Unang pahina

Alam kong hindi sila maghihiwalay. Dahil matagal na silang mag-asawa't magkaibigan at hindi nila kayang dalhin sa konsensya na mapariwara ang bunso nilang anak dahil sa kanilang paghihiwalay. Noong mga bata pa kami, para sa tatlong magkakapatid ang pagsasama nilang dalawa. Ngayon, para sa akin? O dahil takot na rin silang dalawang mag-isa?
Sana pwede akong pumili ng dahilan. Ayokong tanggapin na imposible at pang-TV lang ang pagsasama ng dalawang tao. Kahit na matatanda na sila, wala nang mga anak, wala nang sex life. Silang dalawa sa loob ng bahay na kapwa nila pinundar. Nakakatakot makasama ang isang taong matagal mo ng kasama pero hindi mo mahanap ang dahilan kung bakit hanggang ngayon ay magkasama pa rin kayo. Mas maigi pang mag-isa.

Inisip kong tawagan sa cellphone ang ate, baka nasa bus. Wag na lang. Ang kuya kaya? Sige. Subukan ko. Kaya ko 'to. Pero alas diyes na. Dadating na naman yung dalawang yun mayamaya. Hihintayin ko na lang. Umasa akong kakalma si Nanay dahil andun ako para mapaglabasan niya ng sama ng loob. Pero pinili niyang pumunta sa kaibigan, hindi raw niya kaya ang mga nangyayari. Matanda na raw siya, nanghihina, nanliliit pa dahil sa pambabalewala ni Tatay.

Pinabayaan ko na lang muna. Kakausapin ko si Tatay. Sana kausapin niya ako. Mahal ko rin si Tatay at wala siyang nagawang pagkukulang sa amin bilang ama. Hindi ko masasabing hindi ko siya naging kaibigan dahil lumaki akong mas malapit sa kanya kaysa kay Nanay. nito na lang nagdalaga ako ng maging magkasundo kami ni Nanay.

"Tatay, pwede po bang pumasok?"

"Pasok? Bakit? Anong kailangan?" garalgal ang boses ni Tatay.

"Ano bang nangyari? Bakit kayo nagkagalit ni Nanay?"

"Nasan ba nanay mo? Para nagkukuwento lang ako ng nangyari kahapon sa bus. Biglang nagsungit. Nagdabog. Nang kumakain na kami ng pananghalian, biniro kong maalat ang tinolang manok na niluto niya. Aba'y tumayo at hindi na raw siya kakain. Kung gusto ko daw ay kumain na lang ako sa labas."

Napabuntong-hininga ako. Bakit kasi naman kailangan pang ikuwento ang nangyari kahapon e.

"Sabi ko na nga ba magtatampo 'yun dahil sa pagbibida kong may nagpapalipad hangin sa akin e. Sus! Para yun lang e. Alam naman niyang hindi ko ugaling mambabae. Saka ang tanda ko na ano?!"

"E di, sana kinausap mo na lang muna. Para biruan lang naman pala e. Kausapin mo na lang. Nagtatampo lang yun kasi laging walang tao rito tapos pati ikaw may ibang inaatupag."

"Ay ewan! Kapag lagi siyang ganyan lagi kaming mag-aaway. Nung mga bata pa kayo ganyan na siya. Hanggang ngayon dala pa rin niya! Ano ba naman 'yan?! Ano bang sinabi sa iyo? Saka nasan ba siya?"

"Sabi niya bigla na lang daw uminit ulo mo tapos hindi mo na lang siya kinibo. Na kina Tita Anne siya. Dun muna raw magpapalipas ng init ng ulo."

Nag-ring ang telepono. Sinagot ko naman agad. Si Nanay. Nagpapasundo kay Tatay. Ibinaba ko na agad.

"Tay, sunduin mo na raw siya kina Tita Anne. Gabi na rin e. Mayamaya uuwi na sina Ate at Kuya wala si Nanay rito."

"Sige na nga. Kanina pa ba siya dun? Ano bang sabi? Sunduin ko lang?" Nakatawang pagtatanong ng tatay habang bumababa sa kama at nagsusuot ng tsinelas niya.

"Medyo kanina pa. Sunduin mo na?" nakangiti na rin ako.

Tumango na lang si Tatay at dumiretso na palabas ng gate. Pumasok ulit ako sa bahay, pinabuksan ang bintana kay Isay. Tinawagan ko na sina ate at kuya para sabihang umuwi na. Mayamaya nang kaunti dumating na ang mag-asawang nagkukulitan. Tumatawa na rin si Nanay habang nambubuska naman si Tatay.

Sinalubong ko sila para sabihang papauwi na ang mga kapatid ko. Maya-maya dumating nang magkasabay ang ate at kuya. Dumiretso ako sa kusina para iligpit ang pasalubong na prutas ni Ate. Diniligan ko ang Vietnam rose ni Nanay, kahit na sarado ang mga talulot nila, sigurado akong buhay sila at bukas bubukas ulit sila isa-isa. Napatingin ako sa labas ng bintana. Hindi na nag-iisa ang buwan. Napansin kong may mangilan-ngilan nang bituing kasama ang buwan. Masaya na naman si Nanay.

For comments and reactions to this article, please visit Tinig.com Forums.