Kung ating matatandaan, isa ito sa mga sinabi ni Efren Peñaflorida sa harap ng mga banyaga nang tinanggap niya ang parangal bilang CNN Hero of the Year noong Nobyembre 22, 2009.

At sana, hindi pa ito nalilimot ng mga kabataang Pilipino.

Nakatutuwang isipin, sa kabila ng mga kahirapang bumabalot sa ating bansa, ay mayroon tayong makikilalang mga kabataan na may malasakit sa kanyang kapwa at sa kinabukasan ng bayang kanyang ginagalawan.

At isang halimbawa dito ay ang samahang itinatag nila Kuya Efren na Dynamic Teen Company na nakilala sa buong mundo dahil sa layuning mapabuti ang mga kabataan sa kanilang lugar sa kabila ng kanilang mga kakapusan sa buhay at mga limitasyon. Pinatunayan nilang wala sa pagkakaroon ng posisyon sa pulitika ang tunay na paglilingkod. Anuman ang iyong katayuan sa buhay ay may kakayahan ang bawat isa sa ating magmalasakit.

***

Nitong nakalipas na eleksyong pang-barangay, muli nating nasaksihan ang pakikialam ng mga Pilipino para sa kinabukasan ng bayang ito. Isang sagradong pakikialam na dapat gawin ng bawat isa sa atin. Sabi nga nila “wala kang karapatang magreklamo sa pamahalaan kung hindi mo ginagamit ang iyong karapatang bumoto nang wasto.”

Ang litrato sa itaas ay mukha ng isang kabataang botante na pinagmamalaki ang kanyang kontribusyon para sa panaginip na pagbabago.

Kaya naman, sumasaludo ang Tinig sa mga katulad niya na lumabas sa kanilang tahanan, nakisiksik sa maraming tao, at matiyagang naghintay sa kabila ng matinding init ng panahon, maisulat lamang sa balota ang kandidatong sa tingin nila’y makakaagapay ng baranggay sa pagpapaunlad nito sa mabuting paraan.

Ngayong mayroon na tayong mga bagong halal na mga kapitan, kagawad, at Sangguniang Kabataan, sana sila mismo ay ang pagbabagong hinahanap rin ni Kuya Efren. Ngayong sila ang nasa posisyon, di hamak na mas malaki ang kanilang oportunidad upang magbinhi ng positibong pagbabago. Gamitin nawa nila ito sa isang tapat at malinis na paglilingkod.

***

Isang panibagong binhi ang sumusubok sumibol at umusbong sa kanyang sariling lakas at pangarap. Ito’y binhing inihasik ng grupo ng mga kabataan sa matabang lupa ng kanyang sariling bayan at pinagmulan. Binhing nagpupumiglas sa paglago at nasasabik sa mga bungang darating na balang araw ay kanyang malugod na ibabahagi sa mga taong umaasa at nag-aasam ng magandang bukas.

Ang Hagonoy Young Leaders Program (HYLEAP) ay isang samahan ng mga batang lider mula sa bayang ito na muling nagkasama-sama at sabay-sabay bumuo ng mga pangarap mula pa noong Marso 2008. Mga pangarap na sumasalamin sa kanilang malinis na adhikain para sa bayan ng Hagonoy, Bulacan at maging sa kinabukasan ng buong bansa at buong mundo. Ito ay naglalayong maghubog ng mga susunod na lider ng ating bayan sa pamamagitan ng paglulunsad ng iba’t ibang mga programa para sa bawat kabataan.

Ikinalulugod kong ibalita at ipagmalaki sa lahat na ako, katulad nila, ay bahagi rin ng samahang ito. Sapagkat nababanaag ng HYLEAP ang aking matibay na paniniwala at pag-asang mayroon pang magagawa upang muling masilayan ang pagsikat ng araw. Katulad ng aking mga kaibigan at kapanalig sa organisasyong ito, malugod kong ibinabahagi at inihahasik sa bayan ng Hagonoy ang binhing nagkukubli lamang sa aking puso’t diwa na ngayon ay may pagkakataon nang umusbong. Mga binhing hatid ay inspirasyon para sa aking kapwa kabataan na magsisimula sa bayang ito.

Related posts:

1. Ang Pagbabago at sina Mr. Shooli at ‘Kuhol’
2. Halalan at Pagbabago
3. Ang Nais Mabatid ng mga Kabataan

Ang katatapos na halalan ay isa sa pinakamalalaking reporma sa ating sistemang elektoral. Hudyat ito ng pagtalikod natin sa manu-manong uri ng pagboto at usad-pagong na bilangan. Umukit din sa kasaysayan ang Pilipinas bilang kauna-unahang bansa sa Timog Silangang Asya na nagsagawa ng automated elections.

Sa binagong sistema, ultimong pagboto natin ng mga kandidato ay naiba, at ganun din rin ang paraan ng pagbibilang sa mga ito. Ngunit sa daming nabago sa sistema ng halalan, tila may katanungan pa ring di masasagot sa kasalukuyan: Tunay nga bang may nagbago?

Ang aalis na lider ng ating bansa at ang papalit sa kanya ay parehong anak ng mga nagdaang pangulo. Ang ilang kilalang lugar sa bansa gaya ng Makati, Davao, Cebu, Isabela, Bataan at iba pang lugar ay di nalalayo sa kasalukuyang kapalaran ng Malakanyang na tila ba ang panunungkulan sa gobyerno ay isang uri ng kayamanang naipapasa sa mga anak at sa kaapu-apuhan. Ang tanong tuloy ng ilan ay kung wala na bang ibang maaring pumalit sa kanila.

Nananatiling talamak ang bilihan ng boto sa ilang lugar sa ating bansa. Tila walang pakialam ang ilang tauhan ng mga pulitiko kahit pa napapanood sila ng sambayanang Pilipino sa telebisyon habang pasimpleng isinasagawa ang bilihan at abutan ng pera sa ilang botanteng ipinagpapalit ang kinabukasan ng kanilang bayan sa ilang daang piso.

Sa kabila ng pinaiiral na gun ban ng Comelec, nakita pa rin natin sa telebisyon ang aktuwal na kuha ng isang mamamahayag sa isang parte ng Mindanao kung saan nakunan ang tauhan ng isang pulitiko na may bitbit na matataas na kalibre ng baril at pilit na ginugulo ang isinasagawang eleksyon. Idagdag mo na rin ang gulo at tensyong idinulot ng mga pumalpak na program ng counting machines at ang problema sa signal sa pagta-transmit ng mga resulta ng botohan.

Sa pangkalahatan, masasabing tagumpay at mapayapa ang nakaraang halalan. Pawang mga isolated cases daw, ayon sa kinauukulan, ang ilang insidente ng karahasan na nasaksihan sa telebisyon. Ngunit sa bandang huli, hindi natin masasabing maaasahan tayong pagbabago lalo na kung ang mga nanalong kandidato ay mga lumang personalidad na matagal nang namamayagpag sa kapangyarihan — mga lumang pulitiko sa bagong sistema ng halalan.

Kung tayo’y naghahangad ng totoong pagbabago sa sistema ng ating pamahalaan, simulan nating baguhin ang pamantayan sa ating pagpili ng mga kandidato. Simulan nating bomoto nang matalino, nang naayon sa plataporma ng kandidato at hindi nang dahil sa kasikatan niya, hindi rin dahil sa tunog ng apelyido, at lalong hindi dahil anak siya ng isang matagumpay na politiko.

Related posts:

1. Pagbabantay sa Halalan ng 2010
2. Ang Pagbabago at sina Mr. Shooli at ‘Kuhol’
3. Ang Panaginip na Pagbabago

Marami akong inayawan pero kung susumahin ay isa lang ang pwedeng iturong salarin — ang mga botante. Huwag nang pag-usapan ang basehan sa pagpili ng mga kandidato dahil matagal nang usapin ‘yan at nakakasawa na. Isa sa mga inayawan ko ay ang mga salitang “Ganito pala ang botohan. Ang hirap. Hindi na nga ako boboto sa susunod.” Marami ang umuwi na lang at hindi bumoto dahil sa haba ng pila -– mapa-bata o mapa-matanda.

Hindi dapat gawing biro ang mga salitang ‘yan. Sa bansang katulad ng Pilipinas, sa bansa na kung saan ay walang kandidatong natatalo, sa bansang nabibili ang karapatang bumoto, sa bansang magpaagaw ka lang ng t-shirt at kendi sa kampanya ay maituturing ka nang magaling na kandidato; pati ba naman ang tungkulin sa pagboto ay tatalikuran pa natin? Sabi nga noong nakaraang eleksyon, ang pagboto ay hindi isang simpleng karapatan; isa itong sagradong tungkulin na dapat gampanan. Ipagpapalit ba natin ang karapatan at sagradong tungkuling ito huwag lamang makipagsiksikan sa pila? Huwag lamang madampian ang braso ng kapwa Pilipinong nanlilimahid sa pawis? Huwag lamang umalingasaw dahil sa nakulob na pawis at init ng katawan? Ipagpapalit ba natin ang anim na taon ng Pilipinas at maging kinabukasan nito para lamang maiwasan ang mahabang pila? Huwag nang pag-usapan ang mga kahinaan at problema sa sistema ng bagong eleksyon. Isantabi na ang kawalang-disiplina nating lahat. Kalimutan na ang magulong pila na hindi maayus-ayos ng mga poll watcher at iba pang bantay ng eleksyon. Nasa atin ang problema. Sayang naman ang pagpupursige ng ilang botante na pinilit makaboto at pumila nang mahigit anim na oras. Sayang.

Ngunit may isa pa akong napansin. Kaakibat ng paggamit ng PCOS machines at compact flash cards ay ang sintomas ng makabagong sakit ng eleksyon. Walang pinili ang sintomas ng isang malalang sakit — ang sakit ng pagtanggi sa pagbabago kapalit ng pansariling kaginhawaan. Maliban sa pagiging huli sa pagtesting ng mga makina at iba pang kapalpakan, sang-ayon ako sa Comelec na kung hindi gagawin ngayon ang automated election ay hindi na natin ito magagawa kahit kailan.

Marami ang nagreklamo sa kabagalan ng mismong pagboto. Sinasabi na mas mabuti pa ang manu-mano, at ang ilan sa mga first-time voters ay nagsabing sana ay ginamit na lang uli ang dating sistema ng botohan.

Bakit pa kailangang gamitin ang bulok na sistema? Para abutin ng isang buwan bago makapagdeklara ng bagong pinuno? Para hindi na manibago ang mga mandaraya? Para manatili tayong nakalugmok sa sistema at teknolohiyang matagal nang nilimot ng panahon?

Totoong hindi maiiwasan ang mga kapalpakan lalo na at unang beses pa lang ng automated election. Pero ang piliing manatili sa lumang sistema ay isang malaking katangahan. Wala akong makitang balidong rason para bumalik sa manu-manong botohan. Ang nakikita ko lang na dahilan kung bakit gusto nating maging atrasado ay ang namumukud-tanging reklamo natin — ang sobrang katagalan bago makapasok sa presinto at makaboto.

Nahirapan man tayo sa pila ay higit na matimbang ang kapalit nito. Nabawasan ang panganib sa ating mga guro. Mas mabilis at maayos ang bilangan. Higit na malinis ang mga numerong ipinapakita sa atin. Mas kapani-paniwala ang mga resulta. Kaya hindi ko maintindihan kung bakit mas gusto pa ng ilan na manatili sa bulok na proseso kahit na ang dulot ng pagbabago ay pangmatagalang ginhawa.

Nagdulot man ng bagong pag-asa ang makabagong botohan, nagdulot din ito ng mga makabagong sakit –- mga sakit na kung hindi malulunasan ay matutulad din sa mga lumang kanser na matagal nang lumamon sa ating lahat.

Related posts:

1. Bagong Umaga
2. Pagbabantay sa Halalan ng 2010
3. Halalan at Pagbabago

Malamang alam mo na yung ‘Ako Mismo’ advocacy na sikat na sikat ngayon. Malamang nakita mo ‘to nung nanonood ka ng laban ng Paqcuiao, o nakapaglagay ka na ng commitment sa website nila. O baka naman nakikita mo rin ito sa patalastas sa telebisyon.

Ang tanong nila: Ano ang gagawin mo para sa kinabukasan ng bayang ito?

Inaamin ko na isa ako sa mga napahanga nung patalastas nung una ko syang napanood. Bukod sa dramatic na monochromatic at red na kulay nito, nakakaiyak pa yung mga sinasabi nung mga sikat na taong kabilang sa patalastas. Tagos-puso. Muntik na nga ako mapakanta ng Bayan Ko eh.

Pumunta ako sa website nila, naglagay ng commitment ko doon (hanapin n’yo ‘ko!), pero pagkatapos ng ilang araw, madaming lumabas na haka-haka kung sino ba talaga ‘yung nagsimula ng Ako Mismo.

Maraming nagduda. Maraming hindi nahumaling sa advocacy.

Para sa ‘kin, advocacy kasi yun eh. Tingin ko two-way ang kahit anong advocacy campaign. Ang Ako Mismo ang triggering force, nasa akin kung susundin ko ang commitment ko, kahit na pasimuno pa yan ng isang aspiring candidate.

Ika nga sa literatura, the author is dead. Wala akong pakialam sa Ako Mismo. Mas importante ang 200,000+ (sa huling tingin ko habang sinusulat ito) na nagbigay ng commitments nila.

Pero kung may mga nagduda, marami rin naman na makukulit na pilit tinatanong “saan ba kami makakabili ng dog tag?”

Habang nagliliwaliw kami ng best friend ko isang araw, biglang may nag-text sa kanya.

“Aika,” sabi ni best friend ko, “nagbebenta yung kaibigan ko ng Ako Mismo Dog Tag, gusto mo?”

June 13 yun, isang araw matapos ang sinasabi nilang “Dog Tag Day” (yung ibang tao naman, Araw ng Kalayaan ang tawag dun sa araw na yun. Ang gulo nga eh, ang daming happenings).

Kung hindi mo alam ang Dog Tag Day… well, hindi ko rin alam. Malayo kasi yung venue (The Fort) sa opisina (at late na rin ako lumalabas) kaya di ko na pinangarap na makapunta. Well, pinangarap ko nang konti. Ang ganda kasi ng line-up ng mga tutugtog na banda.

Tapos, magsisilbing ticket mo sa venue ang pinapangarap ng ilan na dog tag. Babayaran mo ito sa halagang Php 40 lang. Mura na, sa totoo lang.

Balik tayo sa best friend ko.

“Magkano daw yung dog tag?” tanong ko sa kanya. Medyo pa-cool kasi ako, gusto ko rin makiuso minsan.

“120 daw.”

“120?!?!” gulat na sabi ko. “Hala naman, 40 pesos lang yan kahapon ah!”

“Teka, sasabihin ko.”

Naghintay pa kami para sa sagot ng kaibigan nya. May nag text na.

“100 na lang,” binasa ng best friend ko ang text. “Mura na yun. Ang hirap kasi kumuha nun, di ba, tsaka sobrang rare nung dog tag. Di ba? Di ba?” pagpapatuloy na pagbabasa ni best friend.

Tapos, nag-enlightening phase bigla yung utak ko. Bigla akong nagising.

Epektibo ba ‘tong Ako Mismo?

Oo, ang ganda ng advocacy nila. Tinatanong nila ang kabataan (I assume na kabataan ang target age range nila) kung ano ang kaya nilang gawin para sa bayan.

Hinahamon ng Ako Mismo ang mga bata na makialam. Hinihimok nila ang kabataan na maging aware sa social and political issues na matagal nang dumudumi sa sistema natin.

Ang ganda diba?

Pero bakit kelangan ko pa makipag tawaran sa Dog Tag?

Ako, aminado ako, kaya ako pupunta dun kung may pagkakataon ay para manood ng banda, pero kasama na rin sa kagustuhan na yun na maging bahagi ng pagtitipon ng mga kabataan para sa pagbabago.

Ang tanong, nagkaroon ba ng ganoong pagtitipon?

Ang lungkot kasi parang yung mga pumunta dun sa The Fort eh para lang makakuha nung Dog Tag. Para lang makipag talunan sa tumutugtog na banda. Para lang mag-hang out.

Pero parang madalang sa kanila yung naka-gets nung ibig sabihin ng “Ako Mismo” na nakasulat sa dog tag. Heck, meron pang naging negosyante overnight!

Eto naman eh ayon sa obserbasyon ko sa pagba-browse ng mga Multiply sites ng mga pumunta sa Dog Tag Day. Puro vanity pics ang pictures ng mga banda. Ang mga blog posts ay nagkuwento kung gaano kasaya yung event. Pero walang kaisa isang nag-mention ng ‘point’ ng lahat ng ‘to.

(Kung meron man at na-miss ko lang, saludo ako sayo. Sana maraming makabasa ng post mo na ‘yon.)

Hindi ako nawalan ng pag-asa. Nag-browse pa ako nang nag-browse.

Tapos, nakakita ako ng isa. Eto ang sabi nya:

“If you want change, do it. Show it! Having that dog tag means nothing if you won’t do your responsibilities as citizens. I mean, a simple dog tag won’t change you. Wag mong ipagmayabang yan kung wala ka rin namang gagawin.”

Gusto ko talaga s’yang yakapin! Sa wakas! May pag-asa pa ang Pilipinas! Kahit may mga tao na fashion statement lang ang turing sa Ako Mismo advocacy, o isang business opportunity, may mga kagaya pa rin ng batang ito na hindi sumasabay sa uso, at nag-iisip nang matalino.

Biglang nawala ulit ang tiwala ko sa mga audience ng Ako Mismo nung nadiskubre kong may nagbebenta sa Ebay ng dog tag sa halagang Php 150. Ugh.

At lalo pa akong nanlumo nung pagbukas ko ng Multiply account ko eh merong nagpadala sakin ng DALAWANG private messages na sinasabing “Hi! Nagbebenta ako ng ako mismo dog tag! PM me if interested!”

O sya, mainam nga naman na may tumatangkilik sa mga advocacy na ganito. Ok nga naman na nauuso ang mga programa na nagyayaya sa mga kabataan na tanggalin sa systema nila ang pagiging apathetic.

Kaso ang masama sa mga ‘uso’, madaling nalalaos.

Fashion statement lang din ba ang pagiging makabayan mo?

Epilogue: Habang papauwi ako isang araw, may nag-iinuman na kanto boys sa may amin. Mukhang lasing na sila kasi malakas na yung mga boses nila.

“*@^#*@&W@ yan!” ang sigaw ng isa. “Tatakbo nanaman si Atienza sa eleksyon!”

Nagulat ako. Akala ko chicks lang ang pinag-uusapan sa mga inumang kanto.

“Ano ba naman yan, siya na naman?” ang pasigaw na sagot ng isa.

“Oo! Si *di ko maintindihan yung pangalan*, si Atienza at si Lim ang maglalaban-laban! Ano ba naman yan!”

Tinignan kong maigi. Wala silang suot na Ako Mismo dog tag.

No related posts.

Pagbabago ang paksa sa naturang patalastas, ngunit tinatalakay ito mula sa isang pananaw na mahirap asahang siyang pagbabatayan ni Urbano, batay sa naging takbo ng kanyang karera.

Habang nagsasalita si Mr. Shooli kasama si “Kuhol” sa isang tabi, may nagaganap na rali sa likod nila. Mababanaag sa hanay ng mga raliyista ang mga bandila ng Kilusang Mayo Uno (KMU) at League of Filipino Students (LFS).

Binabatikos ni Mr. Shooli sa naturang patalastas ang diumano’y pagkahilig ng mga Pilipinong magsagawa ng mga rali at maging kudeta sa tuwing may mga panawagan para sa pagbabago. Nagkaroon na raw ng People Power I at People Power II at ilang kudeta at tangkang kudeta, ngunit wala naman daw nagbago.

Mula rito’y sinasabi ni Urbano na ang pagbabago’y “nasa sarili.” Ang negosyante raw ay dapat na magbayad ng tamang buwis, ang botante’y dapat na huwag magbili ng kanyang boto, ang tsuper ay dapat sumunod sa batas trapiko, at ang opisyal ng gobyerno’y dapat na maglingkod sa taumbayan at huwag sa sarili.

Unang-una, tila nalilingid sa kaalaman ni Urbano na ang mga problema ng Pilipinas ay lampas pa sa mga penomenon ng negosyanteng hindi nagbabayad ng tamang buwis, ng botanteng nagbibili ng boto, ng tsuper na lumalabag sa batas trapiko, at ng makasariling opisyal ng gobyerno. Kahit noong mga unang taon ng pagsasarili ng Pilipinas sa pamamahala, hindi nauubusan ang mga samahang sibiko ng mga ideya para sa mga patalastas na may temang kagaya ng sa ngayo’y pinagbibidahan ni Urbano, ngunit nananatili ang mga problema ng lipunang Pilipinong kanyang tinukoy at sa katunaya’y palala nang palala. Nagpakitang-tao na rin tungkol sa paksang ito ang ilang rehimen, lalo na ang kina Ferdinand Marcos, Corazon Aquino, at Fidel Ramos, ngunit wala ring nangyaring “moral na paghilom” na gaya ng “ipinanawagan” ni Ramos.

Dito lumilitaw na ang pagbabago’y hindi kailanman maiaasa sa pagdating ng pagkakataong lahat na ng mamamayan ay kusang nakaisip, sa pansariling antas, na magbago. Sa wika nga ni Obispo Elmer Bolocon ng United Church of Christ in the Philippines (UCCP), na nakapanayam namin kamakailan, “Kahit ano’ng pagpapakabuti mo, babarahin ka ng sistema.” Ang mga problemang tinutukoy ni Urbano sa patalastas nila ni “Kuhol” ay paulit-ulit sapagkat may sistemang sosyo-ekonomiko at pulitikal na nagluluwal at nang-uupat ng mga ito. Sistemiko ang suliranin kaya’t upang makamit ang pagbabago, kinakailangan ang sistematiko ring pagkilos ng nagkakaisang malawak na hanay ng taumbayan — kabilang na ang mga makabayang elemento ng militar.

Totoong wala pang nangyayaring pangkalahatang pagbabago matapos ang People Power I at II at ilang kudeta at tangkang kudeta.

Ngunit ang mga pag-aalsang-bayang gaya ng People Power I at II ay nakapagdudulot ng kagyat na tugon sa ilan sa pinakamabigat na suliraning kinakaharap ng mga mamamayan. Napatalsik ng People Power I si Marcos at nasaksihan ang isang antas ng pagbabalik ng espasyong demokratikong tinanggal ng kanyang diktadura. Napatalsik ng People Power II si Joseph Estrada at naputol ang talamak na katiwaliang nanalasa sa kanyang pamahalaan.

Kung muli mang kumikipot ang espasyong demokratiko at kung kinukubabawan man tayo ngayon ng higit na katiwalian, ito’y hindi argumento laban sa People Power I at II kundi patunay na mahaba pa ang kailangang lakbayin — bukod pa sa ito’y paghatol sa ating “pambansang pagkamalilimutin,” sa wika nga ng ating patnugot na si Ederic Eder, at sa ating madalas na pagkasabik na limutin at patawarin maging ang di-dapat limutin at patawarin.

Ang kudeta naman ay isang anyo ng pagkilos ng mga sundalo na, sa karaniwang mga pagkakataon, ay di dapat na ihikayat. Ngunit may mga pagkakataong ito lamang ang nakikitang paraan ng ilang sundalo upang ipahayag ang lehitimong mga hinaing laban sa nakataas na pamunuan ng militar — lalo na ng mga kagaya ni Antonio Trillanes IV, dating tinyente ng Hukbong Dagat, na makailang nagtangkang makipagdiyalogo kay Gng. Gloria Macapagal-Arroyo hinggil sa katiwalian sa Sandatahang Lakas ng Pilipinas, ngunit di pinaunlakan ni minsan at bagkus ay makailan pang ipinabilanggo.

Sa dakong dulo ng patalastas, ipinakikita si “Kuhol” na may dalang P500 — bayad daw para sa pagsama sa rali. Magpapasya si Mr. Shooli na sumama sa rali.

Ang tagpong ito’y isang insulto sa mga organisasyong kagaya ng KMU at LFS, na malaki-laki na ang naiambag sa kasaysayan ng nagdaang mahigit sa 30 taon. Anuman ang siguro’y maaaring ipuna sa mga organisasyong ito sa nakalipas na ilang taon, hindi kabilang sa maaaring iparatang sa kanila ang panunuhol sa mga tao upang mapalaki lamang ang kanilang mga mobilisasyon: kahit ang mga pinakapanatikong makagobyerno at pinakapusakal na upahan sa hanay ng pabatirang-madla ay hindi makapagparatang nang ganito sa kanila, di tulad nang sa kaso ng ilang grupong binuo ng mga pulitikong pulpol na nagpapanggap na makabayan ay mga talipandas din naman.

Nag-iba na yata ang ihip ng hangin, G. Urbano. Ano ang nangyari?

Related posts:

1. Ang Panaginip na Pagbabago
2. Halalan at Pagbabago

Ang mga anti-Gloria, nagdiwang sandali; akala nila’y ito na ang simula ng pagbagsak ni Tita Glo, pero marami ang napigil ang pag-utot dahil pagkatapos ng ilang oras na tensyon ay sumuko rin sina Trillanes at Lim (Gago ka ba! Ikaw kaya ang sugurin ng higit 2,000 sundalo at tangke!).

Okey, ang sabi sa mga bulung-bulungan ay marami pang susunod na attempt para masabunutan na nang husto si Gloria. Dalawang grupo pa raw ng mga militar ang naghihintay ng tamang timing kung kelan nila ipapakita ang kanila namang paghuhuramentado (Nakakabilib yon, sa totoo lang–kasi isipin naman natin, sa kanila todo-taya na lahat at pag nasilat sila, sila ang yari kay Tita Glo, sabunot bakla ang aabutin nila, ha ha ha!). At sa kaso ng ibang mga militanteng grupo, magkakasa sila ng malawakan at mga pambansang protesta (Okey din yon, dahil iyon naman talaga ang boses ng tao, palayasin ang mga nakaka-high blood na personalidad sa Malakanyang).

Iba’t ibang mga sektor ang patuloy na nag-iisip ng mga plano kung papa’no at ano nga ang maganda. Isip… isip… isip… 1… 2… 3… (Nakakainip-ang tagal-tagal, ang dami ng gustong iutot ang sama ng loob nila sa unfair na gobyernong ito). Kahit na ibang mga pulitiko, mapa-oposisyon, o hindi man (Yung mga nakiki-oposisyon, iyan yung ibang timing ang hinihintay, idol kasi nila si Gloria kaya gusto nila syang palitan he he he!–ang mapikon, BISTO) walang tigil sa kaka-submit ng complaint at impeachment case laban kay, syempre pa Gloria ulit (Yun nga lang numbers game daw yun kaya wala rin, pero okey na rin sila, kasi in a way nalalaman ng bayan ang ilang mga lihim ng administrasyon).

Eto ang malupit, pati mga religious, group ginagamit na rin nila ang kanilang kongregasyon at mga pagpupulong (sama na pati fellowship) para tirahin si Gloria (Kawawang Gloria, kaunti na lang ang padrino nya pagdating ng langit, kasi karamihan sa religious leader galit sa kanya he he he, hirap talagang maging pangulo, pati kinabukasan sa langit nadaamay). Ang mga sermon, bible study at kung ano-ano pang spiritual gatherings, ang best example pag gustong ipakita o ipotray ang isang bad image, gobyerno.

Ayan, maraming senaryo ng hakbang patungo raw sa pagbabago, mga personalidad na naghahanap ng katarungan na para raw sa marami. Paulit-ulit na hinaing ng pagkadismaya sa pamahalaan. Totoo naman ang lahat ng iyan, kahit sinong tumingin walang nangyari sa Pilipinas sa lumipas na maraming bilang ng dekada at mga taon.

Simula pa noon, na hindi pa tayo republika–kumbaga sa public vehicle, kolorum–wala pang lisyensya para magpagpag ng kayang gawin (kahit may kaya namang gawin) at hanggang ngayong isa na tayong tunay na bansang nasa loob ng community ng United Nations, wala na tayong tigil sa kakasigaw para sa pagbabago at pagpapalit ng pinuno na mamumuno sa atin. Hindi tayo nauubusan ng mga bayani sa bawat panahon ng pag-aaklas at rebolusyon. Patuloy na may nagsasalita para sa kapakanan ng kanyang kapwa Pilipino. At totoong nakakatuwa at nakakahanga ang pangyayaring ito. Mga totoong Pilipinong nag-isip ng maganda hindi para sa sarili kundi para sa bayan. Pero ganun pa man ang mga kilos na ito sa nakaraan at maging sa kasalukuyan ay humahantong pa rin sa kabiguan ng maraming umasa sa simula… at sa ipinangakong pagbabago.

Ang bawat sigaw, hakbang sa pagbabago at pag-unlad, ang bawat protesta sa kalsada, ang pagpapatalsik sa kasalukuyang rehimen at iba pang mga aktuwasyon para magkaroon ng panibagong simula ay hindi lamang dapat mangako sa umpisa ng isang palsong pag-asa.

Sa mga naghangad, naghahangad at maghahangad na muli tayong magsimula ng bago, gusto ko lang sanang sabihin na matagal na tayong nagsimula, kaya panahon na para marating na natin kung anuman ang ating sinimulan.

Related posts:

1. Ang Pagbabago at sina Mr. Shooli at ‘Kuhol’