"BAKIT WALA si Tatay?"

Iyak ako nang iyak kaya hindi ako makapagsalita nang maayos. Nakatusok at may sindi na ang limang kandila sa cake. Kumakanta na ang mga payasong inimbitahan ni Nanay. Nandoon na si Lola, ang mga pinsan at kaibigan ko. Nakapatong na sa isang tabi ang mga regalo ko, kasama ang malaking kahong galing kay Tatay. Nandoon na ang lahat, maliban sa kanya. Dati-rati'y palagi siyang kasama sa mga party ko, at palagi niya akong binubuhat kapag ihihipan na ang mga kandila sa cake ko. Palagi siyang nandoon. Palagi ko siyang kasama.

"Tahan na, Anak. Huwag ka nang umiyak."

Pagkatapos punasan ni Nanay ang mukha ko'y may itinuro siya sa langit. Hindi ko pa gaanong makita kung ano ang itinuturo niya. Pinunasan ko ang mga mata ko't tumingin sa itaas, at nakita ko ang isang napakalaking eroplanong lumilipad sa himpapawid. Sabi ni Nanay, nandoon lang daw si Tatay, nililinis ang langit. Pero noong tinanong ko si Nanay kung kailan babalik si Tatay, hindi siya nakasagot. Maiintindihan ko rin daw paglaki ko, yun ang sabi niya.

Hindi na rin umuwi si Tatay pagkatapos ng birthday ko. Dati-rati'y nakikita ko na siyang pumapasok sa gate namin pagkatapos na pagkatapos ng paborito kong cartoons tuwing gabi. Ngayon, tawag na lang sa telepono ang dumarating. Tinanong ko si Lola, nandoon kasi siya sa bahay namin dahil sasamahan daw niya kami ni Nanay habang wala pa si Tatay. Tinanong ko kung bakit hindi na umuuwi si Tatay. Tinanong ko kung saan siya natutulog, kumakain, naliligo at nanonood ng TV. Tinanong ko rin kung bakit tuwing kinakausap kami ni Tatay sa telepono'y naiiyak din si Nanay tulad ko. Wala nang sinasabing iba si Lola kundi "Nandoon lang ang tatay mo sa eroplano, nililinis ang langit. Kailangan niyang tuparin ang mga obligasyon niya." Kapag tinatanong ko naman siya kung bakit kailangang linisin ang langit, o kung kailan babalik si Tatay ay wala siyang masabi. Maiintindihan ko raw ang lahat paglaki ko.

Noong mga sumunod na araw, wala akong ginawa kundi ang manood ng eroplano sa langit. Umaga, tanghali, gabi, yun lang ang ginagawa ko. Kinakawayan ko ang eroplano, tinatawag, sinisigawan. "Tatay, bumalik ka na!" "Tatay, hinahanap ka na ni Nanay!" "Tatay, kailan ka ba uuwi?" Hindi sumasagot si Tatay, at kapag sinasabi ko naman sa kanya ang mga ito kapag tumatawag siya sa amin ni Nanay ay wala siyang ibang sinasabi kundi maiintindihan ko raw ang lahat paglaki ko.

May isang araw na nakita ko si Tatay. Nasa isang beach kami, kasama ko sina Lola at Nanay. Nakita ko siya, naglalaro sa may tubig kasama ang dalawang bata. Mas malaki sila at mukhang mas matanda kesa sa akin. Ang saya-saya nilang tatlo-naghahabulan sila, nagbabasaan, nagtatawanan, talagang napakasaya nila. Sinigawan ko si Tatay. Napatingin siya sa akin, kay Lola at kay Nanay. Noong nakita niya kami'y lumayo siya kasama ang dalawang bata. Hahabulin ko siya pero pinigilan ako nina Lola at Nanay. Naiyak ako. Hindi ko na nakita kung saan sila pumunta dahil sa pag-iyak ko. Ayaw sabihin ni Nanay, pero sa palagay ko'y bumalik na si Tatay sa eroplanong pinagtatrabahuhan niya. Lilinisin na naman niya ang langit.

Kinagabihan, naupo kami nina Nanay at Lola sa may dalampasigan. Pinanonood naming tatlo ang malikot na paggalaw ng tubig. May sinabi si Lola, parang dagat daw ang buhay, yun yata yung sinabi niya. Basta, parang tungkol sa alon ang binabanggit niya, hindi raw masasabi kung paano kikilos sa susunod na mga araw ang tubig. Parang ganoon yata. Tinanong ko nga si Nanay kung bakit ganoon ang sinabi ni Lola pero hindi siya sumagot. Niyakap niya lang ako nang mahigpit, at naramdaman ko ang mainit na luha ni Nanay na dumikit sa pisngi ko.

Maya-maya'y may ugong kaming narinig. At sa langit, nakita ko ang pinagmulan ng ugong--ang eroplano ni Tatay. Nililinis na naman niya ang langit.

"Kawayan mo ang Tatay mo. Magbabay ka."

Sinunod ko ang sinabi ni Lola. Kinawayan ko ang eroplano. Kumaway din sina Lola at Nanay. Nagpaalam kami sa eroplano. Hindi ako sigurado kung bakit namin ginawa iyon, o kung nakikita kami ni Tatay o kung makikita ko siya sa bahay namin pag-uwi namin mula sa beach. Hindi ako sigurado.
Paglaki ko, siguro'y maiintindihan ko rin ito.

12 Pebrero 2002

-----------------
Sumasakay din sa eroplano ang tatay ni Vlad pero hindi naman siya naglilinis ng langit.

For comments and reactions to this article, please visit Tinig.com Forums.