KANINA LAMANG, ako ay nasa isang malaking haligi--haliging nababahiran na ng dumi, haliging nabubuway na sa tagal ng pagkakatindig na hindi na iniintindi ng karamihan ngunit ngayon ay binigyan ng silbi upang ako doon ay hagupitin ng mga latigong nagmumula sa mga taong hindi ko maintindihan ang galit sa akin.

Hinahagupit nila ako , walang tigil, tuwang-tuwa sa kanilang ginagawang pagpaparusa sa akin at sa bawat hagupit nararamdaman ko ang sakit na kanilang binibigay, masakit, ngunit hindi sila nagsasawa sa kahahagupit hangang sa hindi sila napapagod at kapag napagod naman, matapos magpagpahinga na ay ipagpapatuloy ang pagpapakaligaya sa pagpalo sa akin.

Nang muling mapagod, hinubaran nila ako, pinapahiya sa lahat, walang iniwang saplot ni isa. Ipinakikita sa lahat ang aking kabuuan, tinutuya, at kapalit ng hinubad na kasuotan, binigyan nila ako ng korona, isang koronang tinik! Isinaklob ito sa aking ulo, tumutusok ang matutulis na tinik sa anit ng aking bumbunan at nadarama ko hangang sa aking dibdib. Masakit, ngunit hindi nila nararamdaman iyon. Mga manhid sila, ngunit ako ay hindi.

Napapaiyak ako sa sakit, ngunit ang mga luha ko ay hindi na nahahalata sapagkat nagkulay dugo na rin ang agos nito, sumasabay sa pagtulo ng dugo mula sa tinamo kong mga sugat.. Binigyan nila ako ng setro upang bumagay sa aking korona, nakahanda raw sila na ako'y paglingkuran, pagsisilbihan habang panahon, ng buong puso, gagawin raw ang lahat upang ako ay sumigla, gumanda ang buhay, maging masaya at magiging payapa dahil sa ako ay kanilang iginagalang at minamahal. Ngunit mga sinungaling sila, malakas ang kanilang mga tawa habang binabanggit ang mga salitang kabalintunaan ng kanilang ginagawa. Tinutuya pa rin nla ako.

Pinaglakad na nila ako ng hubo't hubad, mahabang lakbayin ngunit pasan ko ang isang malaking krus patungo sa isang bundok kung saan binibitay ang mga makasalanan. Ngunit ano ba ang kasalanan ko? Isa akong malinis, tahimik at mabuting nilalang na walang ginagawang kasalanan kaninuman. Ano nga ba ang kasalanan ko? Ilang beses akong nadapa, ngunit sa mga hagupit ng latigo ay pilit nila akong pinatatayo. Tumatayo ako upang ipagpatuloy ang mahabang lakbayin, hanggang sa marating ko ang aking patutunguhan nagbabakasakali na kapag nakarating na ako roon ay matapos na ang aking paghihirap.

Pagdating sa tuktok ng burol, inilatag nila ang pinasan kong krus, Salamat, tapos na yata ang paghihirap ko, ngunit nagkamali ako ng akala nagsisimula pa lamang pala ang isang mas masakit na parusa. Sa nakalatag na krus inihiga nila ako, pinadipa, inihanda ang malalaking pako, iniumang at ipinukpok sa aking mga kamay, napasigaw ako sa sakit sa bawat pagbaon ng mga pako, hindi ko na maigalaw ang aking mga kamay, nanginginig ito sa sakit, Hindi ko na magagamit ang aking mga kamay upang tapikin sila sa kanilang mga balikat upang mapagsabihan na mali ang kanilang ginagawa. Hindi ko na magagamit ang aking mga kamay upang madampian ang kanilang mga pisngi at ipadama sa kanila na kumakapal na ang mga mukha nila sa kanilang mga kasalanan. Hinding hindi na.

Hindi natapos doon isinunod nila ang aking mga paa, pinagsama sa iisang pako, nanghihinayang sa pakong ibabaon sa aking mga paa, lalong masakit , gumagasgas at bumabali sa mga buto ko ang pakong kanilang ginamit sa akin. Hindi ko na kaya ang maglakad, hindi na ako makapaglalakbay, hindi ko na mararating ang gusto kong puntahan. Hanggang dito na lamang ako, sa krus ng kalbaryo.

Hindi ko alam kung matutuwa ako, nagkakaisa silang lahat , sama-sama nilang binuhat at itinatayo ang isang krus kung saan ako ay nakapako. Itinayo nila ito sa gitna ng mataas na burol upang makita ng lahat. Ibig ng lahat na ako ay maging sikat at tinitingala. Mula sa itaas, nakikita ko silang lahat, iba't ibang anyo, may mga matataas na tao sa lipunan ang nagsasabing ito raw ang nararapat sa akin, may relihiyosong nakikialam upang ako ay mabitay, may mga mayayaman na nakikipagsabwatan sa mga namumuno upang matuloy ang pagbitay, may mahihirap na nakikilahok upang ako ay hiyain.

Naroon din ang mga nagkanulo sa akin nang paulit-ulit. May nakangiti sa pagkakapako ko, may nanunuya, nay walang pakialam, may nalulungkot at naiiyak ngunit walang ginagawa. Naroon din ang mga sinungaling na nagsasabing mahal daw nila ako ngunit tinititigan lamang ako mula sa ibaba. May mga mata rin na tinitignan lamang ang aking kahubaran, tinitingnan kung may naiiwan pang ganda na pwedeng pagparausan, mga makasarili, mga manhid sa nararamdaman kong sakit. Natupad na ang gusto nila. Dumating na ang araw na ako ay titingalain ng lahat, oo nga tinitingala na ako ng lahat ngunit tinitingala mula sa pagkakapako.

Ako'y nauuhaw, banggit ko, may nakarinig ngunit hindi iniintindi ang kahulugan, binigyan niya ako ng sukang may apdo , solusyon daw sa pagkakauhaw ko, inilagay sa isang sibat upang maiabot sa bibig ko, subalit tumama muna ang tulis nito sa dibdib ko at nag-iwan ng sugat, masakit ngunit wala silang pakialam.

Diyos ko, Diyos ko! Bakit n'yo ako pinabayaan? Inialay ko ang buong buhay ko para sa kanila. Pero bakit ito ang isinusukli nila sa akin? Kailan sila matututo? Kailan nila bibigyan ng kalutasan ang paghihirap ko, kailan nila ako mauunawaan? Kailan nila ako ibaba at iaalis mula sa pagkakapako sa krus?

Dumilim ang paligid, kumulog at kumidlat, nakikiramay sa sinapit ko, namamanhid na ang mga kalamnan ko, dumidilim na rin ang mga paningin ko, ilang minuto na lang lilisan na ako. Magpapaalam na ako. Paalam, paalam.

Siya nga pala, bago ko malimutan at bago ako lumisan nang tuluyan, ako nga pala si Luzviminda, apat na daang taon na at patuloy pa ring ipinapako sa krus.

For comments and reactions to this article, please visit Tinig.com Forums.