inabot niya ang kanyang kamay sabay sabing, Nick, pare.Kinamayan ko naman siya. Albert.Nagsimula siyang magtanong kung saang unibersidad daw ako nanggaling hanggang sa humantong sa mga isyu ng lipunan. O my God (kahit parang ayoko nang maniwala na me god) sa loob loob ko. Pabibuhan ba ito ng mga nalalamang isyu? Sige na nga. Inaryahan ko siya ng mga rebolusyunaryong pananalita upang ipakitang alam ko ang aming mga pinaglalaban. Nakakalungkot isipin na ang naghahari pa rin sa mga lalawigan ay ang mga panginoong may lupa habang patuloy ang paghihirap ng mga magsasaka. Parang hindi siya bumilib. Binigay ko ang aking mga opinyon na kopya ko pa sa aking mga aktibistang propersor. Patuloy na magiging palasak ang ating bayan dahil ang ating bansa ay import dependent, export oriented at debt ridden. Tila wala siyang interes. Nakatingin lang siya sa akin. Parang nakakaloko ang tingin. Gago 'to ah!

Kung may tao mang nakakaramdam kung peke ang pagiging tibak ng isang tao malamang siya na 'yun. Yung mga ngisi niya sa akin ay tila nagpapahiwatig na tigilan ko na ang mga pretensyon ko dahil alam niyang may iba akong motibo sa pagpunta sa mobilisasyon. Siya naman ang nagsalita. Mabago man ang pamunuan ngayon wala pa ring garantiya na magiging makatarungan na ang susunod na liderato. Hindi lang kasi sa liderato mayroong problema, sa sistema mismo. Hanggang trianggulo pa rin ang pagkakaayos sa ating lipunan, mananating may mga naaapi hangga't may mga mangangamkam ng karapatan ng ibang mga mamamayan. Napag-isip ako. Tama siya. Pwede ko ngang isipin na minemorya niya ang lahat ng sinabi niya ngunit natural na natural niya itong sinambit. Taliwas sa ibang mga nariringgan kong opinyon sa aming unibersidad na napakaakademiko ng pagkakalahad. Bibong bata, very interesting.

Medyo nag-aalisan na ang ibang mga tao at namamanhid na rin ang pwet ko sa pagkakaupo. Aakma na akong tatayo ng tinanong niya kung saan ako pupunta. Sabi ko babalik na ako sa mga kasama ko, kahit ang totoo'y itutuloy ko na ang pagtakas ko pauwi. Pare, call me, sabi niya. Baket? Sa loob loob ko. Kumuha siya ng isang piraso ng papel at sinulat niya ang kanyang telephone number. Pare, tuwing weekends lang, na sinabayan niya ng kanyang ngiti. Pagkaabot niya sa akin ng papel ay isinilid ko na lang iyon sa aking wallet. Payuko ko muling binagtas ang karagatan ng mga nakikibaka at di ko na siya nilingon pa.

Magdamag akong nakahilata at nakatitig sa aking cellphone, naghihintay ng kahit anong text messages. Sabado yun ng gabi at katatapos ko lang manood ng satirikong Ispup. Kung pwede nga lang gawing katawa-tawa yung mga pulitikal na kaguluhan sa bansa e di masaya sana buong Pilipinas. Kaso, bagsak na ang ekonomiya at higit na marami na ang nahihirapan.

Hindi na nakakatawa kumbaga.

Naalala ko na naman si Liza.

Magtatatlong araw na siyang hindi tumatawag. Bad trip!

Sige lang magpataasan muli kami ng pride ngayon. Kinuha ko ang aking wallet para man lang silayan yung litrato naming dalawa ni Liza. Aminin ko man o hindi, namimiss ko na rin yung gaga. Pagbukas ko ng wallet ay isang kapirasong papel ang bumagsak. Inagaw ng papel na iyon ang aking atensyon at nakalimutan ko ng tingnan pa ang larawan ni Liza. Pagbukas ko ng papel ay nakita ko ang pangalang Nick at may telephone number na katabi ito.

ikalawang pahina