USUNG-USO ngayon sa ating paligid ang mga bomba.

Nitong nagdaang Marso 21, ang isang bomba ay matagpuan sa himpilan sa mga himpilan ng Metro Rail Transit sa Kamuning, Quezon City at Ortigas, Mandaluyong City. Nang sumunod na araw, isa na namang bomba ang natagpuan sa isa namang istasyon ng Light Rail Transit sa Taft Avenue. Ang mga ito'y sinundan, sa mga sumunod na araw, ng pagkakatuklas ng iba pang bomba sa iba't ibang bahagi ng bansa.

Katangi-tangi ang mga bombang ito sapagkat pawang hindi maaaring pumutok, batay sa pagkakagawa. Ngunit higit na katangi-tangi sa mga bombang ito ang mismong serye ng pagtatanim ng mga bomba.

Noong 1970-1972, nang ang pamahalaang Marcos ay sinisimulan nang isumpa ng mga mamamayan dahil sa mapaniil nitong mga patakaran, nagkaroon ng ilang serye ng pambobomba sa Maynila at sa mga katabi nitong bayan at lunsod. Pinakamasama sa mga ito ang pagbomba sa Plaza Miranda, na humantong sa pagkakapinsala sa maraming kasapi ng doo'y nagpupulong noong Liberal Party, na kalaban ng administrasyong Marcos.
Ang itinuro ni Marcos na may pakana ng seryeng ito ng mga pambobomba ay ang Communist Party of the Philippines (CPP). Ginamit niya ang seryeng ito ng mga pambobomba upang pangatwiranan ang kanyang pagpapahayag ng batas militar noong Setyembre 21, 1972, na naging dahilan upang siya'y umani ng pagbati mula sa American Chamber of Commerce and Industry kinabukasan. Kailangan daw ang batas militar upang iligtas ang bansa sa banta ng lumalakas na komunismo.

Unang-una, ang New People's Army (NPA), na siyang pangmilitar na bisig ng CPP, ay wala pang 30 kasapi nang taong ipahayag ang batas militar, at lumakas na lamang nang lumakas sa kasagsagan na ng diktadurang Marcos.

Ikalawa, magpahanggang ngayo'y wala pang nagpapaliwanag kung bakit gayong kalaban ng CPP si Marcos ay kalaban din ni Marcos ang tinira nito.

Ikatlo, anuman ang maaaring sabihin ng iba tungkol sa CPP, isang bagay ang malinaw: na ang pangkat na ito ay walang kasaysayan ng pagkukunwaring sila'y tinambangan, di tulad ni Juan Ponce Enrile, na noong ipahayag ang batas militar ay siyang Ministro ng Tanggulang Pambansa.

Mula rito'y kitang-kita na ang kahungkagan ng pangangatwirang ginamit ng pamahalaang Marcos.

Itong serye ng mga pagtatanim ng mga bomba na naganap kamakailan ay nahahawig sa mga serye ng pambobomba noong 1970-1972 sapagkat dumating din ito sa isang panahong ang pamahalaan ay desperadong patunayan ang pag-iral ng isang "malalang banta sa seguridad" sa layong pangatwiranan ang pagpapatupad ng matitinding hakbang.

Dumating ito sa isang panahong ang pamahalaan ay desperadong pangatwiranan ang pagpasok ng mga sundalong Amerikano sa ating bansa upang lumahok sa mga operasyon laban sa Abu Sayyaf, na kundi lang sana ipinatawag sa isang "briefing" ang mga sundalong nakakubkob na sa kanila ay matagal nang napulbos, bagay na mahigpit na tinututulan ng parami nang paraming tao dahil sa pagkitil nito sa pagsasarili ng ating patakarang panlabas. Bilang panangga sa pagtutol na ito, ang pamahalaan ay naglalabas na ng katakut-takot na katibayang ang Pilipinas ay isang "paraiso ng mga terorista", na aywan kung bakit lumabas na lamang matapos na ang Estados Unidos ay magpahayag ng "digmaan laban sa terorismo".

Ang mga ideolohikong pangkat na NPA at Moro Islamic Liberation Front ay itinabi na nito sa mga bandidong Abu Sayyaf at Pentagon sa kategorya ng mga terorista.

Huwag tayong magtataka sakali mang isang araw ay "matuklasan" ng mga imbestigador ng pamahalaan na itong kamakailan lamang ay naganap na serye ng pagtatanim ng bomba ay kagagawan ng isang pangkat na kaugnay ng al-Qaeda ni Osama bin Laden, na may lubhang malalakas na armas at magagapi lang natin sa tulong ng mga sundalo ni Tiyo Samuel.

---------------
Si Alex, 24, ay isang manunulat sa IBON Foundation. Sangkot siya sa mga panlipunan at pampulitikang kampanya, sa lansangan man o sa Internet.

For comments and reactions to this article, please visit Tinig.com Forums.