Sa
Unos ng Nakaraan
Ni Guerera
NAKATITIG AKO
sa kawalan, di alintana ang munting agos ng tubig mula sa basa kong
buhok patungo sa aking likuran. Manhid na sa lamig ng ihip ng hangin
na siyang unti-unting nagpapatuyo ng aking babad na saplot.
Patila na ang
patak ng mga tubig na kanina'y animo mga malalaking butil ng dIamanteng
may igting ang dampi sa aking ulo at katawan. Tahimik na ang paligid.
Sa pagliwanag
ng kalangitan, saka ko napuna ang aking mga paang walang panyapak
na nakatuntong sa malambot na lupang may lusak. Ilang saglit, sandali
o oras akong naroon sa gitna ng ulan? Mula sa kasagsagan hanggang
sa tumahimik na tila isang batang nabigyan ng kanyang ibig mula
sa mahabang pagmamanya.
Tapos na ang
unos. Hindi ako nabuwal na tulad ng isang kubong giray na kulang
sa gabay. Ngunit ako ay hindi isang kubong yari sa pawid. Isa akong
nilalang na walang kalasag mula sa mga elemento ng kapighatian.
Wala ang mga kawayang tungkod na dapat sana'y siyang magpapatatag
sa akin. Wala akong makapitan. Walang naging gabay.
Kaparis ng nakabibinging
tunog ng kulog at nakapangingilabot na talim ng kidlat--ganito kasidhi
ang sakit na nadarama ng aking kalooban. Nakabibinging sigaw ng
aking damdamin at walang kasing hapdi na sugat na gumuguhit sa aking
puso. Kanino ko sasabihin? Walang sino mang makauunawa. Hindi ko
napuna ang paglapit ng makapal na ulap. Niyapos ko ang mga makapal
at puting ulap na akala ko'y pansamantalang hahabong sa mainit na
araw. Inakala kong isa itong mainam na kalasag upang hindi mapaso
ang aking balat sa aking malayang pagliliwaliw. Tumakip sa baha-bahagyang
panig ng aking bughaw na langit. Hindi ko batid na nakakubli sa
loob ng mga puting ulap na iyon ang maiitim na ulap-ulan. Dahan-dahan
sa paglabas hanggang sa tuluyan nitong malambungan ang dati'y maaliwalas
na alapaap na aking nakagisnan.
Hindi ako nakapaghanda.
Alam ko na may unos ngunit sige at patuloy pa rin ako sa pakikipaglaro.
Habol ang mga ibon. Kaulayaw ang mga paru-paro. Nasanay sa masuyong
tamis ng panghahalina ng buhay.
Unang palatandaan
ng sigwa. Ang mga puno sa aking paligid na dati'y tahimik na nakatingala
sa langit at ang mga palad at bisig na naghahandog ng lilim ay waring
mabubuwal. Wala na rin ang mga talulot ng samut-saring kulay ng
mga bulaklak. Ang dating banayad na samyo ng malamig na hangin ay
mayroong pagalit na bulong, may diin. Inilipad ang aking bandana,
ang aking puting bandana. Ang bandanang sinabi kong pananatilihin
ko sa aking
kilik.
Animo isang
halimaw ang siyang tumambad sa aking harapan, ang nakangising mukha
ng unos. Wala akong ideya kung gaano kalaki ang halimaw na iyon,
nais kong tumakbo nais kong tumakas. Ngunit ang aking mga paa'y
nanatiling nakapako sa aking kinatatayuan. Nilulon niya ako ng buo.
Wala akong makita.
Nabalot pasumandali
ang aking mundo sa karimlan. Ang liwanag ng araw na aking iniiwasan
ay hindi ko maapuhap. Nagpapatangay na ba ako sa ipo-ipo ng kamunduhan?
Wala ni isang kaluluwa akong kasama sa aking pag-iisa.
Ang isang saglit
ay lubhang kay tagal. Malamig ang hagupit ng hangin ngunit bakit
ako ay nadarang at ngayon ay napaso? Nalimutan kong may kakayahan
pala ang hangin na magpaliyab ng apoy.
Narito ako ngayon,
matapos ang nakababaliw na pagkapinsala. Ako na lamang ang natitirang
nakatayo. Wala na ang mga puno sa aking paligid. Naglaho ang mga
paruparo at mga ibon na aking kasiping sa pagsasaya. Ang mga bulaklak
ay lunod sa tubig at pigtas na sa kani-kanilang mga tangkay. Isang
lupang walang silbi ang aking kinatatayuan. Madumi, malusak.
Ang ambon ang
aking panakip. Nais kong itago ang aking luha. Luha ng pagsisisi.
Ang lahat ng ito'y sanhi ng aking pagkakamali. Wala akong sisisihin.
Sapagkat hindi ako nanlaban. Ang aking mapagtiwalang puso ay natangay
sa nakakakiliting pagyakap ng paikot na hangin. Nadala sa pagbabalatkayo
ng puting ulap.
May bukas pa
bang nakalaan sa akin? Paano ko uumpisahan ang paghahawan sa mga
kalat ng nagdaan?
Isang munting
pipit ang lumipad patungo sa akin at pagdaka'y bumulong. Ako'y kanyang
sasamahan. Munti man daw siya, ang kanyang awit ang sa akin ay magpapasaya.
Sa dako pa roon,
kiming sumilay muli ang araw.
---------------
Si Guerera, 24, taga-Laguna, ay laging tumatambay sa Rebelde.com.
Mahilig siyang magsulat, umawit at magpatugtog ng piano.
For
comments and reactions to this article, please visit Tinig.com
Forums.
|
