Narito pa ang Bayanihan
Ni Alexander Martin Remollino

APAT NA araw iyong habang panahon nang nakaukit sa kamalayan ng sambayanang Pilipino. Apat na araw iyong nagkaisa ang mga mamamayang Pilipino alang-alang sa isang dakilang layunin. Sa biglang tingi'y tila walang naidulot na anumang makabuluhang bagay ang apat na araw na iyon. Hindi ba't apat na araw iyon ng buong poot na pagtutol sa walang pakundangang pagkakanulo sa kapakanan ng bayan? Ngunit ngayo'y narito pa rin ang mikrobyong apat na araw nating isinuka noong Enero 2001. Wala bang saysay ang apat na araw ng People Power 2?

Mayroon din naman, at di maipagwawalang-bahala ang naiambag nito sa ating kasaysayan. Naipakita nitong kung tayo'y magkakaisa ay kaya nating baguhin ang nakapanlulumong kalagayan ng ating bayan. Hindi ba't natanggal natin noon ang isang pamahalang hindi makitaan ng katinuan at kakayahan?

Iyan ang tagumpay ng People Power 2 na madali-dali nating nahahalata. Datapwat mayroon din itong tagumpay na hindi natin nahahalatang gaano.

Panahon itong tayong mga Pilipino'y ipinagpapalagay na lahat ng buong mundo na mga magnanakaw at mangmang at puta, kagaya ng karamihan sa ating mga pinuno. Panahon itong maraming Pilipino ang wala nang makitang maipagmamalaki sa pagiging Pilipino.

Sa gitna ng ganitong kalagayan, itinanghal ng People Power 2 ang isang pagkaganda-gandang kaugaliang Pilipino: ang bayanihan, ang pagdadamayan sa panahon ng pangangailangan.

Apat na araw iyong kung nasa EDSA ka, ang umalis sandali upang bumili ng pagkain ay isang pisikal na imposibilidad. Sa EDSA, ang mga tao noo'y tila mga tilapyang ipinagsiksikan sa isang latang nauukol lamang sa sardinas. Ni ang magkamot ng nangangating ilong o ang himasin ang ulong nananakit ay kayhirap na gawin. Paano pa ang pagbili ng pagkain?

Hinding-hindi ko malilimot yaong mga nagtungo roong may dalang pagkaing laan hindi lamang sa kanilang mga sarili kundi maging sa pinakamaraming kanilang mabibigyan. Naroon yaong mga ale't mamang nasa ibabaw ng tulay na hagis nang hagis ng tinapay nang hindi na inaalam kung sino ang makasasambot. Naroon yaong mga madreng nagpamudmod ng sandamukal na kendi at inumin.

Harapan ko ring nakita-at hindi lang minsan-kung paanong namahagi ng sarili nilang pagkain ang hindi lang iilan sa kanilang mga katabing ni hindi nila alam ang pangalan.

Marami ang nagtatanong kung nasaan na ang pagkaganda-gandang kaugalian nating bayanihan. Ang sagot? Narito, narito pa sa baul ng ating mga puso-natabunan nga lang ng katakut-takot na alikabok-at naalaala nating halukayin at ilabas nang minsang ang daan-dang libong may malasakit sa matwid ay magtipun-tipon sa makasaysayang lansangan na ang pangala'y EDSA.

Na nagawa natin ang magbayanihan sa isang panahong kinailangan nating gawin ito ay nagpapakitang may pag-asa pang maitayo sa ating bayan ang isang lipunan kung saan ang mga tao'y nagtutulungan at hindi nag-aapakan.

For comments and reactions to this article, please visit Tinig.com Forums.