Kulay pula na naman ang buong paligid sa pagsapit ng araw na ito. Sa katunayan, ginagamit pa ng komersyalismo ang okasyong ito lalung-lalo na ng mga hotel, restoran, konsyerto, at iba pa. Tatangkilikin nga naman ito ng mga tao sa araw na iyon dahil marami ang mga magkasintahan at mag-asawang tiyak na makikipag-date.
Subalit hindi ba’t kaysarap tingnan ng ating mundo kung sa araw-araw ay tila ipinagdiriwang natin ang araw ng pag-ibig?

Ang tunay na Araw ng mga Puso ay maaari nating ipagdiwang sa ating buhay sa araw-araw at anumang oras kung ating nanaisin. Ang araw na ito ay hindi lamang para sa mga may boyfriend o girlfriend o kaya naman sa mga may nililigawan pa lamang. Ito ay para sa lahat sapagkat lahat tayo ay tunay na mayroong minamahal. Nariyan ang ating mga magulang na walang pinipiling panahon upang tayo ay kanilang mahalin. Bakit hindi natin sila bigyan ng bulaklak at sabihan ng isang matamis na “I Love You.” Naghihintay rin ng ating masarap na tsokolate ang ating mga kapatid at mga kaibigan na handang dumamay sa iyo sa lahat ng oras. At bakit natin kalilimutang bigyan ng masarap na halik ng pagmamahal ang ating mga lolo’t lola? Kung hindi rin dahil sa kanila ay wala tayo sa mundong ito?

Hay kay sarap ngang umibig pero hindi ba’t mas masarap umibig sa mga taong alam mong higit na nangangailangan nito? Tumingin lamang tayo sa ating paligid. Makikita natin ang mga kaawa-awang mga kababayan natin na halos wala nang makain dahil sa labis na kahirapan na kanilang nararanasan? Hindi ba’t higit nilang kailangan ang mga pusong makauunawa, makatutulong, at makapagpapasaya sa kanila? May kakayahan ba ang ating mga puso upang sila ay mahalin o tulad rin tayo ng iba na walang pakialam sa ating kapwa?

Hindi pa man ako lumalabas mula sa sinapupunan ng aking ina, wari’y naririnig ko na ang malakas na tinig ng bayan na umaalingawngaw sa bawat sulok ng lansangan ng EDSA upang ipahayag ang kanilang mga saloobin bilang mga alipin ng makasariling pamahalaan at ipaglaban ang kalayaan mula sa kamay ng diktador sa pamamagitan ng mapayapang People Power.

Isang buwan ang nakalipas nang taong ding iyon ay tuluyang isinilang ang isa sa mga bagong sanggol. Isang sanggol na sadyang iniluwal sa daigdig na ito pagkatapos ng matinding pagsubok na hinarap ng aking mga magulang at nakatatandang mga kababayan sa panahon ng pambansang rebolusyon. Isinilang ang isang sanggol na katulad ko sa panahong mapayapa na ang kalooban ng bawat isa at ang bayan ay nagsisimulang bumangon upang patuloy na makipaglaban sa bawat hamon ng bukas.

Dalawampu’t limang taon na ang nakalilipas nang unang marinig ang iyak ng sanggol na iyon, isang malakas na iyak na tanda ng panibagong buhay sa bagong panahon.

Dalawampu’t limang taong hinubog ang isang kabataang katulad ko sa panahong lubos na pinapahalagahan ang tunay na diwa ng demokrasya. At sa bawat taong dumaragdag sa aking buhay ay katumbas ng mga tanong na bumabagabag sa aking puso’t isipan.

Ano nga bang pagbabago ang naganap sa kalagayan ng ating bayan sa nakalipas na dalawampu’t limang taon pagkatapos makipagsapalaran sa makasaysayang lansangan ng EDSA ang ating mga kababayan? Naisabuhay na ba ng mga Pilipino ang kalayaang binawi nila nang minsang ito’y ipinagkait sa kanila ng kapwa Pilipino? Nakamit nga ba ng bayan ang kaunlarang pangkabuhayan at pangpulitika?

Hindi ko nasaksihan ang kaapihang naranasan ng aking mga kababayan sa kamay ng isang diktador noong panahong iyon ngunit batid ko ang bahaging ito ng ating kasaysayan sa pamamagitan ng masusing pag-aaral nito at pakikinig mula sa makatotohanang kuwento ng mga matatandang nakiisa sa unang People Power. Hindi ito nakita ng aking mga mata ngunit nadama ko ang kakaibang ligaya dulot ng tagumpay na bunga ng mapayapang pakikibaka.

Bilang isang kabataan, lubos kong hinahangaan ang makasaysayang yugtong ito ng ating buhay. Ipinakita ng mga Pilipino sa buong mundo ang kanilang pagmamahal sa demokrasya na kahit ang sariling buhay ay kayang ibigay maipagtanggol lamang ito. Pinatunayan ng mga Pilipino na malakas, matibay, at natatangi pa rin ang kapangyarihan ng taumbayan.

Katulad ng maraming mga kabataan, ako ang bunga ng isang makabuluhang kahapon. Ako ang saksi sa nakalipas na dalawampu’t limang taon pagkatapos ng unang rebolusyon sa EDSA. Mabilis na umikot ang panahon ngunit sa pagkakataong ito ay malayang nabubuhay ang bawat isa para sa kapakanan ng sariling kaunlaran at pag-ibig sa kinabukasan at kalayaan ng bayan.

Oo, kasing edad ko ang People Power I.

Related posts:

1. Celebrating EDSA
2. Edsa Babies Unite!

“Anong blunder? Saan mo ba narinig yan?”

“Sabi kasi ng teacher ko sa History, blunder daw yung kaso nung Presidente kaya nakulong.”

“Plunder. Plunder yon, hindi blunder.”

“E, ano nga yung plunder? Ba’t sya nakulong? Tsaka bakit EDSA 2? Di ba isa lang naman yung EDSA?”

Sampung taon. Isang dekada na pala ang nakalipas mula nang ipinanganak si bunso. Sa edad niyang sampu, napakaraming tanong sa isip niya na aaminin kong kahit ako ay hirap na sagutin kahit na mahigit dalawampung taon na akong nabubuhay sa mundo.

Paano ko ba ipaliliwanag sa kanya kung bakit kailangang umalis nang bansa si Nanay at si Tatay para mag-caregiver sa ibang bansa gayung pareho naman silang mga college graduates? Paano ko siya aaluin sa mga panahong naghahanap siya ng kalinga ng magulang?

Maituturo ko ba sa kanya na hindi tamang uminom, manigarilyo, magsugal at mag-drugs, gayong lantad namang ipinakikita sa TV na ginagawa ito ng mga sikat na artista sa teleserye at maging sa totoong buhay?

Kailan ko sisimulang ituro sa kanya ang tungkol sa sekswalidad? Na hindi pa kaya ng kanyang utak na harapin ang mga malalaswang babasahin at panoorin? Ako ba ang magsasabi sa kanya at magpapaliwanag kung bakit may mga taong may ikatlong kasarian?

Masasagot ko ba ang mga tanong niya kung bakit maraming nagra-rally sa kalye? Kung bakit mahaba ang pila sa bilihan ng bigas? Kung bakit laging ginagawa-tinutuklap-ginagawa ang kalsada sa tapat ng bahay? Kung ano ang ibig sabihin ng kotong? Kung bakit maraming alagad ng batas na nadadawit sa mga kontrobersyal na krimen at kung bakit laging nagagalit ang mga tao at pilit pinatatalsik ang Presidente ng bansa?

Isang dekada ng kanyang buhay pa lamang ngunit kayrami na niyang nakikitang mga pangyayari sa Pilipinas. Sa panahon kung saan kaydaling makakuha ng iba’t ibang impormasyon gamit ang telebisyon, cellphone, at Internet, hindi ko alam kung mapalad nga kaya silang mga kabilang sa X & Y Generation.

“Kuya, ano bang ibig sabihin ng corrupt? Kasi sabi sa balita, isa raw ang Pilipinas sa pinaka-corrupt na bansa sa buong mundo. Sikat pala ang Pilipinas, ha, Kuya?”

“Bunso… corrupt ang tawag kapag ang mga leader ay maraming kamaliang ginagawa sa kanilang mga trabaho. Sa madaling salita, hindi sila tapat sa kanilang mga tungkulin.”

“Ayoko nang maging Pilipino, Kuya. Nakakahiya pala tayo.”

“Hindi, bunso. Huwag mong ikahiya ang pagiging Pilipino. Mahalin mo ang Pilipinas dahil ito ang bayan mo. Pilipinas ang kumukupkop sa ‘yo mula nang ipinanganak ka sa mundo.”

Alam kong bata ka pa at maaaring hindi mo pa maiintindihan ang sasabihin ko. Pero ang mga nakikita mong kamalian ay huwag mong gawing dahilan para itakwil ang Pilipinas.

Magbabago pa ang Pilipinas. Kung hindi man ngayon, sa hinaharap; kaya’t kayong mga kabataan ay kailangang gabayan at turuan ng tamang pagmamahal sa bansa. Dahil ang pagmamahal mo sa bansa ang magbibigay-daan para sikapin mong baguhin ang mga kamaliang nakikita mo sa paligid.

Marami pang dekadang darating sa iyong buhay. Marami ka pang matututunan at marami ka pang masasaksihang pangyayari sa kapaligiran… ngunit bunso, mahalin mo ang Pilipinas.”

No related posts.

GMA was piqued by FVR’s speech when he started talking about the “continuing greed, apathy, and corruption”. GMA walked out, without delivering her speech.

According to the news (and I’m just trying to recall what was flashed on the TV screen), part of GMA’s speech said, “The world celebrated with us at EDSA 1. The world tolerated us with EDSA 2. But another EDSA revolution will make us a laughingstock of the world.” And then it adds, “it will drive investors away.”

Granted that she is right, then GMA has only herself to blame. The true character of her regime has finally been exposed — it is evil. And the people have every right to denounce her evil ways to the high heavens.

How dare she belittle EDSA 2, especially because she was its main beneficiary. It only shows she never believed in the people’s cause. She only saw an opportunity to seize power. No wonder she found it easy to pardon Erap after only a few weeks of being convicted of plunder.

I feel betrayed and insulted. But rather than losing hope and giving up on people power, it gives me more resolve to be part of the emerging people power, if only to show GMA that it is for real, and that it can once again transform our nation.

I said it before and I will say it again, people power is not about the efforts of a significant few. Rather, it is about the coming together of the insignificant many. Each one of us counts.

This coming Monday, February 25, 2008, 3 PM — you can be counted by joining the Black and White Movement together with Pres. Cory Aquino and Jun Lozada at the Baclaran church as we celebrate the spirit of EDSA 1 with a mass celebration.

The truth is our perpetual help. Sa totoo tayo. Now na!

God bless,

Enteng

Related posts:

1. Araw ng mga Puso sa Lansangan ng EDSA
2. Huwag Muling Payagang Umiral ang Dilim

Sa pamamagitan ng pagkakaisa’t panalangin, napalayas ng mga mamamayan si Ferdinand Marcos, isang diktador na umagaw sa ating kalayaan at nagpasasa sa pera ng mga mamamayan.

Nang kanyang ibaba ang Batas Militar o Martial Law sa pamamagitan ng Proclamation 1081 noong Setyembre 1972, ipinasara ni Marcos ang mga diyaryo at mga himpilan ng radyo’t telebisyon. Ang media na sunud-sunuran lamang sa kanya ang nanatili. Ipinadakip din ni Marcos ang mga tumutuligsa sa kanya.

Dalawang taon bago ang pagdedeklara niya ng Batas Militar, sumiklab ang First Quarter Storm o sunud-sunod na malalaki at mararahas na protestang tumuligsa sa pandaraya ni Marcos sa eleksyon.

Ang napatalsik na diktador na ito’y nagkaroon ng record sa Guinness Book of World Records bilang isa sa mga pinakamatitinding kawatan sa kasaysayan. Sa pagtataya ni dating chairman ng Philippine Commission on Good Government na si Jovito Salonga, aabot sa lima hanggang 10 bilyong dolyar ang nakulimbat ni Marcos.

Kaya naman nang magtagumpay ang People Power, nagdiwang tayo at pinalakpakan ng buong mundo. Sabi nga sa isang awitin ng EDSA, “naging langit itong bahagi ng mundo”.

Dahil dito, hindi ba’t dapat ay inaalala natin sa mga araw na ito ang EDSA People Power? Ngunit kahapon, sa halip na masayang pagdiriwang ay iba ang naganap.

Ibinaba ni Pangulong Gloria Macapagal-Arroyo ang Proclamation 1017 na nagdeklara ng State of Emergency sa buong bansa matapos na mapigilan ang isa raw tangkang kudeta. Ipinagbawal lahat ng mga rally at kinansela lahat ng mga gawain kaugnay ng pagdiriwang ng EDSA People Power.

Si Arroyo ay naluklok sa kapangyarihan dahil sa People Power 2 noong Enero 2001. Bilang pangalawang pangulo, pumalit siya matapos mapatalsik ang tiwalang rehimen ni dating Pangulong Joseph Estrada. Nananatili siya sa Malacañang matapos manalo sa bilangan ng halalang 2004. Hanggang ngayon, di pa rin niya tuwirang nasasagot ang mga bintang ng pandaraya matapos siyang mai-record na naghe-”Hello Garci” sa isang election commissioner habang binibilang pa ang mga boto. Inaakusahan din siya ng paggamit sa kampanya ng perang dapat ay para sa kapakanan ng mga magsasaka. Kahit wala na ang base militar ng United States, napabalik niya sa bansa sa mga tropang Amerikano. (Ang ilan ay nakapanggahasa pa nga ng isang Pilipina noong Nobyembre.) Dahil dito at sa iba pang usapin, madalas ang mga rally laban kay Arroyo.

Isang araw matapos ibaba ang Proclamation 1081, ni-raid ng pulisya ang opisina ng diyaryong Daily Tribune na madalas bumatikos sa administrasyon; dinakip ang aktibistang mambabatas na si Anakpawis Rep. Crispin Beltran sa bisa ng warrant of arrest na inilabas noon pang 1985; inaresto ang mga dating opisyal ng pulisya na sina Ramon Montaño at Rex Piad; at tinangkang arestuhin din si Bayan Muna Rep. Satur Ocampo na isa sa mga lider ng People Power 2, pati ang iba pang mga taga-oposisyon.

Tulad ni Marcos, ginamit ni Arroyo ang umano’y sabwatan ng mga rebeldeng komunista at mga rebeldeng sundalo bilang dahilan ng pagbababa ng Proclamation 1081. Ginawa raw niya ito upang protektahan ang Estado at ang mga mamamayan.

Laganap ang opinyong ito ni Arroyo upang supilin ang lalong lumalawak na paglaban sa kanyang pamamahala, at upang manatili sa kanyang puwesto. Di nga ba’t nanatiling pangulo si Marcos sa loob ng mahabang panahon nang dahil sa Martial Law? At may bonus pa ang diktador: nakakupit pa nang malakihan sa kaban ng yaman!

Nais naming maniwala sa dahilan ni Pangulong Arroyo. Alam din naming isa siyang masigasig at wais na pinuno. Ngunit ang kanyang paliwanag ay nilulunod ng aming pagkagiliw sa titik at himig ng “Handog ng Pilipino sa Mundo,” isang awiting una nating narinig noong ang Pilipino’y kinaiinggitan ng daigdig, at ang karamihan sa ating heneresyon ay mga wala pang muwang:

‘Di na ‘ko papayag mawala ka muli.
‘Di na ‘ko papayag na muli mabawi,
Ating kalayaan kay tagal natin mithi.
‘Di na papayagang mabawi muli.

Related posts:

1. People Power Still True, Still Tangible
2. Ang Tipo Kong Pangulo
3. In the Face of Worsening Crisis, People Power Is a Necessity