Tinig.com » luha

Dugo, Pawis, at Luha

Herwin Cabasal — Thu, 20 Nov 2008 12:07:31 +0000

dugo, pawis, luha,
mga pinaghalu-halong likidong
ibinubuhos sa lupa ng kinabukasan
upang magbinhi ng gintong pag-asa
at sa pagsikat ng araw
ay kaagad magbunga ng matatamis
na katuparan ng mga pangarap
ng isang dakilang manggagawa

dugo,
sapagkat sa kanyang pasikut-sikot na mga ugat
ay dumadaloy ang likidong
kulay pula na higit pa sa kulay
ang kanyang katingkaran
na lalong pinag-aalab
ng kanyang katapangan,
kadakilaan, at kagitingan
tulad ng mabalasik na apoy
sa gitna ng kahirapan

pawis,
sapagkat sa kanyang matipunong katawan
na lalong siniksik ng maghapong pagkayod
ay umaagos ang likidong
sing-alat ng tubig sa dagat
ngunit pinatatamis naman
ng kanyang kasipagan,
kahusayan, at kasiglahan
tulad ng rumaragasang agos ng batis
sa gitna ng karukhaan

luha,
sapagkat sa kanyang malalim na mga mata
ay bumubulwak ang likidong
walang kulay, walang lasa
gaya ng malinis na bukal ng tubig
ngunit ngayo’y malabo at maalat
dulot ng kanyang kaabahan,
kaapihan, at kahinaan
tulad ng nilasong kailugan
sa gitna ng mahirap at dukhang kapalaran

dugo, pawis, luha
luha, dugo, pawis
mga pinaghalu-halong likidong
ibinubuhos sa lupa ng bukas
upang magdilig sa gintong pag-asa
at sa pagsikat ng araw
ay kaagad mamunga ng matatamis
na katuparan ng mga pangarap
ng isang Pilipinong manggagawa
mula sa dugong dumadaloy sa kanyang mga ugat,
pawis na umaagos sa kanyang katawan,
at luhang bumubulwak sa kanyang mga mata

dugo,
pawis,
at luha.

Ang Pluma ay Aking Dugo

Mauulit

Gerald dela Cruz — Mon, 09 Jun 2008 09:27:19 +0000

Kapag dumapong muli ang mga ibon
At sa tabi mo’y muli silang magtipon
Hayaan mong sila’y paampon
At baka sakaling bumalik ang kahapon

Kapag lamig ng hangin sa iyo’y dumampi
At muling ibalik matamis nating sandali
Hayaan mong sa alaala ay matali
At baka sakaling mawala ang hapdi

Ngunit kapag ula’y ‘di na tumila
At pangarap ng puso’y tuluyang masira
Hayaan mong mata mo’y ipatak ang mga luha
Baka sakaling may sumibol na pag-asa sa lupa

At kapag kapalara’y biglang magpalit
At nadilig na lupa’y magmistulang langit
Hayaan mong sa tadhana ito’y maiguhit
‘Pagkat ang lahat sa ati’y muling mauulit

-gerald

29 December 2007

No related posts.

Nalalabing Hibla

Rey Tamayo, Jr. — Sun, 09 Mar 2008 07:31:28 +0000

Minsan ako’y kumubli sa tabing ng ilusyon,
Upang takasan ang nahirating kabiguan.

At ang nagpupumiglas
na luha sa mga talukap ng mata,
ay di ko magawang pigilan sa pagdaloy.

Tanging kong karamay sa aking hirap
Na waring hindi naglilikat, ay ang umid kong tinig
Na humihibik sa pagtangis.

Anupa’t niyayamot ako ng dalamhati,
Nilansag ang buong pulutong ng aking ligaya.

Ang aking mukha ay namamaga sa pagtangis,
at nasa aking mga pilik-mata
ang anino at silo ng kamatayan;

Pilit kong nililimot sa aking isipan,
Ang humuhulagpos na pag-asa
Nang iwan ako ng nalalabing hibla ng buhay.

Taong-Labas

Oliver Carlos — Fri, 30 Nov 2007 14:39:11 +0000

Minsan mo akong dinalaw
sa aking panaginip –
at sumanib ang palaban mong
diwa sa lugmok kong balintataw.

Sinumbatan mo ako.
Kung bakit wala akong
nakikitang mensahe
sa mga lagas na dahon
at tuyot na talulot ng mga bulaklak;
na tumatakip sa ugat ng mga
ulilang puno sa gubat.
Sinilaban mo ang mga ito.
At ang apoy ay lumikha
ng liwanag.
Umabot sa kalangitan
ang usok na nalikha.

Tulad ng mga martir
Na nauna sa iyo;
ang apoy ng paninindigan
nila’y siyang liwanag
na tatanglaw sa ating paglakad.
Ang usok na umaabot sa
kalangitan ay halimuyak
ng pag-asa.
Sumasanib sa mga ulap ang
sigaw ng mga martir.
Tila usok na pagdaka’y magiging ulan
na buong ngitngit na
ibabagsak sa huling pagtutuos.

Lumuha ka nang sakdal pait.
Napasabay ako sa iyong paghibik.
Kasabay ng mga patak ng luha,
malinaw kong nakita…
may kahulugan ang lahat ng paghihirap nila.