Pers Taym
Ni Arianne Angela Solis

ALAS DOS y media na nang umaga pero hindi pa ako makatulog. Iniisip ko kasi yung sinabi sa'kin ng nanay ko bago siya umalis: "Walang magbubulakbol kung gusto mo pang makatapos ng hayskul." Siyempre, mabait akong bata kaya gusto ko may kakaibang mangyari sakin ngayong huling bakasyon ko sa hayskul. 'Ba, isang taon na lang nasa kolehiyo na ako, dapat medyo lasap-lasapin ba ang mga pagkakataon. Kelangang gumawa ng medyo kakaiba. So anong kababalaghan ang nasa isip ko? Eto na yung kuwento:

Bago ako magbakasyon, hinanting ako ng adviser ko sa club kung saan sa Hunyo eh ako na ang presidente at inaanyayahan akong sumama at magkatekista. Shocked ako. Ano bang ginagawa dun? Ang alam ko lang eh nagtuturo ka sa mga bata, magpapakain, bible study. Yun na yun. Eh since inisip ko yung sinabi sakin ni mommy ko na wag magbulakbol, eh boring naman dito sa bahay, kesa naman tumambay ako sa harap ng computer at mag-ubos ng prepaid internet cards, eh di gagawa na lang ako ng kawang-gawa. Naks, tinopak na naman ako.

So ayun na nga, dumating na yung time na magkakaroon ng acquaintance party yung mga katekista sa school namin. Pagdating ko dun, anak ng tinapay, ako lang ang hayskul. Kaya ako nagmumukhang matanda eh, puro matatanda ang kasama ko. Pero okay lang. Medyo nagkaroon ng konting briefing, tapos kumustahan, eh mga kilala ko rin yung mga makakasama ko dahil kasama ko sila sa choir kaya swak na swak lang ang pagsali ko dun.

Nang dumating na ang araw ng paghuhukom, medyo kinabahan ako; na-stage fright ba raw. Hindi ko kasi alam kung paano pakikiharapan yung mga mahihirap na bata. Hindi dahil pers taym kong mag-alaga ng uhuging bata, pero matagal-tagal na rin mula ng magkawanggawa ako. Isama pa yung pagsubok sa galing ko sa Values Education. Natakot lalo ako dun sa huli dahil nitong nakaraang taon eh puro chicklet lang ang inaatupag ng klase sa subject na 'yon.

Pero after one week nang pagtuturo, pagpapakain, pagkanta, pagdarasal, hindi ko alam kung gusto ko nang sumuko o itutuloy ko pa ang pagkakatekista. Kung iniisip ninyong nandidiri ako, puwes, mali kayo. Hindi ko lang kasi ma-take yung sitwasyong nakikita ko araw-araw. Parang walang progreso sa mga taong tinutulungan ko. Ba, ewan ko lang ha, pero naiinis ako. Hanggang kelan kaya maghihirap ang mga tao dito sa Pilipinas? Anak ng siopao.

Okay din naman ang pagkakatekista, namulat ako sa katotohanang hindi nga lahat ng tao eh namumuhay ng masaya tulad ko. Imagine, yung magkapatid na inalagaan ko eh naghahati pa sila sa pagkain. Tapos yung iba nagkukwento pa na minamaltrato sila ng magulang nila, yung iba umaasa nalang sa tulong ng mga kagaya naming katekista't may pusong tumulong sa gaya nila.

Hindi ako huminto sa pagtulong sa kapwang nangangailangan ng tulad ko. Natapos yung 'misyon' namin bago mag-enrollment ko sa ika-apat na taon sa hayskul. Nakakatuwang isipin na hindi ko man pers taym tumulong sa kapwa, pero pers taym ang matuto ako mula sa mga batang paslit na nakasama ko sa loob ng isang buwan. Pers taym na nagkaroon ng kabuluhan ang bakasyon ko.

For comments and reactions to this article, please visit Tinig.com Forums.