Nagmartsa ang grupo nila Trillanes at Lim mula Makati RTC hanggang at nagkuta nang may anim na oras sa Manila Peninsula Hotel. Kasunod nito, agad nanawagan sina Gen. Lim at Sen. Trillanes sa mga dating kasamahan sa Armed Forces of the Philippines (AFP) at maging sa Philippine National Police (PNP) na bawiin ang kanilang suporta sa kasalukuyang administrasyon dahil daw sa pagkakasangkot ni Pangulong Gloria Macapagal-Arroyo sa sari-saring eskandalo, katiwalian sa gobyerno at graft and corruption.

Nanawagan din sila sa taumbayan at sa iba’t ibang sektor sa lipunan na suportahan ang kanilang grupo sa kanilang ipinaglalaban na bumaba na sa puwesto si Arroyo. Nakasama nina Trillanes sa Peninsula Manila sina dating Vice President Teofisto Guingona, dating University of the Philippines President Francisco Nemenzo, Fr. Robert Reyes, Bishop Julio Labayen at iba pang sibilyang nagpahayag ng suporta sa mga Magdalo leaders.

Binigyan ng pamahalaan ng taning na hanggang ikatlo ng hapon sila Lim at Trillanes para sumuko. Pinangunahan nina PNP-NCRPO chief Geary Barias at NCR Command General Fernando Mesa ng AFP ang mga pulis at sundalong naghintay sa labas ng hotel ngunit nagmatigas ang grupo nina Trillanes hanggang sa tuluyang pasukin ng mga tangke ang hotel at lagyan ng teargas ang loob ng hotel.

Tumagal pa ang tensyon hanggang ika-anim ng gabi bago tuluyang sumuko ang tropa nina Sen. Trillanes at Gen. Lim. Anila, minabuti nilang kusang sumuko upang huwag nang madamay ang mga taong nakapaligid sa Manila Peninsula at upang huwag nang dumanak ng dugo sa hanay ng mga marine at pulisya.

“We’re going out for the safety of everybody. We won’t be able to live with our consciences if some of you get hit or get killed in the crossfire,” ani Trillanes.

Matapos makontrol ng pulisya at militar ang sitwasyon sa Manila Peninsula at isa-isang posasan ang mga nag-alsang sundalo ng Magdalo, kaagad ding dinampot ang ilang taga-media na nagko-cover sa mga pangyayari. Kinumpiska ng mga awtoridad ang gamit ng media tulad ng tape recorders at camera at ang ilan ay pinosasan din gamit ang mga nylon cord. Ang ilan sa mga dinampot na mamamahayag ay isinakay sa bus at dinala sa Camp Bagong Diwa sa Bicutan, Taguig upang isailalim sa isang interogasyon.

Si Dir. Barias ng NCRPO ang nag-utos na bitbitin ang lahat ng taga-media na kasama nina Sen. Trillanes sa loob ng hotel dahil sa ulat na ilang Magdalo members ang nagpanggap na mga mamamahayag para makapuslit sa barikada ng pulisya.

Si Senior Supt. Asher Dolina ng Criminal Investigation and Detection Group-NCR Office naman ang nag-utos na posasan ang mga reporter bago ilabas ng hotel at isakay ng bus patungong Bicutan.

Lalo pang nagkaroon ng tensyon nang magdeklara ang Malacañang ng curfew sa gabing iyon sa pangunguna ni DILG Secretary Rolando Puno. Nangangamba ang publiko na baka mangyari muli ang kinatatakutang martial law na ipinatupad ng rehimeng Marcos noong September 21, 1972 sa bisa ng Proclamation No. 1081.

Kinondena naman ng Kapisanan ng mga Brodkaster sa Pilipinas, Philippine Press Institute, National Union of Journalist of the Philippines, at National Press Club (NPC) ang ginawa ng PNP. Ayon sa mga mamamahayag ito’y pagsikil sa kalayaan sa pamamamahayag sa isang demokratikong bansa. Nakatakdang magsampa ng pormal na reklamo ang NPC sa Commission on Human Rights upang paimbestigahan ang ginawang pagdakip ng mga pulis sa mediamen na kumokober sa insidente.

Pinaghahanap naman ng AFP at PNP ang Magdalo leader na si Army Capt. Nicanor Faeldon kasama ang tatlong iba pa na nakatakas sa kasagsagan ng kaguluhan sa Manila Peninsula Hotel. Naglabas din ng isang milyong pisong pabuya ang Palasyo sa sinumang makapagtuturo upang maaresto.

Related posts:

1. Trillanes: Pag-asa ba ng mga Manggagawa?
2. Ang Papel ng Media sa Estado
3. Media Not the Enemy

We protest in strongest terms the PNP’s move to forcibly bring some journalists to the National Capital Region Police Office in Bicutan and condemn the confiscation of video footage of the day-long stand-off at the Manila Peninsula Hotel.

We denounce the overkill that led to the tying of the hands of members of ABS-CBN’s technical team and reporters in what looked like a virtual arrest. The explanation by police officials and Defense Secretary Gilbert Teodoro that the move was made to prevent the escape of Magdalo troops does not wash.

The technical team had superiors who could have been asked to verify their identities. And, certainly, there is no reason police officials would be ignorant of the identities of reporters Pinky Webb and Ces Drilon.

While we concede the PNP’s right to conduct a thorough investigation of a crime–and we do not dispute that the takeover of the Peninsula was a crime–the police ought to follow legal procedures. Invitations to questioning should be differentiated from coercion; journalists have the option to accept the invitation and, certainly, should be accorded the basic right to counsel.

We concede authorities’ right to demand a halt to coverage that could jeopardize the lives of state security forces but believe any move for redress should pass through normal channels, involving management of television stations and not lowly ground staff.

While journalists’ refusal to leave the Pen when ordered by the cops could have jeopardized their lives, live footage of the Pen standoff showed they did not block authorities from doing their tasks. Nor is their little to support suspicions that media showed bias for Trillanes and company; if anything the rebels complained about media’s alleged bias for government.

It is regrettable that a day that would have given the government a clear-cut political victory would be marred by knee-jerk reactions of the authorities. This government claims it is protecting democracy. It should realize that media is a prime component of the democracy it purports to serve.

Reference:
Jose Torres, Jr.
NUJP Chairman

Related posts:

1. Kidnapping of ABS-CBN Journalists Highlights Need for Media Safety
2. NUJP: Attempt to Use Advertisers to Whip Media Into Line Is Deplorable
3. Ang Papel ng Media sa Estado

No related posts.

Lalaging dahilan ng panghihinayang sa ganang amin ang pangyayaring hindi namin kailanman nakakilala nang personal ang batang-batang kapwa namin mamamahayag na si Dan Campilan, reporter ng GMA 7.

Nakakasabay lamang namin siya sa mga coverage ng mga pambansang kaganapan, lalo na ng mga rali at iba pang aktibidad ng mga grupong aktibista. Hanggang dito na lamang ito. Hindi na namin siya makakakilala nang personal kailanman sapagkat siya’y nasawi sa isang aksidente noong umaga ng Oktubre 7, malapit sa hangganan ng Lunsod Quezon at Bulacan kung saan ang kanyang kotse ay nabangga ng isang bus.

Higit namin siyang nakilala sa mga kinalabasan ng kanyang trabaho. Masasabi naming bilang isang mamamahayag, siya’y hindi yaong tipong pumupunta lamang sa mga lunan ng kaganapan upang huwag masabing hindi siya nagsagawa ng coverage. Mataman niyang sinusubaybayan ang mga ginagawa, mataman niyang pinakikinggan ang mga sinasabi, ng mga pangunahing tauhan sa mga pangyayari; at lagi na’y matapat na matapat sa talagang nangyari ang nagagawa niyang mga ulat.

Ginagawa niya ang nararapat gawin ng sinumang mamamahayag, ang kunin ang magkabilang panig ng bawat usapin. Subalit hindi siya humahangga sa gayon lamang: sa pamamagitan ng pananaliksik at ng natipong kaalaman, mahusay niyang naipakikita kung aling panig ang may higit na bigat.

Sa partikular, kahanga-hanga ang katapatan sa katotohanan ng kanyang pag-uulat hinggil sa kalagayan ng mga aping sektor ng ating lipunan. Kahit sa loob ng tatatluhing minutong mga balita ay malinaw niyang nailalahad ang mga hinaing man o kahingian ng mga taong pinagkaitan ng lipunan ng nararapat sa kanila. Ano pa kaya sana ang naging lalim ng kanyang pag-uulat hinggil sa mga paksang ganito kung siya’y nagkaroon ng higit na maraming pagkakataong gumawa ng mga dokumentaryo at investigative report?

Dapat lamang na asahang ganito ang magiging pagpanig niya sa mga taong tinapakan. Ayon kay Ederic Eder, patnugot ng Tinig.com at nakatrabaho niya sa GMA 7; at kay Renato Reyes Jr., pangkalahatang kalihim ng Bagong Alyansang Makabayan (Bayan), bago naging reporter itong si Dan Campilan ay kasapi siya ng League of Filipino Students (LFS) sa Cebu. Masasabing kahit bilang mamamahayag ay lubos niyang nabigyang-katarungan ang naging pakikibahagi niya sa isang organisasyong pang-estudyanteng nagmarka sa kasaysayan ng pakikipaglaban alang-alang sa soberanya, katarungan, at mabuting pamamahala.

Hindi siya katulad ng ilan diyang mga “aktibista” diumano at kayhihilig na ibandila sa buong mundo hindi lamang ang mga pangalan ng mga organisasyong kanilang kinasasapian daw kundi ang anila pa’y pagiging mga “sosyalista” at “komunista” pa nga, bago’y hindi mo makitaan ng di-mapasusubaliang track record ng totohanang pakikisangkot sa buhay ng sambayanan.

Isang kawalan hindi lamang sa larangan ng pamamahayag kundi sa buong bansa ang biglaang pagkamatay ni Dan Campilan. Isa siyang huwarang kabataang Pilipino at ang mga kagaya niya ay kabilang sa mga tunay na pag-asa ng ating bayan.

Related posts:

1. Sa Paglisan ni Dan