“O, pag-ibig— kapag pumasok sa puso ninuman,
hahamakin ang lahat masunod ka lamang…”
Ito ang bantog na linya sa obrang tula ni Francisco Baltazar, kilala rin bilang Francisco Balagtas, ang Florante at Laura.
Hanggang saan nga ba ang kayang hamakin ng isang taong tunay na umiibig? Hindi ba’t kapag ang isang tao ay nagmamahal, handa niyang ibigay ang kaniyang panahon, tinatangkilik maging ang kaniyang buhay alang-alang sa pinag-uukulan ng pagmamahal na ito? Hindi ba’t mas lamang ang pag-aalay ng sarili kaysa pagtanggap ng pakinabang sa isang minamahal? Maituturing bang pagpapakamartir ang pagbabata ng kahirapan dahil sa isang minamahal? Kasalanan bang maghirap ang isang tao dahil patuloy niyang isinasaalang-alang ang pag-ibig sa kaniyang pinag-uukulan nito?
Sa pagitan ng dalawang nag-iibigan, hindi ito maituturing na karaniwan kung walang pagpapakasakit. Dahil sa kapintasan ng isa ay mas naipakikikita ang wagas na pag-ibig. Hindi sa panahon lamang ng kaginhawahan dapat umiral ang pagmamahal kundi higit lalo na sa panahon ng kagipitan. Maaaring manaig pansamantala ang kahinaan at mabunton ang lahat sa sisihan ngunit sa paglubog ng araw, mananariwa sa isipan na kailangang magtulungan. Hindi kaya ng isa lamang na buhayin ang pag-ibig. Mahalagang makapitan ang isang bisig ng tunay na nagmamahal sa panahong tila nilalamon na ng kumunoy ang kaniyang kalagayan.
Nais kong tanawin ang ganda ng kalikasan na inilalaan ng bansang Pilipinas para sa akin. Dito ay nagiging payapa ako at ipinaaalaala niya sa akin na mabuti ang mga kamay ng Lumikha sa pamamagitan ng mga yamang-likas na hindi naibiyaya sa lahat ng bansa. Dito natuto akong mabuhay, kumilala at magmahal sa loob ng mahigit tatlumpung taon ng aking buhay. Isang bayan na nagmulat sa akin ng mabuting pakikitungo sa kapuwa, na bagama’t nasasabi kung sino ang maykaya at salat, pantay-pantay pa rin ang pagkilala sa iisang bansang tinatahanan. Isang kultura na mayaman sa paggalang sa mga magulang, at marunong rumespeto sa karapatan ng mga kabataan. Mga mamamayan na kahit nagtatalo bunga ng pagkakaiba sa mga paniniwala at adhikain ay likas namang nagkakaisa sa mga panahon ng krisis at pangangailangan. May takot sa Diyos,marunong magsisi sa kasalanan at humingi ng tawad sa mga pagkukulang. Mga taong masayahin sa gitna ng sapin-saping kahirapan at suliranin sa buhay. Likas na matulungin. Mapagmahal sa pamilya at masipag saan mang bahagi ng mundo mapunta.
Mahal ko ang Pilipinas, iniibig din niya ako. Sa panahon ng kagipitan, walang iwanan. Lumayo man ako nang may ilang distansya, ang puso ko ay nananatiling nasa iyo, mahal kong lupang tinubuan. Pangako, kung ako man ay pansamantalang lumisan, pagbalik ko ay laan ko sa iyo ang malaking karangalan! Hindi man ako sumikat sa aking pupuntahan, patatanyagin kita sa mga dayuhan upang malaman nila kung ano ang meron ang mga Pilipino na hindi nila maaangkin kailanman. Marami tayong binabata, marami tayong dapat ayusin. Hindi mo kaya kung iiwan kita at di ko rin kaya kung ako’y tatalikuran mo. Sabay tayo. Tunguhin natin ang maningning na bukas na mahigpit ang pagyapos sa isa’t isa. Sa pamamagitan ng pag-ibig ay kaya natin ito… at sa pagsikat ng bagong araw, ikaw ay mahahalintulad sa isang paraiso at ako ay magagalak na kasama mo.
ang ganda poh na touch ako nakaka relaited….
Salamat po, binibining Chriselle. Marahil kung ang damdamin natin ay iisa sa pag-ibig sa bayan, kahit sino po ay makaka-ugnay sa aking naisulat sa itaas. Marami pong mahusay na Pilipino. Ang kailangan natin ngayon ay maging positibo, iwasan ang pagiging ugaling-talangka, at gawin ang sa alam natin ay tama para sa sarili, para sa mahal sa buhay at para sa ating bayan— na siya ring ating tahanan.
sana ay marami ang makabasa nito, kaya siguro nagkakaganito ang bansang Pilipinas dahil kulang TAYONG LAHAT NA PILIPINO sa patriotismo, paggalang at malasakit sa bansa, at disiplina sa bawat sarili. napag aralan naman natin dati ito sa elementarya, noong kinder pa lamang ay hinuhubog na tau nito. pati pa sa bnawat tahanan. sublait nanatili lang ba ito sa eskwelahan? magkaisa taung mga Pinoy, hindi sa sigaw ng Boses kundi ng Puso’t Gawa. Hindi para sa sarili kundi para sa kinabukasan ng bayan at sa ikasisiya ng Panginoon.
galing2 men!
napakaganda..ng sa gayon ang bawat sambayanan ay mamulat sa mga pagkakaiba at pagbabago ng ating bayang sinilangan……
salamat po sa inyong mga comments, kring, dianne, at april. Maganda ang bansa natin. Matuto lang tayong mahalin ito, hindi ito mapapariwara at tayo ay magiging isang paraiso sa gitna ng buong mundo. :)
ayy, ang ganda po ng pinaparating ninyo dito sa sulating ito. natutuwa akong may mga pilipino ring tunay na nagmamahal sa sarili nilang bayan kahit na nababalutan ito ng kahirapan dahil sa mga nakikita ko, karamihan ay hindi maganda ang tingin dito, minsan pa nga’t kinahihiya pa. Pero tulad po ninyo ay mahal ko rin ang Pilipinas!!:)
hy ang gnda tlga noh?
sna magay ntin sya noh?
ganda poh sana mbsa 2 ng lhat..