I rise to speak about the 25th anniversary of the 1986 People Power and its impact on young people.

Madame Speaker, dear colleagues, mga kababayan.

EDSA or Highway 54 is a very important and famous road in the Philippines. It connects the north and south expressways. The three biggest shopping malls in the world are located here. The police and military headquarters are stationed here. Financial centers are established in Makati-EDSA and Ortigas-EDSA. But most importantly, it was the site of People Power in 1986.

This week marks the 25th anniversary of People Power. Madame Speaker, I was only a kindergarten student in 1986 but the impact of that event was felt and understood by my generation. We may be too young to remember the details of the Edsa Revolt but the stories of heroism, courage, and the militancy of the Filipinos in 1986 were taught to us by our parents and teachers. Before Egypt 2011, there was Philippines 1986. Before Tahrir Square, there was Edsa.

Before I proceed, let me use this opportunity to pay tribute to the millions of Filipinos who valiantly fought for democracy during the dark days of Martial Law. Their sacrifice and arduous struggle led to the restoration of many rights and democratic institutions after 1986.

Our generation grew up while the Philippines was undergoing a transition after 1986. The nation-building process proved to be a daunting task. We were told to contribute to social change by learning from the brave students and youth leaders who participated in Edsa 1986. In many ways, our actions in 2000-2001, which led to Edsa Dos, were our unique attempt to repeat the victorious revolt of the people in 1986. It was our response to the challenge posed by our elders and by the historical circumstances to display our sense of social responsibility.

Today our young people who were born after 1990 have little or almost no direct knowledge of the symbolic importance of 1986. Like us, they learned about Edsa in books but at least our formative years were shaped by the political events prior and after Edsa 1986. There is a need, therefore, Madame Speaker, to refresh our memory about Edsa 1986. It is our duty to share the stories of Edsa to the new generation.

So what does Edsa mean? What is its relevance to Philippine politics today? What should the young learn about Edsa?

I urge the youth, especially the Edsa Babies, to join the celebration by making a pledge to serve the people. This is the core lesson of People Power — a radical weapon of the oppressed against the oppressors. I hope the People Power veterans would always remember that subversive meaning of the Edsa Revolution; and I hope they would share that important legacy of Edsa to the young generation.

While it is commendable that Malacanang has taken the initiative to celebrate the anniversary of People Power, it should not prevent us from using the memory of this historic event to assert our just demands to Malacanang. In light of the various assaults to the people’s democratic rights – price hikes, dwindling budget to social services, dire poverty, and so on – the need to reactivate the hopeful legacy of People Power is now more pertinent than ever.

With all due respect to the President, he may be the son of President Cory who is an Edsa icon, but this doesn’t exempt him from being a target of People Power politics. We, definitely, have the legacy of People Power to use against President Noynoy’s anti-poor policies like fare hikes, dole-out programs, and the lack of substantial reforms in governance.

People Power versus LRT/MRT fare hikes. People Power versus the demolition of the San Roque community in North Triangle. People Power versus corruption in the bureaucracy.

The name Edsa enjoins us to not forget the past. Edsa is the acronym for the name Epifanio de los Santos, a historian and one of the chroniclers of the 1896 Philippine Revolution. Remembering Edsa as a protest landmark is easy since it only refers to the immediate past. The bigger task lies in using the memory of radical Edsa to challenge the oppressive present.

EDSA, the people’s highway, is quickly evolving into an anti-people thoroughfare. The state, afraid of the People Power past of EDSA, now prevents the people from walking, crossing, and marching on EDSA. The street which witnessed two fantastic uprisings in 1986 and 2001 is now a death zone for innocent jaywalkers (bawal tumawid, nakamamatay), and political protesters.

I am quite worried that the Malacanang-sanctioned list of activities to celebrate People Power strips the event of its rebellious potential. It is sad that the memory of People Power is being used to prettify the image of the President. The official People Power anniversary has been reduced into a partisan activity of the President’s party.

Edsa’s legacy is far too important for our nation to be reduced to mere pageantry. Its promise of emancipation is very important for the masses who genuinely yearn for substantial freedom, justice and peace. We should not allow the meaning of Edsa to be monopolized by politicians and bureaucrats in power.

Edsa’s promises of change remain unfulfilled. Twenty-five years after Edsa, we continue to seek for more democratic reforms, human rights protection, economic progress, and political empowerment.

Thus I make this appeal to my fellow youth: Let a hundred unofficial People Power activities bloom. Let a thousand People Power debates contend. Bombard Edsa with our demands for genuine change, freedom, and pro-people governance.

Related posts:

1. Natrapik sa EDSA 2
2. Araw ng mga Puso sa Lansangan ng EDSA
3. People Power Still True, Still Tangible

Maraming salamat po. Maupo po tayong lahat.

Vice President Jejomar Binay, members of the Cabinet, our host led by Sister Imelda, honored guests, fellow workers in government, mga minamahal ko pong kababayan, magandang umaga po sa inyong lahat.

Ang basehan po ng demokrasya ay mayroon po tayong mga politiko na naglalahad ng kanilang plataporma. Ang nanalo po ay obligadong ipatupad ang platapormang ipinangako.

Isandaang araw po ang nakalipas, nagpanata ako sa taumbayan: Hindi ko tatalikuran ang tiwalang kaloob ninyo sa akin. Ang nakalipas na isandaang araw ang magsisilbing tanda ng ating pong paninindigan.

Malalim at malawak po ang mga problemang minana natin. Nag-ugat ito sa isang gobyernong parang tatlong matsing na nagbingi-bingihan, nagbulag-bulagan, at gumawa ng sariling katotohanan.

Mali po ito. Ngayon, mayroon na po kayong gobyernong handang makipag-usap at magsabi ng totoo; handang makinig sa makabuluhang usapan; handang iangat ang antas ng pampublikong diskurso ukol sa mga isyung makaaapekto sa ating lahat, at maging sa mga darating na henerasyon.

Ang natamasa po natin ngayong unang isandaang araw ng ating panunungkulan: Mayroon na po kayong gobyernong hindi kayo binabalewala o inaapi.

Bumalik na po ang kumpyansa sa ating bansa. Tumatatag ang ating ekonomiya, at dahil dito, lumalago ang kaban ng ating bayan. Ang lahat ng inani at aanihin pa natin mula sa pinatibay na ekonomiya ng ating bansa, ibinabalik naman natin sa taumbayan upang tuluyan na tayong makaahon sa kahirapan. Binibigyan natin ng katuturan ang paggastos. Walang pisong dapat nasasayang.

Halimbawa po ang mga itinalagang opisyal sa mga GOCC. Naroon po dapat sila para pangalagaan ang interes ng taumbayan. Noon pong nakaupo sila doon, nilabag nila ang Memorandum Order 20, na pinirmahan noon pang Hunyo 2001. Inatupag po nila ang sariling interes na nagdulot ng pinsala sa interes ng taumbayan: nakakuha sila ng kung anu-anong mga bonus at allowance.

Ipinatutupad naman po natin ang Executive Order No. 7 na nagsususpinde sa lahat ng pribilehiyong iyon. Idiniin lamang po natin ang dapat naipatupad pa noong 2001. Sa isang kumpanya lang po tulad ng MWSS, ang napigil nating mahulog sa bulsa ng bawat opisyal ay umaabot na sa dalawa’t kalahating milyong piso kada taon. Siyam po ang miyembro ng Board nila, at sa MWSS lamang po iyan. At ilan po ang mga GOCCs, GFIs, at mga ahensyang sakop ng EO No. 7? Isandaan, dalawampu’t dalawa (122) mga ahensya at kumpanya.

Nariyan din po ang nangyayari sa mga kontrata tulad sa NAIA 3. Isipin lang po natin, tatlong administrasyon na ang dinaanan nito. Pang-apat na kami. Tumagal na po nang husto ang kasong ito, may mga pinaslang pa dahil dito. Kundi dahil sa mga tapat na nagmamahal sa bansa tulad nina Justice Florentino Feliciano at Justice Meilou Sereno, baka wala na ring pinatunguhan ang kasong ito. Sila po ang mga tunay na bida sa kaso, ngunit death threats pa po ang ibinayad sa kanila. Tila ba nagkulang sa aruga ang nakaraang gobyerno. Ngayon pong alam nilang suportado sila ng mga kapwa nila nasa tuwid na landas, naresolba na po nila ang kontrata. Kung natalo po ang gobyerno natin rito, 990 million dollars ang nalagas sa ating mga pondo. 43.5 bilyong piso ang perang nailigtas nila at natin. Higit pa rito, mapapakinabangan na natin ang airport sa lalong madaling panahon.

Kung naaalala po ninyo, pinahinto natin itong negotiated contracts ng DPWH; pinarebid natin ito. Ginawa lang po natin kung ano ang tama, napigil na po natin ang paglustay ng 934.1 million pesos, at lumalabas na kung susunod tayo sa tamang proseso ay nasa 600 million pesos lang ang dapat gastusin sa mga proyektong ito. Nabalik po ang pera sa kaban ng bayan na kung pinahintulutan natin ang maling sistema ay natapon na naman sanang muli. Hindi lang po sa mga kalsada: sa DOTC, pinigil natin ang pagwaldas ng isang bilyong piso. Sa Department of Agriculture, 30 million at least ang natipid sa isang proyekto lang na bibili tayo ng spectrometer na gusto sanang doblehin ang presyo.

Doon po sa Department of National Defense, ang dinefend po ang pag-purchase ng mga helicopter na tila overspecified para paburan ang isang kumpanya lang. Sinisiyat ito. Itinabi na muna natin. Ang gastos na 3.6 billion ay hindi pa po nangyari.

Lahat po iyan naibalik natin sa kaban ng bayan.

Mayroon pa po. May proyektong inaprubahan ang dating administrasyon, huhukayin daw nila ang Laguna de Bay para palalimin ito. Ang sabi raw dadami ang isda. Mas makakaiwas daw sa baha. Mas madali daw makakaikot ang mga bangka at mga ferry service. Tatanggalin din ang pollutants doon sa Laguna de Bay. Ang tanong ko, saan ililipat ang lupang hinukay? Ang tatanggalin sa Laguna de Bay ay itatambak lang din pala sa ibang bahagi ng Laguna de Bay. At magkano naman po ang uutangin ng gobyerno para sa prebilihiyong ito? Konti lang daw po: 18.5 billion pesos lang naman po. At pareho rin ang kuwento: Tila hindi na naman dumaan sa tamang proseso ang pag-aapruba sa kontrata. Hindi natin dadaanin sa madaliang hokus-pokus ang proyektong ito. Pag-aaralan natin ito nang husto at sisiguraduhing hindi masasayang ang pondong gagamitin para rito.

Idadagdag ko lang po: ito po ay ni-review natin last week. Isipin po ninyo: hanggang ngayon, mayroon pa rin humihirit.

Napansin n’yo po ba, pati ‘yung weather forecasting gumanda? Napansin n’yo po ba na hindi na paulit-ulit ang mga mensahe ng PAGASA? Ngayon po, nakatutok na at mas malaman ang mga weather bulletin natin. Ang dating intermittent rainshowers across the country, ngayon, sasabihin na uulan sa ganitong lugar nang mga ganitong oras, delikadong lumabas para sa mangingisda at iba pa.

Tama po na hindi pa kumpleto ang equipment natin. Pero ngayong nagsimula na po tayong magtrabaho, kakaunti na lang ang kulang na kagamitan. Maling sistema at maling palakad ang nanligaw sa pagtataya ng panahon. Ang mga update dati na dumarating kada anim na oras, kada oras na ngayon kung dumating. Marami po tayong binago sa PAGASA, at kasama na po rito ang bulok na sistema.

Nakita naman po natin ang katakut-takot na problemang minana natin, pero hindi po tayo natinag. Naisaayos at naisasaayos na natin sa loob ng isandaang araw ang hindi nagawa ng dating administrasyon sa loob ng tatlong libo, apat na raan, apatnapu’t walong (3,448) araw.

Hininto na po natin ang pagkatagal-tagal na sistema kung saan itinuloy nang itinuloy ang mga proyekto na walang sumisiyasat kung angkop ba o kung may katuwiran ba ang mga ito. Isinulong po natin ang zero-based budgeting. Ang sabi po namin, isa-isahin natin iyan. Kung hindi po mapatunayang may saysay ka pa, tigil na ang ginugugol ng bansa sa iyo.

Ang mga Agriculture Input Subsidies na lalo lamang nagpapayaman sa mayayaman na habang binalewala ang mga mahihirap; ang mga programa tulad ng Kalayaang Barangay at Kilos-Asenso na hindi naman inilatag nang malinaw kung ano ang prosesong dinaanan, at kung saan napunta ang pera — inilipat po natin ang kanilang mga pondo tungo sa mga programang napatunayan nang makakatulong sa taumbayan.

Humigit-kumulang na 11 bilyong piso pa po ito na magagamit at mapapakinabangan nating lahat.

Sa edukasyon, kalusugan, at pag-ahon sa kahirapan po natin itinutok ang pondong natipid natin. Mula 175 billion pesos, umangat ang budget ng DepEd sa 207.3 billion pesos. Gugugulin po ito upang makabuo ng 13,147 na bagong classroom, at ng sampung libong bagong teaching positions. Sa DoH, umangat mula sa 29.3 billion pesos ang budget papuntang 33.3 billion, upang mapatatag ang unang-una, ang National Health Insurance Program. Sa DSWD, lagpas doble na po ang budget, galing 15.4 billion pesos papuntang 34.3 billion pesos.

Ang punto po natin dito: Walang maiiwan. Hindi po tayo papayag na yayaman ang iilan habang nalulunod sa kahirapan ang karamihan.

Kaya nga po natin pinatatag ang Conditional Cash Transfer Program. Salbabida po ito para sa mga nalulunod nating kababayan upang makapunta na sila sa pampang ng pagkakataon at pag-unlad. Lampas doble po ang bilang ng mga pamilyang matutulungan ng conditional cash transfers, mula isang milyong pamilya sa ngayon, tungo sa kabuuang 2.3 million na pamilya sa 2011.

Patuloy po ang ating tema ng pagbibigay ng lakas sa taumbayan. Dahil na rin po sa panunumbalik ng tiwala sa gobyerno, nabiyayaan ang KALAHI-CIDSS program ng dagdag na 59.1 million dollars — halos tatlong bilyong piso — mula sa World Bank. Sa programa pong ito, dadami pa ang komunidad na magkakaroon ng kuryente, kalsada, at malinis na tubig — mga proyektong ang taumbayan mismo ang nagpaplano at nagpapalakas.

Paulit-ulit po nating ididiin: trabaho ang pangunahing agenda ng ating administrasyon. At marami pong magandang balita ukol dito.

Ang papasok na pera sa ating bansa mula sa mga foreign investors ay aabot sa 2.4 billion dollars, at iyon ay pang-umpisa pa lamang. Direkta po itong magbibigay ng 43,600 na trabaho sa mga Pilipino. Simula pa lamang po iyan: Kung hindi natin sila padadaanin sa butas ng karayom, makukumbinsi pa po silang magnegosyo rito, at madadagdagan pa ang mga trabahong nalikha.

At manganganak pa po ng manganganak ang mga trabahong ito. Halimbawa, sa call center, kailangang panggabi ang trabaho. Kailangang magbukas ng kapihan, ng fastfood, ng mga convenience store. Hindi bababa sa dalawandaang libong bagong trabaho ang malilikha pa — kahit hindi ka marunong mag-computer, may pagkakataon ka sa dagdag na mga trabahong ito.

Trabaho din po ang idudulot ng mga Public-Private Partnerships na patuloy nating isinusulong. Nagtayo na po tayo ng PPP Center, kung saan ang mga gustong makilahok sa pagbabago ay mapapasailalim sa tapat, malinaw, at mabilis na proseso. Mula sa pagpapahaba ng mga LRT Lines, hanggang sa pagpapatayo ng bagong paliparan na tutulong sa turismo, hanggang sa mga eskuwelahan na itatayo sa buong sambayanan, magsisimula na po ang bidding para sa mga ito sa loob ng mga susunod na buwan.

Kinikilala na ng pandaigdigang merkado ang pagtatag ng piso. All-time high po ang ating Gross International Reserves na umabot na sa 52.3 billion dollars noong ika-dalawampu ng Setyembre. Ang dati-rati ay parang imposibleng maabot ng Philippine Stock Exchange Index na 4,000, nalampasan na po. Kahapon lamang po, all-time high na naman ang inabot ng ating Philippine Stock Exchange Index na umabot sa 4,196.73 points. Ipinapakita nito ang kumpiyansa sa ating ekonomiya sa ating mamamayan at sa atin pong pamahalaan. Kabilang na po ang ating PSE sa mga best-performing stock market sa buong Asya. At habang lumalakas ang piso at lumalago ang ekonomiya, steady lang naman po ang mga presyo ng ating mga bilihin. Handang-handa na po tayo talaga sa pag-unlad.

Lahat po ito nagawa natin dahil nakasandal ang gobyerno sa inyong tiwala. At umaapaw na rin po ang tiwalang iyan sa buong daigdig.

Dalawang ulit na pong nag-apply ang Pilipinas para sa Millenium Challenge Corporation Grant. Sa unang tatlong buwan lang po ng administrasyon natin napaaprubahan ito. Ang sa kanila lamang po, aminado silang hindi natin maiwawasto agad ang lahat ng problema, pero naniniwala silang patungo na tayo roon. Sabi nila, gusto namin kayong matulungan para maabot ang inyong mga pinapangarap, heto ang 430 million dollars.

Ididiin ko lang po: dalawang beses nag-apply, ni-reject sa loob nang hindi bababa sa siyam na taon, tayo po sa tatlong buwan, inaprubahan.

Pati po ang mga international organization tulad ng OECD, tinanggal na tayo sa listahan ng mga bansang kumukupkop ng mga tax evader. Maaari na tayong makakuha ng impormasyon na makakatulong sa paghuhuli sa mga tax evader na isinasagawa ng BIR.

Dahil na rin po sa panibagong tiwalang nangingibabaw sa pamahalaan, dumadami ang mga tumutulong sa pamamagitan ng pagbibigay ng mga tip tungkol sa katiwalian. Sumasaksi sila sa maling pangyayari, para makatulong sa ating paghahabol ng demanda. Halimbawa, sa bagong-tayo na Pera ng Bayan website, isa-isa nang lumilitaw ang mga taong makatutulong sa atin upang tugisin ang mga smuggler at tax evader.

Ibinabalik ng mga hakbang na ito ang kumpiyansa ng daigdig sa Pilipinas. Nagkakaisa nang muli ang ating lipunan, at ang nanatili na lang na parang sirang-plaka na paulit-ulit ang reklamo ay ang mga gustong manumbalik sa poder upang ituloy ang kanilang ligaya na nagmumula sa ating pagkakaapi.

Sila na nga ang nagdulot sa atin ng mga problemang pinapasan natin ngayon, sila pa ang may ganang bumanat nang bumanat sa atin. Papansinin ba ninyo sila? Magpapalinlang ba kayong muli?

Hindi po kami nagbibiro sa pagtahak sa tuwid na landas. Kayong mga mali ang palakad at pinipinsala ang mga kababayan natin, ginagarantiya ko sa inyo: may taning kayong lahat.

Ito pong mga problemang pinangako nating solusyonan, tatlong buwan pa lang nakikita na ninyong nabubuo ang solusyon. At ang inyong tiwala po ang pundasyon ng lahat ng ating naabot sa loob lamang nitong tatlong buwan ng ating panunungkulan.

Mula pa noong kampanya, ibinato na po sa atin ang lahat ng puwedeng ibato sa loob at labas ng Revised Penal Code. Pati po ang buhok ko ginawa nilang isyu. Palagay ko ho dahil siguro binata pa tayo, hindi na tayo binigyan ng honeymoon. Payag po si Sister Imelda diyan. Gusto talaga tayong gibain ng mga taong nais mapanatili ang lumang sistema, kung saan para silang mga dambuhalang buwayang nagpapakasasa sa kaban ng bayan.

Binabatikos lang naman po tayo dahil may iilan na naghahanap ng paraan para magpatuloy ang siklo ng mali. Alam din naman po nila ang tama, hindi pa nila maatim gawin. Mayroon po talagang mga nag-aambisyon na makabalik sa poder, nag-aambisyon na panatilihin ang sistemang sila lang ang nakikinabang, mga kapit-tuko sa puwesto na nakikinabang sa lumang sistema — mga taong gusto lamang ituloy ang kanilang ligaya, habang binabalewala naman ang sakripisyo ng taumbayan.

At tayo naman po: tuloy na tuloy ang laban. Hindi po tayo titigil.

Kung mayroon po tayong pagkukulang, ito marahil ay ang hindi nating naging kaugalian na ipamalita ang mga tagumpay na atin pong nakamit. Mas binigyan nating halaga ang paghahanap ng mga paraan na makatutulong sa ating mga kababayan. Kitang-kita naman po ng taumbayan ang resulta ng ating pagtatrabaho. Talagang nakagagalak ng puso itong satisfaction rating na seventy one percent. Natural po, sa inyo ang tagumpay na ito — sa bawat Pilipinong nagtitiwala at nakikilahok sa ating agenda ng pagbabago.

Ang patuloy ko pong panata: Hindi tayo titigil. Habang dumarami tayo sa tuwid na landas, dumadali naman po ang tungkulin nating itama ang mali.

Hinding-hindi po tayo titigil sa tuwid na landas. Unti-unti na pong natutupad ang ating mga pangarap.

Maraming salamat po. Magandang umaga sa lahat.

(Mula sa Official Gazette)

Related posts:

1. Statement of Akbayan on President Benigno Simeon Aquino’s 100 days in Office
2. Aquino’s First 100 Days: No Major Achievements, No Meaningful Change, Lots of Failed Promises
3. Talumpati ni Sen. Noynoy Aquino sa Miting de Avance ng Partido Liberal

Speaker Feliciano Belmonte; Senate President Juan Ponce Enrile; Vice President Jejomar Binay; Chief Justice Renato Corona; Former Presidents Fidel Valdez Ramos and Joseph Ejercito Estrada; members of the House of Representatives and the Senate; distinguished members of the diplomatic corps; my fellow workers in government;

Mga minamahal kong kababayan:

Sa bawat sandali po ng pamamahala ay nahaharap tayo sa isang sangandaan.

Sa isang banda po ay ang pagpili para sa ikabubuti ng taumbayan. Ang pagtanaw sa interes ng nakakarami; ang pagkapit sa prinsipyo; at ang pagiging tapat sa sinumpaan nating tungkulin bilang lingkod-bayan. Ito po ang tuwid na daan.

Sa kabilang banda ay ang pag-una sa pansariling interes. Ang pagpapaalipin sa pulitikal na konsiderasyon, at pagsasakripisyo ng kapakanan ng taumbayan. Ito po ang baluktot na daan.

Matagal pong naligaw ang pamahalaan sa daang baluktot. Araw-araw po, lalong lumilinaw sa akin ang lawak ng problemang ating namana. Damang-dama ko ang bigat ng aking responsibilidad.

Sa unang tatlong linggo ng aming panunungkulan, marami po kaming natuklasan. Nais ko pong ipahayag sa inyo ang iilan lamang sa mga namana nating suliranin at ang ginagawa naming hakbang para lutasin ang mga ito.

Sulyap lamang po ito; hindi pa ito ang lahat ng problemang haharapin natin. Inilihim at sadyang iniligaw ang sambayanan sa totoong kalagayan ng ating bansa.

Sa unang anim na buwan ng taon, mas malaki ang ginastos ng gobyerno kaysa sa pumasok na kita. Lalong lumaki ang deficit natin, na umakyat na sa 196.7 billion pesos. Sa target na kuleksyon, kinapos tayo ng 23.8 billion pesos; ang tinataya namang gastos, nalagpasan natin ng 45.1 billion pesos.

Ang budget po sa 2010 ay 1.54 trillion pesos.

Nasa isandaang bilyong piso o anim at kalahating porsyento na lang ng kabuuan ang malaya nating magagamit para sa nalalabing anim na buwan ng taong ito.

Halos isang porsyento na lang po ng kabuuang budget ang natitira para sa bawat buwan.

Saan naman po dinala ang pera?

Naglaan ng dalawang bilyong piso na Calamity Fund bilang paghahanda para sa mga kalamidad na hindi pa nangyayari. Napakaliit na nga po ng pondong ito, ngunit kapapasok pa lang natin sa panahon ng baha at bagyo, 1.4 billion pesos o sitenta porsyento na ang nagastos.

Sa kabuuan ng 108 million pesos para sa lalawigan ng Pampanga, 105 million pesos nito ay napunta sa iisang distrito lamang. Samantala, ang lalawigan ng Pangasinan na sinalanta ng Pepeng ay nakatanggap ng limang milyong piso lamang para sa pinsalang idinulot ng bagyong Cosme, na nangyari noong 2008 pa.

Ibinigay po ang pondo ng Pampanga sa buwan ng eleksyon, pitong buwan pagkatapos ng Ondoy at Pepeng. Paano kung bumagyo bukas? Inubos na ang pondo nito para sa bagyong nangyari noong isang taon pa. Pagbabayaran ng kinabukasan ang kasakiman ng nakaraan.

Ganyan din po ang nangyari sa pondo ng MWSS. Kamakailan lamang, pumipila ang mga tao para lang makakuha ng tubig. Sa kabila nito, minabuti pa ng liderato ng MWSS na magbigay ng gantimpala sa sarili kahit hindi pa nababayaran ang pensyon ng mga retiradong empleyado.

Noong 2009, ang buong payroll ng MWSS ay 51.4 million pesos. Pero hindi lang naman po ito ang sahod nila; may mga additional allowances at benefits pa sila na aabot sa 160.1 million pesos. Sa madaling sabi, nakatanggap sila ng 211.5 million pesos noong nakaraang taon. Beinte-kuwatro porsyento lang nito ang normal na sahod, at sitenta’y sais porsyento ang dagdag.

Ang karaniwang manggagawa hanggang 13th month pay plus cash gift lang ang nakukuha. Sa MWSS, aabot sa katumbas ng mahigit sa tatlumpung buwan ang sahod kasama na ang lahat ng mga bonuses at allowances na nakuha nila.

Mas matindi po ang natuklasan natin sa pasahod ng kanilang Board of Trustees. Tingnan po natin ang mga allowances na tinatanggap nila:

Umupo ka lang sa Board of Trustees at Board Committee meeting, katorse mil na. Aabot ng nobenta’y otso mil ito kada buwan. May grocery incentive pa sila na otsenta mil kada taon.

Hindi lang iyon: may mid-year bonus, productivity bonus, anniversary bonus, year-end bonus, at Financial Assistance. May Christmas bonus na, may Additional Christmas Package pa. Kada isa sa mga ito, nobenta’y otso mil.

Sa suma total po, aabot ang lahat ng dalawa’t kalahating milyong piso kada taon sa bawat miyembro ng Board maliban sa pakotse, technical assistance, at pautang. Uulitin ko po. Lahat ng ito ay ibinibigay nila sa kanilang mga sarili habang hindi pa nababayaran ang mga pensyon ng kanilang mga retirees.

Pati po ang La Mesa Watershed ay hindi nila pinatawad. Para magkaroon ng tamang supply ng tubig, kailangang alagaan ang mga watershed. Sa watershed, puno ang kailangan. Pati po iyon na dapat puno ang nakatayo, tinayuan nila ng bahay para sa matataas na opisyal ng MWSS.

Hindi naman sila agad maaalis sa puwesto dahil kabilang sila sa mga Midnight Appointees ni dating Pangulong Arroyo. Iniimbestigahan na natin ang lahat nang ito. Kung mayroon pa silang kahit kaunting hiya na natitira – sana kusa na lang silang magbitiw sa puwesto.

Pag-usapan naman po natin ang pondo para sa imprastruktura. Tumukoy ang DPWH ng dalawandaan apatnapu’t anim na priority safety projects na popondohan ng Motor Vehicle Users Charge. Mangangailangan po ito ng budget na 425 million pesos.

Ang pinondohan po, dalawampu’t walong proyekto lang. Kinalimutan po ang dalawandaan at labing walong proyekto at pinalitan ng pitumpung proyekto na wala naman sa plano. Ang hininging 425 million pesos, naging 480 million pesos pa, lumaki lalo dahil sa mga proyektong sa piling-piling mga benepisyaryo lang napunta.

Mga proyekto po itong walang saysay, hindi pinag-aralan at hindi pinaghandaan, kaya parang kabuteng sumusulpot.

Tapos na po ang panahon para dito. Sa administrasyon po natin, walang kota-kota, walang tongpats, ang pera ng taumbayan ay gagastusin para sa taumbayan lamang.

Meron pa po tayong natuklasan. Limang araw bago matapos ang termino ng nakaraang administrasyon, nagpautos silang maglabas ng 3.5 billion pesos para sa rehabilitasyon ng mga nasalanta nina Ondoy at Pepeng.

Walumpu’t anim na proyekto ang paglalaanan dapat nito na hindi na sana idadaan sa public bidding. Labingsiyam sa mga ito na nagkakahalaga ng 981 million pesos ang muntik nang makalusot. Hindi pa nailalabas ang Special Allotment Release Order ay pirmado na ang mga kontrata.

Buti na lang po ay natuklasan at pinigilan ito ni Secretary Rogelio Singson ng DPWH. Ngayon po ay dadaan na ang kabuuan ng 3.5 billion pesos sa tapat na bidding, at magagamit na ang pondo na ito sa pagbibigay ng lingap sa mga nawalan ng tahanan dahil kina Ondoy at Pepeng.

Pag-usapan naman natin ang nangyari sa NAPOCOR. Noong 2001 hanggang 2004, pinilit ng gobyerno ang NAPOCOR na magbenta ng kuryente nang palugi para hindi tumaas ang presyo. Tila ang dahilan: pinaghahandaan na nila ang eleksyon.

Dahil dito, noong 2004, sumagad ang pagkakabaon sa utang ng NAPOCOR. Napilitan ang pambansang gobyerno na sagutin ang dalawandaang bilyong pisong utang nito.

Ang inakala ng taumbayan na natipid nila sa kuryente ay binabayaran din natin mula sa kaban ng bayan. May gastos na tayo sa kuryente, binabayaran pa natin ang dagdag na pagkakautang ng gobyerno.

Kung naging matino ang pag-utang, sana’y nadagdagan ang ating kasiguruhan sa supply ng kuryente. Pero ang desisyon ay ibinatay sa maling pulitika, at hindi sa pangangailangan ng taumbayan. Ang taumbayan, matapos pinagsakripisyo ay lalo pang pinahirapan.

Ganito rin po ang nangyari sa MRT. Sinubukan na namang bilhin ang ating pagmamahal. Pinilit ang operator na panatilihing mababa ang pamasahe.

Hindi tuloy nagampanan ang garantiyang ibinigay sa operator na mababawi nila ang kanilang puhunan. Dahil dito, inutusan ang Landbank at Development Bank of the Philippines na bilhin ang MRT.

Ang pera ng taumbayan, ipinagpalit sa isang naluluging operasyon.

Dumako naman po tayo sa pondo ng NFA.

Noong 2004: 117,000 metric tons ang pagkukulang ng supply ng Pilipinas. Ang binili nila, 900,000 metric tons. Kahit ulitin mo pa ng mahigit pitong beses ang pagkukulang, sobra pa rin ang binili nila.

Noong 2007: 589,000 metric tons ang pagkukulang ng supply sa Pilipinas. Ang binili nila, 1.827 million metric tons. Kahit ulitin mo pa ng mahigit tatlong beses ang pagkukulang, sobra na naman ang binili nila.

Ang masakit nito, dahil sobra-sobra ang binibili nila taun-taon, nabubulok lang pala sa mga kamalig ang bigas, kagaya ng nangyari noong 2008.

Hindi po ba krimen ito, na hinahayaan nilang mabulok ang bigas, sa kabila ng apat na milyong Pilipinong hindi kumakain ng tatlong beses sa isang araw?

Ang resulta nito, umabot na sa 171.6 billion pesos ang utang ng NFA noong Mayo ng taong ito.

Ang tinapon na ito, halos puwede na sanang pondohan ang mga sumusunod:

Ang budget ng buong Hudikatura, na 12.7 billion pesos sa taong ito.

Ang Conditional Cash Transfers para sa susunod na taon, na nagkakahalaga ng 29.6 billion pesos.

Ang lahat ng classroom na kailangan ng ating bansa, na nagkakahalaga ng 130 billion pesos.

Kasuklam-suklam ang kalakarang ito. Pera na, naging bato pa.

Narinig po ninyo kung paano nilustay ang kaban ng bayan. Ang malinaw po sa ngayon: ang anumang pagbabago ay magmumula sa pagsiguro natin na magwawakas na ang pagiging maluho at pagwawaldas.

Kaya nga po mula ngayon: ititigil na natin ang paglulustay sa salapi ng bayan. Tatanggalin natin ang mga proyektong mali.

Ito po ang punto ng tinatawag nating zero-based approach sa ating budget. Ang naging kalakaran po, taun-taon ay inuulit lamang ang budget na puno ng tagas. Dadagdagan lang nang konti, puwede na.

Sa susunod na buwan ay maghahain tayo ng budget na kumikilala nang tama sa mga problema, at magtutuon din ng pansin sa tamang solusyon.

Ilan lang ito sa mga natuklasan nating problema. Heto naman po ang ilang halimbawa ng mga hakbang na ginagawa natin.

Nandiyan po ang kaso ng isang may-ari ng sanglaan. Bumili siya ng sasakyang tinatayang nasa dalawampu’t anim na milyong piso ang halaga.

Kung kaya mong bumili ng Lamborghini, bakit hindi mo kayang magbayad ng buwis?

Nasampahan na po ito ng kaso. Sa pangunguna nina Finance Secretary Cesar Purisima, Justice Secretary Leila de Lima, BIR Commissioner Kim Henares at Customs Commissioner Lito Alvarez, bawat linggo po ay may bago tayong kasong isinasampa kontra sa mga smuggler at sa mga hindi nagbabayad ng tamang buwis.

Natukoy na rin po ang salarin sa mga kaso nina Francisco Baldomero, Jose Daguio at Miguel Belen, tatlo sa anim na insidente ng extralegal killings mula nang umupo tayo.

Singkuwenta porsyento po ng mga insidente ng extralegal killings ang patungo na sa kanilang resolusyon.

Ang natitira pong kalahati ay hindi natin tatantanan ang pag-usig hanggang makamit ang katarungan.

Pananagutin natin ang mga mamamatay-tao. Pananagutin din natin ang mga corrupt sa gobyerno.

Nagsimula nang mabuo ang ating Truth Commission, sa pangunguna ni dating Chief Justice Hilario Davide. Hahanapin natin ang katotohanan sa mga nangyari diumanong katiwalian noong nakaraang siyam na taon.

Sa loob ng linggong ito, pipirmahan ko ang kauna-unahang Executive Order na nagtatalaga sa pagbuo nitong Truth Commission.

Kung ang sagot sa kawalan ng katarungan ay pananagutan, ang sagot naman sa kakulangan natin sa pondo ay mga makabago at malikhaing paraan para tugunan ang mga pagkatagal-tagal nang problema.

Napakarami po ng ating pangangailangan: mula sa edukasyon, imprastruktura, pangkalusugan, pangangailangan ng militar at kapulisan, at marami pang iba. Hindi kakasya ang pondo para mapunan ang lahat ng ito.

Kahit gaano po kalaki ang kakulangan para mapunan ang mga listahan ng ating pangangailangan, ganado pa rin ako dahil marami nang nagpakita ng panibagong interes at kumpyansa sa Pilipinas.

Ito ang magiging solusyon: mga Public-Private Partnerships. Kahit wala pa pong pirmahang nangyayari dito, masasabi kong maganda ang magiging bunga ng maraming usapin ukol dito.

May mga nagpakita na po ng interes, gustong magtayo ng expressway na mula Maynila, tatahak ng Bulacan, Nueva Ecija, Nueva Vizcaya, hanggang sa dulo ng Cagayan Valley nang hindi gugugol ang estado kahit na po piso.

Sa larangan ng ating Sandatahang Lakas:

Mayroon po tayong 36,000 nautical miles ng baybayin. Ang mayroon lamang tayo: tatlumpu’t dalawang barko. Itong mga barkong ito, panahon pa ni MacArthur.

May nagmungkahi sa atin, ito ang proposisyon: uupahan po nila ang headquarters ng Navy sa Roxas Boulevard at ang Naval Station sa Fort Bonifacio.

Sagot po nila ang paglipat ng Navy Headquarters sa Camp Aguinaldo. Agaran, bibigyan tayo ng isandaang milyong dolyar. At dagdag pa sa lahat nang iyan, magsusubi pa sila sa atin ng kita mula sa mga negosyong itatayo nila sa uupahan nilang lupa.

Sa madali pong sabi: Makukuha natin ang kailangan natin, hindi tatayo gagastos, kikita pa tayo.

Marami na pong nag-alok at nagmungkahi sa atin, mula lokal hanggang dayuhang negosyante, na magpuno ng iba’t ibang pangangailangan.

Mula sa mga public-private partnerships na ito, lalago ang ating ekonomiya, at bawat Pilipino makikinabang. Napakaraming sektor na matutulungan nito.

Maipapatayo na po ang imprastrukturang kailangan natin para palaguin ang turismo.

Sa agrikultura, makapagtatayo na tayo ng mga grains terminals, refrigeration facilities, maayos na road networks at post-harvest facilities.

Kung maisasaayos natin ang ating food supply chain sa tulong ng pribadong sektor, sa halip na mag-angkat tayo ay maari na sana tayong mangarap na mag-supply sa pandaigdigang merkado.

Kung maitatayo ang minumungkahi sa ating railway system, bababa ang presyo ng bilihin. Mas mura, mas mabilis, mas maginhawa, at makakaiwas pa sa kotong cops at mga kumokotong na rebelde ang mga bumibiyahe.

Paalala lang po: una sa ating plataporma ang paglikha ng mga trabaho, at nanggagaling ang trabaho sa paglago ng industriya. Lalago lamang ang industriya kung gagawin nating mas malinis, mas mabilis, at mas maginhawa ang proseso para sa mga gustong magnegosyo.

Pabibilisin natin ang proseso ng mga proyektong sumasailalim sa Build-Operate-Transfer. Sa tulong ng lahat ng sangay ng gobyerno at ng mga mamamayan, pabababain natin sa anim na buwan ang proseso na noon ay inaabot ng taon kung hindi dekada.

May mga hakbang na rin pong sinisimulan ang DTI, sa pamumuno ni Secretary Gregory Domingo:

Ang walang-katapusang pabalik-balik sa proseso ng pagrehistro ng pangalan ng kumpanya, na kada dalaw ay umaabot ng apat hanggang walong oras, ibababa na natin sa labinlimang minuto.

Ang dating listahan ng tatlumpu’t anim na dokumento, ibababa natin sa anim. Ang dating walong pahinang application form, ibababa natin sa isang pahina.

Nananawagan ako sa ating mga LGUs. Habang naghahanap tayo ng paraan para gawing mas mabilis ang pagbubukas ng mga negosyo, pag-aralan din sana nila ang kanilang mga proseso. Kailangan itong gawing mas mabilis, at kailangan itong itugma sa mga sinisumulan nating reporma.

Negosyante, sundalo, rebelde, at karaniwang Pilipino, lahat po makikinabang dito. Basta po hindi dehado ang Pilipino, papasukin po natin lahat iyan. Kailangan na po nating simulan ang pagtutulungan para makamit ito. Huwag nating pahirapan ang isa’t isa.

Parating na po ang panahon na hindi na natin kailangang mamili sa pagitan ng seguridad ng ating mamamayan o sa kinabukasan ng inyong mga anak.

Oras na maipatupad ang public-private partnerships na ito, mapopondohan ang mga serbisyong panlipunan, alinsunod sa ating plataporma.

Magkakapondo na po para maipatupad ang mga plano natin sa edukasyon.

Mapapalawak natin ang basic education cycle mula sa napakaikling sampung taon tungo sa global standard na labindalawang taon.

Madadagdagan natin ang mga classroom. Mapopondohan natin ang service contracting sa ilalim ng GASTPE.

Pati ang conditional cash transfers, na magbabawas ng pabigat sa bulsa ng mga pamilya, madadagdan na rin ng pondo.

Maipapatupad ang plano natin sa PhilHealth.

Una, tutukuyin natin ang tunay na bilang ng mga nangangailangan nito. Sa ngayon, hindi magkakatugma ang datos. Sabi ng PhilHealth sa isang bibig, walumpu’t pitong porsyento na raw ang merong coverage. Sa kabilang bibig naman, singkuwenta’y tres porsyento naman. Ayon naman sa National Statistics Office, tatlumpu’t walong porsyento ang may coverage.

Ngayon pa lang, kumikilos na si Secretary Dinky Soliman at ang DSWD upang ipatupad ang National Household Targetting System, na magtutukoy sa mga pamilyang higit na nagangailangan ng tulong. Tinatayang siyam na bilyon ang kailangan para mabigyan ng PhilHealth ang limang milyong pinakamaralitang pamilyang Pilipino.

Napakaganda po ng hinaharap natin. Kasama na po natin ang pribadong sektor, at kasama na rin natin ang League of Provinces, sa pangunguna nina Governor Alfonso Umali kasama sina Governor L-Ray Villafuerte at Governor Icot Petilla. Handa na pong makipagtulungan para makibahagi sa pagtustos ng mga gastusin. Alam ko rin pong hindi magpapahuli ang League of Cities sa pangunguna ni Mayor Oscar Rodriguez.

Kung ang mga gobyernong lokal ay nakikiramay na sa ating mga adhikain, ang Kongreso namang pinanggalingan ko, siguro naman maasahan ko din.

Nagpakitang-gilas na po ang gabinete sa pagtukoy ng ating mga problema at sa paglulunsad ng mga solusyon sa loob lamang ng tatlong linggo.

Nang bagyo pong Basyang, ang sabi sa atin ng mga may prangkisa sa kuryente, apat na araw na walang kuryente. Dahil sa mabilis na pagkilos ni Secretary Rene Almendras at ng Department of Energy, naibalik ang kuryente sa halos lahat sa loob lamang ng beinte-kwatro oras.

Ito pong sinasabing kakulangan sa tubig sa Metro Manila, kinilusan agad ni Secretary Rogelio Singson at ng DPWH. Hindi na siya naghintay ng utos, kaya nabawasan ang perwisyo.

Nakita na rin natin ang gilas ng mga hinirang nating makatulong sa Gabinete. Makatuwiran naman po sigurong umasa na hindi na sila padadaanin sa butas ng karayom para makumpirma ng Commission on Appointments. Kung mangyayari po ito, marami pa sa mga mahuhusay na Pilipino ang maeengganyong magsilbi sa gobyerno.

Sa lalong madaling panahon po, uupo na tayo sa LEDAC at pag-uusapan ang mga mahahalagang batas na kailangan nating ipasa. Makakaasa kayo na mananatiling bukas ang aking isipan, at ang ating ugnayan ay mananatiling tapat.

Isinusulong po natin ang Fiscal Responsibility Bill, kung saan hindi tayo magpapasa ng batas na mangangailangan ng pondo kung hindi pa natukoy ang panggagalingan nito. May 104.1 billion pesos tayong kailangan para pondohan ang mga batas na naipasa na, ngunit hindi maipatupad.

Kailangan din nating isaayos ang mga insentibong piskal na ibinigay noong nakaraan. Ngayong naghihigpit tayo ng sinturon, kailangang balikan kung alin sa mga ito ang dapat manatili at kung ano ang dapat nang itigil.

Huwag po tayong pumayag na magkaroon ng isa pang NBN-ZTE. Sa lokal man o dayuhan manggagaling ang pondo, dapat dumaan ito sa tamang proseso. Hinihingi ko po ang tulong ninyo upang amiyendahan ang ating Procurement Law.

Ayon po sa Saligang Batas, tungkulin ng estado ang siguruhing walang lamangan sa merkado. Bawal ang monopolya, bawal ang mga cartel na sasakal sa kumpetisyon. Kailangan po natin ng isang Anti-Trust Law na magbibigay-buhay sa mga prinsipyong ito. Ito ang magbibigay ng pagkakataon sa mga Small- at Medium-scale Enterprises na makilahok at tumulong sa paglago ng ating ekonomiya.

Ipasa na po natin ang National Land Use Bill.

Una rin pong naging batas ng Commonwealth ang National Defense Act, na ipinasa noon pang 1935. Kailangan nang palitan ito ng batas na tutugon sa pangangailangan ng pambansang seguridad sa kasalukuyan.

Nakikiusap po akong isulong ang Whistleblower’s Bill upang patuloy nang iwaksi ang kultura ng takot at pananahimik.

Palalakasin pa lalo ang Witness Protection Program. Alalahanin po natin na noong taong 2009 hanggang 2010, may nahatulan sa 95% ng mga kaso kung saan may witness na sumailalim sa programang ito.

Kailangang repasuhin ang ating mga batas. Nanawagan po akong umpisahan na ang rekodipikasyon ng ating mga batas, upang siguruhing magkakatugma sila at hindi salu-salungat.

Ito pong mga batas na ito ang batayan ng kaayusan, ngunit ang pundasyon ng lahat ng ginagawa natin ay ang prinsipyong wala tayong mararating kung walang kapayapaan at katahimikan.

Dalawa ang hinaharap nating suliranin sa usapin ng kapayapaan: ang situwasyon sa Mindanao, at ang patuloy na pag-aaklas ng CPP-NPA-NDF.

Tungkol sa situwasyon sa Mindanao: Hindi po nagbabago ang ating pananaw. Mararating lamang ang kapayapaan at katahimikan kung mag-uusap ang lahat ng apektado: Moro, Lumad, at Kristiyano. Inatasan na natin si Dean Marvic Leonen na mangasiwa sa ginagawa nating pakikipag-usap sa MILF.

Iiwasan natin ang mga pagkakamaling nangyari sa nakaraang administrasyon, kung saan binulaga na lang ang mga mamamayan ng Mindanao. Hindi tayo puwedeng magbulag-bulagan sa mga dudang may kulay ng pulitika ang proseso, at hindi ang kapakanan ng taumbayan ang tanging interes.

Kinikilala natin ang mga hakbang na ginagawa ng MILF sa pamamagitan ng pagdidisplina sa kanilang hanay. Inaasahan natin na muling magsisimula ang negosasyon pagkatapos ng Ramadan.

Tungkol naman po sa CPP-NPA-NDF: handa na ba kayong maglaan ng kongkretong mungkahi, sa halip na pawang batikos lamang?

Kung kapayapaan din ang hangad ninyo, handa po kami sa malawakang tigil-putukan. Mag-usap tayo.

Mahirap magsimula ang usapan habang mayroon pang amoy ng pulbura sa hangin. Nananawagan ako: huwag po natin hayaang masayang ang napakagandang pagkakataong ito upang magtipon sa ilalim ng iisang adhikain.

Kapayapaan at katahimikan po ang pundasyon ng kaunlaran. Habang nagpapatuloy ang barilan, patuloy din ang pagkakagapos natin sa kahirapan.

Dapat din po nating mabatid: ito ay panahon ng sakripisyo. At ang sakripisyong ito ay magiging puhunan para sa ating kinabukasan. Kaakibat ng ating mga karapatan at kalayaan ay ang tungkulin natin sa kapwa at sa bayan.

Inaasahan ko po ang ating mga kaibigan sa media, lalo na sa radyo at sa print, sa mga nagbablock-time, at sa community newspapers, kayo na po mismo ang magbantay sa inyong hanay.

Mabigyang-buhay sana ang mga batayang prinsipyo ng inyong bokasyon: ang magbigay-linaw sa mahahalagang isyu; ang maging patas at makatotohanan, at ang itaas ang antas ng pampublikong diskurso.

Tungkulin po ng bawat Pilipino na tutukan ang mga pinunong tayo rin naman ang nagluklok sa puwesto. Humakbang mula sa pakikialam tungo sa pakikilahok. Dahil ang nakikialam, walang-hanggan ang reklamo. Ang nakikilahok, nakikibahagi sa solusyon.

Napakatagal na pong namamayani ang pananaw na ang susi sa asenso ay ang intindihin ang sarili kaysa intindihin ang kapwa. Malinaw po sa akin: paano tayo aasenso habang nilalamangan ang kapwa?

Ang hindi nabigyan ng pagkakataong mag-aral, paanong makakakuha ng trabaho? Kung walang trabaho, paanong magiging konsumer? Paanong mag-iimpok sa bangko?

Ngunit kung babaliktarin natin ang pananaw—kung iisipin nating “Dadagdagan ko ang kakayahan ng aking kapwa”—magbubunga po ito, at ang lahat ay magkakaroon ng pagkakataon.

Maganda na po ang nasimulan natin. At mas lalong maganda po ang mararating natin. Ngunit huwag nating kalimutan na mayroong mga nagnanasang hindi tayo magtagumpay. Dahil kapag hindi tayo nagtagumpay, makakabalik na naman sila sa kapangyarihan, at sa pagsasamantala sa taumbayan.

Akin pong paniwala na Diyos at taumbayan ang nagdala sa ating kinalalagyan ngayon. Habang nakatutok tayo sa kapakanan ng ating kapwa, bendisyon at patnubay ay tiyak na maaasahan natin sa Poong Maykapal. At kapag nanalig tayo na ang kasangga natin ay ang Diyos, mayroon ba tayong hindi kakayanin?

Ang mandato nating nakuha sa huling eleksyon ay patunay na umaasa pa rin ang Pilipino sa pagbabago. Iba na talaga ang situwasyon. Puwede na muling mangarap. Tayo nang tumungo sa katuparan ng ating mga pinangarap.

Maraming salamat po.

(Mula sa Official Gazette)

Related posts:

1. Halalan 2010: Sira ni Noynoy, Problema ng ABS-CBN
2. Towards A State Policy of Ending Impunity
3. Mga Tanong kay Noynoy Aquino (Matapos ang Kanyang Deklarasyong Tatakbo Siya sa Pagkapangulo sa 2010)

Maraming salamat sa ating dalawang emcee. Si Lee, mga kaibigan, ang nagdisenyo, naglay-out ng ating mga logo at iba pang animasyon na ginamit noong kampamya. Salamat Lee at Mabuhay ka!

Sa lahat ng fans ng Lakers, congratulations! Sa mga fans ng Celtics, may susunod pang taon. At para sa mga tulad ko na fan ng Golden State Warriors, pwede pang mangarap.

Kami ni Ipay ay natutuwa at dito sa Kolehiyo ng Edukasyon tayo nagtipon para gunitain ang ating anibersaryo. Ako po ay nagtapos sa kolehiyong ito. Ang gusaling ito ang isa sa pinakalumang struktura sa pamantasan. Welcome po sa Eduk!

Noong 2004, nakakuha ang Anak ng Bayan Youth Party ng 213,000 boto. Noong 2007, ang Kabataan Partylist ay binoto ng 228,000 katao. Ngayong 2010, umabot na sa 418,000 ang ating boto. Higit sa 70 percent ang tinaas ng ating boto.

Noong isang taon lang ako nakapag oath taking, delayed ng dalawang taon ang ating tagumpay. Pero makasaysayan pa rin ang tagumpay na ito. Tayo ang kauna-unahang grupo ng kabataan na nagkaroon ng kinatawan sa Kongreso. Kung naghintay tayo ng taon para pagtibayin ang ating tagumpay, hindi nagtagal ang ating paghihintay ngayong taon. Kahapon po ay nag oath taking na ako bilang kinatawan ng kongreso sa harap ni Senator Chiz Escudero, na tulad natin ay may adhikaing pabor sa interes ng kabataan at mamamayan.

Noong 2001, ang Bayan Muna bilang boses ng maliliit na tao ay nakapasok sa kongreso. Noong 2004, ang Bayan Muna ay nagkaroon ng dagdag na kapanalig na partido sa kongreso nang manalo ang Anakpawis at Gabriela. Noong 2009 ang bloke ng mga progresibo ay higit na pinalakas sa pagpasok ng Kabataan Partylist. At ngayong 2010, ang mga guro at sektor ng edukasyon ay nagagalak sa pagkapanalo ng ACT Teachers Partylist. Lima sa nanalong top 20 partylist sa nakaraang halalan ay bahagi ng Makabayan Coalition.

Makabuluhan ang tagumpay na ito. Sa kabila ng pananakot at pang-iintriga ng militar, nanalo pa rin ang mga progresibong partylist. Tumaas pa nga ang boto ng mga partylist natin – ang kabuuang bilang ay umabot na sa 3.2 milyon. Desperado ang estado at mga pasista sa kanilang hangarin na hindi tayo magwagi. Bukod sa pagpapakalat ng mga materyales na black propaganda, tinakot at binantaan nila ang buhay ng ating mga miyembro, kandidato at alyadong lider sa buong bansa. Pero nanatiling buo ang tiwala’t pagmamahal ng masa sa atin. Gumamit man ng sindak ang kaaway, hindi tayo iniwanan ng taong bayan. Lumalawak pa nga ang ating impluwensiya at suporta. Ang bala ng kaaway ay nauubos, ang mga gobyerno ay bumabagsak at natatapos pero ang mapanlabang diwa ng masa ay kasing tatag ng sumisikat na araw.

Noong 2001, pangulo ng bansa si Gloria Arroyo. Noong 2004, nanalo siya sa tulong ni Hello Garci. Noong 2007, siya pa rin ang nakatira sa Malakanyang. Ngayong 2010, mga kasama 11 araw na lang, tapos na si Gloria! Masaya ang lahat!

Makasaysayan ang araw na ito dahil araw ng kapanganakan ni Dr. Jose Rizal, ang ating pambansang bayani. Ito rin ang anibersaryo ng pagkakatatag ng ating partylist. Nitong nakaraang linggo ay nagpulong ang pambansang konseho upang rebyuhin ang ating karanasan sa halalan. Batay sa mga ulat, mayroon na tayong mahigit 50,000 kasapi sa buong bansa. Aktibo ang mga balangay natin sa mga mayor na eskuwelahan at rehiyon sa buong bansa. Kahit sa maliliit at malalayong isla ay may nangampanya para sa ating partylist. Sa facebook ay nanguna tayo sa mga partylist na may pinakamaraming fans: mahigit 63,000 na ang bilang ng fans ng ating facebook page.

Ngayong 2010, ang Kabataan Partylist pa rin nag-iisang partido ng kabataang Pilipino sa Kongreso. Para higit nating maunawaan ang halaga nito, tandaan na daan-daan ang konseho ng mag-aaral sa buong bansa, daang-libo ang mga Sangguniang Kabataan, daang-libo rin ang mga sibikong organisasyon; pero nag-iisa lang ang partylist ng kabataan sa kongreso, at yan po ang ating Kabataang Partylist.

May 187 partylist ang lumahok sa halalan pero nagawa nating manalo at maabot ang ika-labing-pitong ranggo. Ang mga katunggali natin ay dekada na ang naipong karanasan sa halalan samantalang ang kalakhan ng mga miyembro natin ay ngayong taon lang nasabak sa laban. Hindi lalagpas sa 23 ang average edad ng ating mga opisyal samantalang kalakhan ng mga miyembro natin ay hindi pa aabot ng 20 ang edad. Pero sa kabila ng kakapusan ng karanasan natin, tayo ay nagwagi at naunahan pa nga natin ang maraming partylist. Sa mura ninyong edad, nakapagpanalo kayo ng partylist sa pambansang halalan!

Nanalo tayo kahit hindi tayo contractor ng presidente o kamag-anak ng mga warlord at political dynasty. Hindi tayo namili ng boto o nangako ng mga proyekto sa mga lokal na opisyal. Hindi tayo nandaya o nag-isip man lang mandaya sa pamamagitan ng pre-shaded ballots at reprogramming ng Compact Flash cards. Kaduda-duda ang sobrang tinaas ng boto para sa lahat ng partylist. Taktika ito para makapasok ang mga pro-Arroyo partylist.

Nais kong kilalanin ang mga martir ng ating organisasyon: Marjorie Reynoso, Jonathan Bernaro, Ramon Regase at Lito Doydoy ng Maco, Campostela Valley. Si Cris Hugo, Ambo Guran, at Farly Alcantara ng Bicol. Ipagpapatuloy naming ang inyong laban!

Kilalanin natin ang mga pambansang organisasyon na nagtatag ng ating partylist: Anakbayan, League of Filipino Students, Student Christian Movement, Karatula, College Editors Guild, at ang organisasyong kinabibilangan ko, ang National Union of Students.

Kilalanin natin ang ating mga nominado: si Ken Ramos ng Anakbayan, Renil Oliva ng Cebu, Atty. Kat Castillo ng Leyte, at si Mark Louie Aquino ng National Capital Region. Tinitiyak ko sa inyo na hindi anak ng presidente o Cabinet member ang mga nominado natin. Pagbati rin sa anim na miyembro ng Kabataan Partylist na nanalong konsehal sa Panay.

Narito ang ating mga pambansang opisyal. Nakikita ko si Vencer, ang ating all-around na secretary-general at webmaster. Si Anna, ang nangasiwa sa pollwatching at national coordination. Si Sarah, ang ating Chief-of-Staff at kumanta ng ating Lady Gaga jingle. Narito rin ang ating mga provincial and regional coordinator.

Narito rin ang ating online team. Salamat at number one tayo sa internet!

Kilalanin din natin ang dalawang pinakamatandang miyembro ng Kabataan Partylist: si Tito Bernie at Ka Romy.

Salamat sa inyong lahat. Salamat sa lahat ng nagtiwala sa Kabataan. Salamat sa suporta: sa mga napuyat, napagod, nasaktan sa kampanya. Sa mga nasunog ang kamay sa kakaluto ng gawgaw para pandikit sa poster. Sa mga miyembro natin sa kanayunan na walang makitang pader na pwedeng lagyan ng poster. Sa mga nag house-to-house kahit may El Nino. Sa mga nabastos, nasaraduhan ng pinto, namura, napahiya sa pangangampanya. Sa mga miyembro natin na sumasakay ng MRT/LRT at kunwari’y inosenteng nag-uusap kung ano ang ibobotong partylist sa halalan. Sa mga napudpod ang kamay sa kakatext. Sa mga naubusan ng prepaid internet load dahil araw-araw kailangang i-facebook message ang mga kaibigan. Sa mga namolyeto, nagdikit ng sticker sa mga dyip, trike, at pedicab. Sa mga biglang napakanta, napasayaw, napa emcee sa mga programa para lang ikampanya ang Kabataan. Taos pusong pasasalamat sa inyong lahat!

Sa mga nakatira sa HQ na dinanas at sinapit ang halos lahat nitong nakaraang tatlong buwan. Naputulan ng kuryente, naubusan ng tubig, nawalan ng bigas, may kumain ng iyong ulam, kulang ang pamasahe sa dyip. May mga nabuo at naputol na relasyon. May bagong panganak. At dahil laging gutom, puyat, at pagod sa HQ, di minsan ang mga alitan. Sa inyo na nag-ayos ng mga motorcade, pedicade, calesa-cade (sa Vigan). Sa inyo na nag-ayos ng mga sortie, malaki man o maliit. Sa mga nangampanya sa mga Wowowee concert ng Nacionalista Party. Salamat, salamat po.

Ang tagumpay ng Kabataan Partylist ay para sa inyo at para sa lahat ng naghahangad ng pagbabago. Para rin ito sa mga jejemon, jeprox, hiphop, emo, cono, kanto boy, gangsta, geeks, sa mga batang ama at ina, sa mga frat, sa mga makabayang aktibista, sa lahat ng kabataang Pilipino. Ang Kabataan Partylist ang inyong boses, sandigan sa loob ng kongreso.

Ngayong tapos na ang halalan, sisimulan natin ang paghamon sa bagong administrasyon. Adyenda ng kabataan igigiit natin. Tunay na pagbabago ang ating sigaw. Hindi tayo maghihintay ng 100 araw. Kikilos tayo ngayon.

Hindi pulitika ng pork barrel ang ating prayoridad. Bagong pulitika. Hindi sapat ang mabuting pulitika. Dapat progresibong pulitika. Pulitika ng pag-asa, pakikibaka, at pagbabago. Yan ang bitbit ng Kabataan Partylist sa muli nating pagpasok sa kongreso.

(Mula sa MongPalatino.com)

No related posts.

His Excellency Jose Ramos Horta, Former President Fidel V. Ramos, Former President Joseph Estrada, Senate President Juan Ponce Enrile and members of the Senate, House Speaker Prospero Nograles and members of the House, justices of the Supreme Court, members of the foreign delegations, Your Excellencies of the diplomatic corps, fellow colleagues in government, aking mga kababayan.

Ang pagtayo ko dito ngayon ay patunay na kayo ang aking tunay na lakas. Hindi ko inakala na darating tayo sa puntong ito, na ako’y manunumpa sa harap ninyo bilang inyong Pangulo. Hindi ko pinangarap maging tagapagtaguyod ng pag-asa at tagapagmana ng mga suliranin ng ating bayan.

Ang layunin ko sa buhay ay simple lang: maging tapat sa aking mga magulang at sa bayan bilang isang marangal na anak, mabait na kuya, at mabuting mamamayan.

Nilabanan ng aking ama ang diktaturya at ibinuwis niya ang kanyang buhay para tubusin ang ating demokrasya. Inalay ng aking ina ang kanyang buhay upang pangalagaan ang demokrasyang ito. Ilalaan ko ang aking buhay para siguraduhin na ang ating demokrasya ay kapaki-pakinabang sa bawat isa. Namuhunan na kami ng dugo at handang gawin itong muli kung kinakailangan.

Tanyag man ang aking mga magulang at ang kanilang mga nagawa, alam ko rin ang problema ng ordinaryong mamamayan. Alam nating lahat ang pakiramdam na magkaroon ng pamahalaang bulag at bingi. Alam natin ang pakiramdam na mapagkaitan ng hustisya, na mabalewala ng mga taong pinagkatiwalaan at inatasan nating maging ating tagapagtanggol.

Kayo ba ay minsan ring nalimutan ng pamahalaang inyong iniluklok sa puwesto? Ako rin. Kayo ba ay nagtiis na sa trapiko para lamang masingitan ng isang naghahari-hariang de-wangwang sa kalsada? Ako rin. Kayo ba ay sawang-sawa na sa pamahalaang sa halip na magsilbi sa taumbayan ay kailangan pa nila itong pagpasensiyahan at tiisin? Ako rin.

Katulad ninyo ako. Marami na sa atin ang bumoto gamit ang kanilang paa — nilisan na nila ang ating bansa sa kanilang paghahanap ng pagbabago at katahimikan. Tiniis nila ang hirap, sinugod ang panganib sa ibang bansa dahil doon may pag-asa kahit kaunti na dito sa atin ay hindi nila nakikita. Sa iilang sandali na sarili ko lang ang aking inaalala, pati ako ay napag-isip din — talaga bang hindi na mababago ang pamamahala natin dito? Hindi kaya nasa ibang bansa ang katahimikang hinahanap ko? Saan ba nakasulat na kailangang puro pagtitiis ang tadhana ng Pilipino?

Ngayon, sa araw na ito — dito magwawakas ang pamumunong manhid sa mga daing ng taumbayan. Hindi si Noynoy ang gumawa ng paraan, kayo ang dahilan kung bakit ngayon, magtatapos na ang pagtitiis ng sambayanan. Ito naman ang umpisa ng kalbaryo ko, ngunit kung marami tayong magpapasan ng krus ay kakayanin natin ito, gaano man kabigat.

Sa tulong ng wastong pamamahala sa mga darating na taon, maiibsan din ang marami nating problema. Ang tadhana ng Pilipino ay babalik sa tamang kalagayan, na sa bawat taon pabawas nang pabawas ang problema ng Pinoy na nagsusumikap at may kasiguruhan sila na magiging tuloy-tuloy na ang pagbuti ng kanilang sitwasyon.

Kami ay narito para magsilbi at hindi para maghari. Ang mandato ninyo sa amin ay pagbabago –- isang malinaw na utos para ayusin ang gobyerno at lipunan mula sa pamahalaang iilan lamang ang nakikinabang tungo sa isang pamahalaang kabutihan ng mamamayan ang pinangangalagaan.

Ang mandatong ito ay isa kung saan kayo at ang inyong pangulo ay nagkasundo para sa pagbabago -– isang paninindigan na ipinangako ko noong kampanya at tinanggap ninyo noong araw ng halalan.

Sigaw natin noong kampanya: “Kung walang corrupt, walang mahirap.” Hindi lamang ito pang slogan o pang poster -– ito ang mga prinsipyong tinatayuan at nagsisilbing batayan ng ating administrasyon.

Ang ating pangunahing tungkulin ay ang magsikap na maiangat ang bansa mula sa kahirapan, sa pamamagitan ng pagpapairal ng katapatan at mabuting pamamalakad sa pamahalaan.

Ang unang hakbang ay ang pagkakaroon ng tuwid at tapat na hanay ng mga pinuno. Magsisimula ito sa akin. Sisikapin kong maging isang mabuting ehemplo. Hinding hindi ko sasayangin ang tiwalang ipinagkaloob ninyo sa akin. Sisiguraduhin ko na ganito rin ang adhikain ng aking Gabinete at ng mga magiging kasama sa ating pamahalaan.

Naniniwala akong hindi lahat ng nagsisilbi sa gobyerno ay corrupt. Sa katunayan, mas marami sa kanila ay tapat. Pinili nilang maglingkod sa gobyerno upang gumawa ng kabutihan. Ngayon, magkakaroon na sila ng pagkakataong magpakitang-gilas. Inaasahan natin sila sa pagsupil ng korapsyon sa loob mismo ng burukrasya.

Sa mga itinalaga sa paraang labag sa batas, ito ang aking babala: sisimulan natin ang pagbabalik ng tiwala sa pamamagitan ng pag-usisa sa mga “midnight appointments.” Sana ay magsilbi itong babala sa mga nag-iisip na ipagpatuloy ang baluktot na kalakarang nakasanayan na ng marami.

Sa mga kapuspalad nating mga kababayan, ngayon, ang pamahalaan ang inyong kampeon.

Hindi natin ipagpapaliban ang mga pangangailangan ng ating mga estudyante, kaya’t sisikapin nating punan ang kakulangan sa ating mga silid-aralan.

Unti-unti din nating babawasan ang mga kakulangan sa imprastraktura para sa transportasyon, turismo at pangangalakal. Mula ngayon, hindi na puwede ang “puwede na” pagdating sa mga kalye, tulay at gusali dahil magiging responsibilidad ng mga kontratista ang panatilihing nasa mabuting kalagayan ang mga proyekto nila.

Bubuhayin natin ang programang “emergency employment” ng dating pangulong Corazon Aquino sa pagtatayo ng mga bagong imprastraktura na ito. Ito ay magbibigay ng trabaho sa mga local na komunidad at makakatulong sa pagpapalago ng kanila at ng ating ekonomiya.

Hindi kami magiging sanhi ng inyong pasakit at perwisyo. Palalakasin natin ang koleksyon at pupuksain natin ang korapsyon sa Kawanihan ng Rentas Internas at Bureau of Customs para mapondohan natin ang ating mga hinahangad para sa lahat, tulad ng:

· dekalidad na edukasyon, kabilang ang edukasyong bokasyonal para makapaghanap ng marangal na trabaho ang hindi makapag-kolehiyo;

· serbisyong pangkalusugan, tulad ng Philhealth para sa lahat sa loob ng tatlong taon;

· tirahan sa loob ng mga ligtas na komunidad.

Palalakasin at palalaguin natin ang bilang ng ating kasundaluhan at kapulisan, hindi para tugunan ang interes ng mga naghahari-harian, ngunit para proteksyunan ang mamamayan. Itinataya nila ang kanilang buhay para mayroong pagkakataon sa katahimikan at kapayapaan sa sambayanan. Dumoble na ang populasyong kanilang binabantayan, nanatili naman sila sa bilang. Hindi tama na ang nagmamalasakit ay kinakawawa.

Kung dati ay may fertilizer scam, ngayon ay may kalinga na tunay para sa mga magsasaka. Tutulungan natin sila sa irigasyon, extension services, at sa pagbenta ng kanilang produkto sa pinakamataas na presyong maaari.

Inaatasan natin si papasok na Kalihim Alcala na magtayo ng mga trading centers kung saan diretso na ang magsasaka sa mamimili — lalaktawan natin ang gitna, kasama na ang kotong cop. Sa ganitong paraan, ang dating napupunta sa gitna ay maari nang paghatian ng magsasaka at mamimili.

Gagawin nating kaaya-aya sa negosyante ang ating bansa. We will cut red tape dramatically and implement stable economic policies. We will level the playing field for investors and make government an enabler, not a hindrance, to business. Sa ganitong paraan lamang natin mapupunan ang kakulangan ng trabaho para sa ating mga mamamayan.

Layunin nating paramihin ang trabaho dito sa ating bansa upang hindi na kailanganin ang mangibang-bansa para makahanap ng trabaho. Ngunit habang ito ay hindi pa natin naaabot, inaatasan ko ang mga kawani ng DFA, POEA, OWWA at iba pang mga kinauukulang ahensiya na mas lalo pang paigtingin ang pagtugon sa mga hinaing at pangangailangan ng ating mga overseas Filipino workers.

Papaigtingin namin ang proseso ng konsultasyon at pag-uulat sa taumbayan. Sisikapin naming isakatuparan ang nakasaad sa ating Konstitusyon na kinikilala ang karapatan ng mamamayan na magkaroon ng kaalaman ukol sa mga pampublikong alintana.

Binuhay natin ang diwa ng people power noong kampanya. Ipagpatuloy natin ito tungo sa tuwid at tapat na pamamahala. Ang naniniwala sa people power ay nakatuon sa kapwa at hindi sa sarili.

Sa mga nang-api sa akin, kaya ko kayong patawarin, at pinapatawad ko na kayo. Sa mga nang-api sa sambayanan, wala akong karapatan na limutin ang inyong mga kasalanan.

To those who are talking about reconciliation, if they mean that they would like us to simply forget about the wrongs that they have committed in the past, we have this to say: there can be no reconciliation without justice. Sa paglimot ng pagkakasala, sinisigurado mong mauulit muli ang mga pagkakasalang ito. Secretary de Lima, you have your marching orders. Begin the process of providing true and complete justice for all.

Ikinagagalak din naming ibahagi sa inyo ang pagtanggap ni dating Chief Justice Hilario Davide sa hamon ng pagtatatag at pamumuno sa isang Truth Commission na magbibigay linaw sa maraming kahinahinalang isyu na hanggang ngayon ay walang kasagutan at resolusyon.

Ang sinumang nagkamali ay kailangang humarap sa hustisya. Hindi maaaring patuloy ang kalakaran ng walang pananagutan at tuloy na pang-aapi.

My government will be sincere in dealing with all the peoples of Mindanao. We are committed to a peaceful and just settlement of conflicts, inclusive of the interests of all — may they be Lumads, Bangsamoro or Christian.

We shall defeat the enemy by wielding the tools of justice, social reform, and equitable governance leading to a better life. Sa tamang pamamahala gaganda ang buhay ng lahat, at sa buhay na maganda, sino pa ang gugustuhing bumalik sa panahon ng pang-aapi?

Kung kasama ko kayo, maitataguyod natin ang isang bayan kung saan pantay-pantay ang pagkakataon, dahil pantay-pantay nating ginagampanan ang ating mga pananagutan.

Kamakailan lamang, ang bawat isa sa atin ay nanindigan sa presinto. Bumoto tayo ayon sa ating karapatan at konsensiya. Hindi tayo umatras sa tungkulin nating ipaglaban ang karapatang ito.

Pagkatapos ng bilangan, pinatunayan ninyo na ang tao ang tunay na lakas ng bayan.

Ito ang kahalagahan ng ating demokrasya. Ito ang pundasyon ng ating pagkakaisa. Nangampanya tayo para sa pagbabago. Dahil dito taas-noo muli ang Pilipino. Tayong lahat ay kabilang sa isang bansa kung saan maaari nang mangarap muli.

To our friends and neighbors around the world, we are ready to take our place as a reliable member of the community of nations, a nation serious about its commitments and which harmonizes its national interests with its international responsibilities.

We will be a predictable and consistent place for investment, a nation where everyone will say, “it all works.”

Inaanyayahan ko kayo ngayon na manumpa sa ating mga sarili, sa sambayanan, WALANG MAIIWAN.

Walang pangingibang-bayan at gastusan na walang wastong dahilan. Walang pagtatalikod sa mga salitang binitawan noong kampanya, ngayon at hanggang sa mga susunod pang pagsubok na pagdadaanan sa loob ng anim na taon.

Walang lamangan, walang padrino at walang pagnanakaw. Walang wang-wang, walang counterflow, walang tong. Panahon na upang tayo ay muling magkawang-gawa.

Nandito tayo ngayon dahil sama-sama tayong nanindigan at nagtiwala na may pag-asa.

The people who are behind us dared to dream. Today, the dream starts to become a reality. Sa inyong mga nag-iisip pa kung tutulong kayo sa pagpasan ng ating krus, isa lang ang aking tanong — kung kailan tayo nanalo, saka pa ba kayo susuko?

Kayo ang boss ko, kaya’t hindi maaaring hindi ako makinig sa mga utos ninyo. We will design and implement an interaction and feedback mechanism that can effectively respond to the people’s needs and aspirations.

Kayo ang nagdala sa akin sa puntong ito — ang ating mga volunteers – matanda, bata, celebrity, ordinaryong tao, na umikot sa Pilipinas para ikampanya ang pagbabago; ang aking mga kasambahay, na nag-asikaso ng lahat ng aking mga personal na pangangailangan; ang aking pamilya, kaibigan at katrabaho, na dumamay, nag-alaga at nagbigay ng suporta sa akin; ang ating mga abogado, na nagpuyat para bantayan ang ating mga boto at siguraduhing mabibilang ang bawat isa; ang aking mga kapartido at kaalyado na kasama kong nangahas mangarap; at ang milyun-milyong Pilipinong nagkaisa, nagtiwala at hindi nawalan ng pag-asa — nasa inyo ang aking taus-pusong pasasalamat.

Hindi ko makakayang harapin ang aking mga magulang, at kayong mga nagdala sa akin sa yugto ng buhay kong ito, kung hindi ko maisasakatuparan ang aking mga binitawang salita sa araw na ito.

My parents sought nothing less and died for nothing less than democracy, peace and prosperity. I am blessed by this legacy. I shall carry the torch forward.

Layunin ko na sa pagbaba ko sa katungkulan, masasabi ng lahat na malayo na ang narating natin sa pagtahak ng tuwid na landas at mas maganda na ang kinabukasang ipapamana natin sa susunod na henerasyon. Samahan ninyo ako sa pagtatapos ng laban na ito. Tayo na sa tuwid na landas.

Maraming salamat po at mabuhay ang sambayanang Pilipino!

Related posts:

1. Talumpati ni Sen. Noynoy Aquino sa Miting de Avance ng Partido Liberal
2. Mga Tanong kay Noynoy Aquino (Matapos ang Kanyang Deklarasyong Tatakbo Siya sa Pagkapangulo sa 2010)
3. Mga Hamon kay Noynoy

Nandito na po tayo sa huling yugto ng ating kampanya. Napakalaki na ng lamang natin. Patunay ito na ang taumbayan ang aking tunay na lakas. Ang makatotohanang mensahe ang mangingibabaw.

Ang taong pinangakuan ngunit kinalimutan ay gising na, at handa nang humusga sa mga lumimot sa kanila.

Hindi ko ninais magmana ng mga problemang iniwan ng taong yumurak sa ating mga pangarap. Pinasok natin ang kampanyang ito ng walang sapat na paghahanda, hindi tulad ng ating mga katunggali na napag-aralan na ang kanilang mga kalaban. Pati ang aking mga kapatid na humiling lang ng sandaling oras para masanay sa pagkawalay sa aming ina ay hindi man lang nabigyan ng kakarampot na panahon at dumamay sa hirap ng labang ito.

Sa harap ng mabibigat na tungkuling kusang loob kong pinasan, dinamayan din ako ng taumbayan. Nakiisa kayo para ayusin ang ating mga problema. Dahil nandiyan kayo, kasama ng gabay ng Diyos, malapit na ang liwanag.

Maraming dapat ituwid, at marami ding balakid. Hindi magiging madali ang ating pagdadaanan.

Sa pagpapatuloy ng pagtutulungang ating pinamalas nitong mga nakaraang buwan, paano namang hindi magiging mabilis ang pagbabago?

Aabante ba tayo kung may sumasagwan nang paatras, o may hindi man lang sumasagwan? Hindi ba’t mas matulin ang pagbabago kung ang pagsagwan ay sabay sabay tungo sa iisang direksyon lamang?
Lumiliwanag na. Mga ilang hakbang na lang, maliwanag na maliwanag na ang ating hinaharap.

Sa yugtong ito ng kampanya, dapat hindi natin makalimutan kung sino ang sa simula pa lamang ay katuwang na natin sa pagtahak ng landas na tuwid, at tunay na may malasakit sa atin.

Ang problemang hinaharap natin ay dulot ng pangingibabaw ng pansariling interes laban sa nakabubuti para sa nakararami. Ang pagkawalang bahala sa sariling interes na isinasabuhay ni Mar Roxas sa kanyang sakripisyo para sa bayan ang tanging solusyon sa ating mga problema.

Noong una kong tinanggap ang hamong ito, damang-dama ko ang aking pag-iisa. Ngunit nandiyan si Mar Roxas, karamay sa lahat, sa hirap at sa ginhawa. Naging katuwang ko siya sa lahat ng pagsubok – sa paninirang aking hinarap, sa pag-aayos ng aming kampanya, at sa pagbabahagi ng aming mensahe sa inyong lahat. Hindi maipagkakaila na sa matibay na samahan naming dalawa, naabot natin ang ating kinalalagyan. Ang pinapasan ay gumaan dahil sa tunay naming samahan – samahang hindi lamang pang billboard, pang poster o pang baller. Magkaramay kami sa lahat ng pinagdaanan at pagdadaanan pa – tunay na kasangga – yan si Mar Roxas! Sa pagtutulungan namin at ninyo, baka di tumagal, pati ang kalaban ay sumali na rin sa atin.

Ang ating mga kasama sa SLAMAT LORRRD, malayang pumili ng ibang partido ngunit sumama sila sa atin dahil sa paniniwala na dito ang tamang laban tungo sa tuwid na landas. Piling-pili ang 12 ito. Hindi sila sumanib dahil sigurado silang mananalo, pero dahil sila ay nanindigan. Ni minsan hindi nagreklamo, bagkus totoong pagdadamayan ang ipinakita sa isa’t isa. Sa tunay na pagbabago, kailangan natin ang mga taong tulad nila na nakatingin sa iba at hindi sa sarili. Sinisigurado ko, interes ninyo ang pahahalagahan nila. Kaya’t ibuhos natin ang ating suporta kina Sonia Roco, Gen. Danny Lim, Neric Acosta, Dr. Martin Bautista, Alex Lacson, TG Guingona, Yasmin Busran-Lao, Serge Osmeña, Ruffy Biazon, Ralph Recto, Risa Hontiveros at si Franklin Drilon.

Wala tayong karapatang isugal ang kinabukasan ng mga susunod na henerasyon.

Mahaba-haba na ang ating tinahak na pagsasakripisyo. Ngayon pa ba tayo magrerelax, kung kailan malapit na tayo sa finish line? Malapit na ang tagumpay. Konti na lang ay tutungo na tayo sa bukang liwayway, kung tayo ay hindi bibigay.

Magkapit-bisig tayo. Sa labang ito, walang maiiwan. Magtulungan tayo upang ang tunay na boses ng sambayanan ang manaig, sa gitna ng mga problema sa poll automation at posibleng dayaan sa darating na halalan.

Kung manual counting ang solusyon, mag manual count na tayo, kahit na mas matatagalan ang bilangan. Dapat matuloy ang halalan sa ika-10 ng Mayo. Gutom na gutom ang taumbayan sa bagong liderato.

Sama-sama po nating iwagayway ang bandila ng pagbabago. Kung walang corrupt, walang mahirap. Mabuhay po kayong tumatahak sa landas na tuwid, at nagtatakwil sa landas na baluktot.
Sa yugtong ito, hayaan ninyo akong magpasalamat. Ako po si Noynoy Aquino, ordinaryong taong tulad ninyo – nangahas na tahakin ang landas na tuwid. Hindi ko ito sana kakayanin kung hindi dahil sa inyo – kayo ang aking tunay na lakas.

Sa unang pagkakataon, nais kong pasalamatan ang aking mga kapatid at ang kanilang mga pamilya. Ni minsan, wala akong kinailangang hilingin sa kanila, dahil ang lahat ng kailangang gawin ay nagawa na nila – at patuloy silang naghahanap kung ano ang kanilang maitutulong pa. Tinanggap nila ang lahat ng paninira at dinamayan ako sa bawat yugto ng kampanyang ito. Mapalad ako at sila ang mga kapatid ko. Suwerte kami at naturuan kaming mabuti ng aming mga magulang. Sana, hindi ko na ulit hihilingin pa sa kanila na magbigay at magbigay pa, sa panahon ng kanilang pagdadalamhati.

Nagpapasalamat ako kay Mar Roxas at sa aming mga kasamahan na dumamay sa gutom, ulan, init at panganib, dahil para sa kanila, mas mahalaga ang nakakarami kaysa sa kanilang mga sarili.

Nagpapasalamat ako sa mga miyembro ng iba’t ibang mga religious sectors, na pinatotoo ang kanilang pananampalataya, inaruga ang kanilang kapwa, at ipinamalas ang pagmamahal ng Diyos sa pamamagitan ng kanilang halimbawa.

Sa aking mga kababayan na mayroong pang mahalagang tungkuling kailangang gampanan sa susunod na yugto ng ating pakikibaka, dapat ay mag-ibayo ang ating paninindigan.

Paalala, hindi pa tayo nanalo. Paalala, hindi pa tiyak ang magandang kinabukasan. Paalala, tuloy pa ang laban.

Malamang lahat tayo matagal ng hindi nangahas na mangarap. Kayong lahat ngayon ay testigo na ang mga pangarap natin ay malapit ng matupad. Umasa kayo sa harap ng Diyos, sa alaala ng aking mga magulang, hindi ako titigil hangga’t hindi nagkakatotoo ang mabuting landas na ating inaasam-asam.

Maraming salamat po at magandang gabi.

Related posts:

1. Pampasinayang Talumpati ni Pangulong Noynoy Aquino
2. Mga Tanong kay Noynoy Aquino (Matapos ang Kanyang Deklarasyong Tatakbo Siya sa Pagkapangulo sa 2010)
3. Halalan 2010: Sira ni Noynoy, Problema ng ABS-CBN

May natatandaan akong pelikula ni Jestoni Alarcon at Charito Solis na ipinalabas sa takilya noong 1989. Grade 3 ako noon. Ang pamagat: Huwag Mong Buhayin ang Bangkay. Sa sobrang pagmamahal ng ina sa kanyang namatay na anak, lumapit siya sa itim na kapangyarihan upang buhayin ang bangkay. Ang nangyari: nabuhay nga ang anak pero isa na siyang zombie. Zombie na naghahasik ng lagim sa kanyang paligid.

Eto ang ginawa natin sa con-ass. Binuhay natin ang patay. Mag-ingat tayo sa bangkay na ating binuhay; tiyak itong magdadala ng kamalasan sa ating bansa.

Bakit ko sinabing tila parang zombie ang con-ass? Ilang beses kasing pinatay at binuhay ang con-ass. Una, binawi ni Rep. Luis Villafuerte, principal sponsor ng con-ass, ang kanyang lagda sa con-ass. Sa kabila nito, sinulong pa rin ng mga PALAKA (Partido Lakas-Kampi) ang con-ass sa committee level. Pinagbotohan sa committee kung ihahapag na ba sa plenary ang con-ass kahit wala pang sapat na debate. Nagwalk-out ang minority; itinuloy ang botohan; pero natalo pa rin ang mga pro con-ass. Ito ang pangalawang kamatayan ng con-ass.

Pero pagkatapos ng isang lingo binuhay ulit nila ang con-ass. Nag-imbita kami ng mga respetadong iskolar tulad ni Fr. Joaquin Bernas upang magbigay ng liwanag kung ano ba ang tamang paraan para baguhin ang Konstitusyon. Mahigit tatlong oras kaming nakinig sa mga iskolar; lahat sila nagsasabing kailangang bumoto nang hiwalay ang dalawang kamara. Ibig sabihin hindi pwedeng lumipad ang Cha-cha o con-ass nang walang partisipasyon ng Senado. Ilan sa mga miyembro ng Kongreso ay nagsalita sa committee hearing. Ang sabi nila estudyante raw sila ni Fr. Bernas; sila raw ay nag-aral noon sa Ateneo. Ilang minuto (uulitin ko, ilang minuto) pag-alis ni Fr. Bernas, nagbotohan ulit. Inaprub ang con-ass. Binuhay ulit ang con-ass. Parang hindi sila nakinig kina Fr. Bernas.

Hindi rito nagtatapos ang kuwento. Namatay ulit ang con-ass. Ibinalik ng Committee on Rules ang HR 1109 sa mother committee. Ang implikasyon nito ay hindi na malalagay sa adyenda ng plenary ang con-ass. Akala namin ito na ang katapusan ng buhay ng con-ass kasi malapit nang magtapos ang session ng Kongreso. Aba, bigla kaming nagulat dahil noong Hunyo 2, nagkaroon ng caucus ang majority at nagdesisyon sila na isusulong na nila ang pagboto sa con-ass sa plenary level. Ang bangkay ay muling binuhay.

Hapon ng Hunyo 2. Biglang dami ng mga pumasok sa Kongreso. Yung iba unang beses kong nakita sa loob ng Kamara. Tapos ang pagkain sa lounge ay sapat-sapat hanggang hatinggabi. Mukhang nakahanda silang magpuyatan para ipasa ang con-ass.

Natatawa kami sa minority habang nakikinig kami sa sponsorship speeches. Iba-iba kasi ang sinasabi ng mga sponsor. Bawat isa ay may kanya-kanyang bersiyon kung ano ang balak nilang gawin sa con-ass. Kahit sila hindi nagkakaisa sa interpretasyon kung ano ang tamang paraan upang matuloy ang Cha-cha.

Napanood natin kung ano ang nangyari noong gabi ng Hunyo 2. Nanalo ang mga pro-con-ass. Pero hindi natin nakita ang kanilang mga mukha dahil ang ipinasa ng Kongreso ay simpleng House Resolution lamang; ibig sabihin hindi kailangang tumayo ang bawat miyembro ng Kongreso upang ipaliwanag ang kanilang boto.

Ngayon, buhay ulit ang con-ass. Papatayin ito sa Senado. Bubuhayin kaya ito ng Supreme Court? Kung pagbabatayan ang opinyon ng publiko, mayorya ng ating mamamayan ay tutol sa con-ass at Cha-cha. Kailangan nating wakasan, tuldukan na ang buhay ng con-ass. Paano?

Dapat daanin natin sa sindak ang mga miyembro ng Kongreso. Huwag nating payagang umabot pa sa Korte ang labanan. Ngayon pa lamang ay iparinig natin ang ating boses, ang ating matinding pagtutol sa con-ass. Ipakita natin sa Malakanyang ang ating malakas na oposisyon sa con-ass.

Nauuso ngayon ang virtual activism. Isa ako sa mga nagsusulong nito. Sige gamitin natin ang texting, blog, Facebook, Twitter at Plurk para ikampanya ang pagbabasura ng con-ass. Paramihin ang bilang ng mga pumipirma sa ating mga online petition. Pero kilalanin natin ang limitasyon ng mga ito. Una, hindi lahat ng masa ay maabot nito. Pangalawa, hindi lahat ng pulitiko ay mahilig bumisita sa cyberspace. Yung marami hindi nagbabasa ng mga blog. Yung iba hindi talaga mahilig magbasa.

Hindi uubra na magpatali tayo sa mga cute na aksiyon; kailangang dambuhala, kailangang dumadagundong, kailangang rumaragasang mga pagkilos ang gawin natin para masindak ang mga miyembro ng Kongreso. Kailangan nilang maramdaman ang ating presensiya. Magplano ng mga lokal na pagkilos. Pumunta sa opisina ng mga mambabatas. Kausapin sila.

Nagawa na natin ito noon. Noong 1997 may balak ding Cha-cha ang administrasyong Ramos. Sophomore ako noon sa kolehiyo. Malawak din ang pagtutol ng mamamayan sa Cha-cha. Ano ang ginawa natin? Nagrali tayo sa Luneta. Pinuno natin ang Luneta. Ipinarinig natin hanggang Malakanyang, hanggang Batasan, ang ating galit. Kailan tayo pupunta ng Luneta?

May mga hamon tayong kakaharapin. Una, seryosong balakid ang swine flu. Paano tayo magkakapit-bisig eh simpleng paghahawak lang ng kamay sa simbahan ay mukhang ingat na ingat tayong gawin. Paano tayo magpapalakas sa mga kampus kung palaging suspended ang mga klase?

Pangalawa, huwag nating maliitin ang pwedeng gawin ni Pangulong Arroyo. Kahit marami sa atin ay galit sa kanya, huwag nating kalimutang nagawa niyang manalo noong halalang 2004. Hindi siya mapatalsik sa Malakanyang sa kabila ng mga Hello Garci scandal, fertilizer scam, extrajudicial killing, at marami pang mga kaso.

Ito ay mga balakid pero hindi ibig sabihin imposible tayong magwagi. May hangganan din ang pasensiya ng ating mga kababayan. Kaya pa natin ilunsad ang mas malaki, mas malawak, mas epektibong porma ng People Power sa hinaharap. Sabi nga sa Koreanovelang Boys Over Flowers, (we should keep on) Fighting!

Para sa mga nagdadalawang isip, eto ang ilang mga katanungan:

-Gusto ninyo bang tawaging Prime Minister si Gng. Arroyo sa June 30, 2010?

-Gusto ninyo bang maging Prime Minister for life si Gng. Arroyo? Tandaan natin, bata pa siya.

-Payag ba kayong alisin ang term limits para sa mga miyembro ng Kongreso?

-Hahayaan ba nating magmay-ari ang mga banyaga ng mga lupain at korporasyon sa ating bansa? Eh samantalang sa ibang bansa, kahit sa Estados Unidos at Europa, nagiging uso ulit ngayon ang konsepto ng economic nationalization.

May planong martsa ang mga pwersang anti con-ass sa June 30. Dadaan ito sa harap ng inyong kampus sa hapon. Sana sumama tayo sa pagkilos na ito. Isuot ang facemask, magdala ng alcohol, bitbit ang mga placard at streamer, sabay-sabay nating labanan ang con-ass ni Gloria.

Related posts:

1. Stop Gloria’s Con-Ass, Oppose Cha-cha!
2. President Cory Aquino’s Statement on Con-Ass
3. Stop Con-Ass. No to Cha-Cha.

Isang mainit na pagbati sa ating lahat.

Ngayon ay ipinagdiriwang natin ang ika-isandaan at labin-isang taon ng ating kalayaan. Ika-labindalawa ng Hunyo, isang libo walong daan at siyam napu’t walo, sa bayan ng Kawit, Cavite, unang itinaas at namayagpag ang bandilang Pilipino. Hindi naging madali ang ating naging landas patungo sa kalayaan. Kaya sa pagkakataon na ito, muli nating bigyan ng balik tanaw ang naging hirap ng ating mga bayani upang mapalaya ang ating bayan sa kulo ng mga mang-aapi at magpasamantala.

Bago dumating ang mga Kastila ay napakasagana ng Pilipinas sa likas na kayamanan. Maunlad ang agrikultura at pangingisda. Mayroon nang mga industriya tulad ng mga bakahan, manukan, minahan, pagtotroso, paghahabi at pag-gawa ng barko. Masigla ang kalakalan sa loob ng mga isla. Mayroon ding kalakalan sa mga komersiyante ng China, Japan, Borneo, at iba pang dayuhan. Ang mga naunang Pilipino ay malaya at maunlad.

Sa kasamaang-palad ang mga malalaking bansa sa Europa na mga ganid sa kapangyarihan, kalakalan at kayamanan ay inilunsad ang kolonialismo sa Asia, at iba pang panig ng daigdig. Ang Pilipinas ang isa sa mga naging biktima ng patakarang kolonialismo. Dumating si Magellan sa Pilipinas noong 1521, at noong 1564 ay sinimulan ni Legazpi ang tahasang kolonisasyon ng Pilipinas para sa Espanya. Dinurog ang kalayaan ng mga Pilipino at nagpasasa ang mga Kastila sa kayamanan ng ating bayan. Ang mga Pilipino ay napailalim sa walang-lubay na paniniil at pagsasamantala sa higit na tatlong daang taon.

Ngunit lahat ng kasamaan ay may katapusan. Nag-alsa ang mga Pilipino sa pangunguna nila Gat Andres Bonifacio, Jose Rizal, Emilio Jacinto, Apolinario Mabini at marami pang iba. Iwinagayway nila ang bandilang nasyonalismo upang pag-isahin ang ating bayan. Ano po ang moralidad, ano po ang mensahe, ano po ang turo ng ating mga bayani? Ito po ang mga sumusunod: Masama ang pananakop; mabuti ang kasarinlan. Masama ang kaalipinan; mabuti ang kalayaan. Masama ang diskriminasyon; mabuti ang pantay-pantay. Masama ang mapangsarili at mapagsamantala; mabuti ang matulungin sa kapwa. Masama ang despotismo; mabuti ang demokrasya. Masama ang nagtataksil sa bansa; mabuti ang nagmamahal sa Inang Bayan.

Ang paalala nga ni Gat Emilio Jacinto sa mga Pilipino na inaapi ng mga Kastila ay ito:

“Ang kadakilaan ng isang tao ay hindi nakikita sa pagiging hari, o sa tangos ng ilong o puti ng balat, o sa pagiging pareng kinatawanan ang Diyos, o sa mataas na posisiyon sa daigdig, ngunit dalisay at totoong dakila ang tao na mayroong matuwid na pagkatao kahit na siya’y taga-gubat; na tapat ang pananalita; na mayroong dignidad at honor; na hindi nang-aapi at hindi tumutulong sa nang-aapi; na marunong kung paano niya mamahalin at pangangalagaan ang lupa ng kanyang kapanganakan.”

Kahit napakalakas ng puwersa ng mga kolonialistang Kastila, nagawang i-proklama ni Gat Emilio Aguinaldo ang independensya ng Pilipinas noong Hunyo 12, 1898.

Ngunit, kapos-palad ang mga Bayaning Pilipino sapagkat dumating ang puwersa ng bansang Amerika na may hangarin ding imperyo. Nagkunwang kaalyado ang Pilipino laban sa mga Kastila. Noon pa man mayroon nang mga Pilipinong nagduda sa mga pakay ng Amerikano. Kaya’t nagbabala si Gat Artemio Ricarte kay Gat Aguinaldo na “mag-ingat, dahil mukhang gusto tayong lokohin ng mga Amerikano”. Gayon din, nagbigay-payo si Gat Apolinario Mabini sa mga lider ng himagsikan ng sumusunod: “At huwag ninyong lilinlangin ang inyong sarili. Ang mga Norte Amerikano, tulad ng mga Kastila at ibang makapangyarihang Europeano, ay pinag-iimbutan ang pinakamagandang perlas ng Karagatang Oryente. Ngunit mas minamahal natin ang pag-aaring ito, hindi lang dahil ipinagkaloob sa atin ng Diyos, kundi dahil napakaraming dugo na ang dumanak sa atin para dito”. At nagkatotoo ang kanilang mga pangamba. Tayo ay ipinagbili ng mga Kastila at ang bumili sa atin ay ang mga Amerikano.

Kaya’t idagdag natin sa moralidad, sa mensahe, sa turo ng nasyonalismong Pilipino ang mga ito: masama ang nililinlang ng sarili o ng iba, lalung-lalo na ukol sa magkasalungat na interes at kapakanan ng bansang Pilipino at mga ganid na banyaga; mabuti ang bukas ang kaisipan sa tunay na pangangailangan ng mga Pilipino na salungat sa hangarin ng mga sakim na banyaga. Sa madaling sabi, para sa kapakanan ng Pilipino, masama ang nagpapakatanga; mabuti ang nagpapakalisto.

Mga animnapu’t tatlong taon, sinaklawan ng Estados Unidos ng Amerika ang ating bansa. Pinalaganap nila ang edukasyon na estilong Amerikano. Ingles ang naging dominanteng lengguwahe. Pinangibabaw ang kulturang Amerikano, lalo na sa mga elitistang Pilipino. Nang sumampa sa kapangyarihan ang Democratic Party sa America (1912), nagkaroon naman ng puspusang “Filipinization” sa pangasiwaan. Nagkaroon ng lehislatura ang Pilipino, na may Senado at House of Representatives. Dumami ang mga Pilipinong Mahistrado sa Supreme Court, at ang kaunaunahang Pilipinong Chief Justice ay si Hon. Cayetano Arellano (1901).

Tunay na ang mga Amerikano ay unti-unting ihinanda ang kalayaan ng mga Pilipino. Ngunit kahit ginawa nila ito ay tiniyak naman nila na ang mga industriyalistang Amerikano ay makikinabang sa pananakop ng Pilipinas. Sa pamamagitan ng batas (Payne-Aldrich Law) na ipinasa ng Kongresong Amerikano, itinali ang ating ekonomiya sa kanilang ekonomiya sa isang sistemang napakalugi natin. Halimbawa, walang limitasyon ang pagpasok sa Pilipinas ng anumang produkto ng Amerika, tulad ng mga yaring (finished) produkto ng mga industriyang Amerikano. Limitado naman ang pagpasok ng mga hilaw na produkto ng Pilipinas sa Amerika, dahil sa imposisyon ng kota (quota). Kaya iyong tinawag na “free trade” natin sa kanila ay isang panlilinlang sapagkat ito ay hindi malaya at hindi patas, at ito ay isang diktasyon na hindi natanggihan ng mga lider ng ating bansa noong panahon na iyon. Dahil dito, higit na lumakas ang kontrol ng Amerika sa Pilipinas sapagkat ang kayamanan ay nagbubunga ng higit na kapangyarihan. Ang kayamanan ng Amerikano at kayamanan ng oligarkong Pilipino ang nagsama at naghari sa ating bansa. Ang biktima ay ang “common tao”.

Gayun pa man, naging malakas ang kilusan para sa independensiyang politikal ng Pilipinas na pinamunuan nina Gat Manuel L. Quezon at Sergio Osmeña. Noong 1934, pormal na inaprobahan ng Amerika, sa pamagitan ng Tydings-Mcduffie Act, ang independensiya ng Pilipinas pagkaraan ng sampung (10) taon.

Ngunit ang pakikibaka ng ating kilusang makabansa para sa ating kalayaan ay hindi pa rin nagtapos. Nasangkot ang Pilipinas sa pakikipaglaban sa Pasismo na binuo ng mga imperyalistang Alemanya, Italya at Hapon. Ang Pilipinas ay naging mahalagang bahagi ng plano ng mga Hapones na palawakin ang kanilang sariling Imperyo. Ang isa sa mga malalakas na samahang nationalista laban sa Pasista at laban sa Hapones, ay ang Civil Liberties Union (CLU). Ang mga bumuo ng CLU ay mararangal at matatapang na bagong bayaning Pilipino, tulad nina Gat Antonio M. Bautista, Roberto Concepcion (naging Punong Mahistrado ng Korte Suprema), J.B.L. Reyes (naging Pansamantalang Punong Mahistrado ng Korte Suprema), Arsenio Dizon (naging Mahistrado ng Korte Suprema), Jesus Barrera (naging Mahistrado ng Korte Suprema), J. Antonio Araneta, Sr., Francisco Lava, Sr., Rafael R. Roces, Jr., Ramon de Santos, Jose Apacible, Amando G. Dayrit, Anselmo Claudio, Lorenzo M. Tañada (naging Senador), Enrique Fernando (naging Punong Mahistrado ng Korte Suprema), at Manuel Crudo (naging Grand Master ng mga Mason).

Ang ilan sa mga layunin ng CLU ay ang tulungan ang Pilipino na makamtan ang lubusang kontrol at pakinabang ng likas na kayamanan ng Pilipinas; ipagtanggol ang demokrasiyang Pilipino; ipagtanggol ang mga karapatan na ginagarantiya ng Saligang Batas; labanan ang panghuhuthot sa tao; kontrahin ang diktadorya; at sikaping maganap ang makatarungang pagbabahabahagi ng kayamanan. Inilunsad ng CLU ang kilos-boykoteo laban sa mga produkto ng Hapon. Nang mapasok na ng Hapones ang Maynila, ang CLU ay naging Free Philippines laban sa mga Hapones.

Hindi nagwagi ang imperyalista at pasistang Hapones sa Pilipinas. Bumalik ang mga Amerikano sa Pilipinas at ipinagkaloob sa atin ang ating independensya noong Hulyo 4, 1946. Ngunit nanatili ang kanilang control sa ating ekonomiya. Kanilang ipinagpatuloy ang sistemang “Free Trade” kung saan napaka-agrabiyado natin sa kalakalan.

Maraming matinding tumutol sa maling sistema ng ating ekonomiya, tulad ng Democratic Alliance (DA), National Progress Movement (NPM), Movement for the Advancement of Nationalism (MAN), Nationalist Lawyers League (NLL), Philippine Patriotic Movement (PPM), at iba pa.

Walang lubay ang tinig nina Gat Claro M. Recto, Lorenzo M. Tañada, Renato Constantino, Alejandro Lichauco (na pawang naging kasapi ng CLU), Salvador Araneta, Amado Inciong, Rey Fajardo at Emmanuel Yap, na pulos nananawagan para sa maka-bansa at demokratikong industriyalisasyon bilang susi sa kaunlaran ng Pilipinas.

Ito ang paulit-ulit na ipinaliwanag ni Gat Claro M. Recto sa mga Pilipino:

“Sa anumang ugnayan ng dalawa, ang bansang industriyal ang lumalamang, ang bansang agrikultural ang natatalo… iniluluwas natin ang ating mga hilaw na materyales sa mababang halaga… at inaangkat natin ang mga yaring produkto sa matataas na presyo… Tiyak, samakatuwid, na ang ating pangkabuhayang interes ang nag-uutos na mag-industriyalisa tayo…. At hindi tayo maaring magkaroon ng industriyalisadong ekonomiya na kontrolado at pinaaandar ng mga Pilipino kung wala tayong pasulong na puwersa ng malalim at matatag na nasyonalismo”.

Nakalulungkot na hindi natin dininig ang panawagan ni Recto. Humina at nagkawatak-watak ang mga kilusang makabayan. At pumaimbabaw ang mga lider politikal na hindi isinulong ang programang magkaroon tayo ng industrilisadong ekonomiya na siyang susi sa ating pag-unlad, susi sana na magsasama sa Pilipinas sa hanay ng tinatawag nating First World countries. Dahil dito, patuloy na naging agrikultural ang ating bansa, patuloy na naging tambakan tayo ng mga yaring produkto ng ibang bansa, patuloy na pinagsasamantalahan ng mga mayayamang bansa dahil sa kahinaan ng ating ekonomiya. At ang lahat ng ito ay higit na lumala nang ang mga kapitalistang bansa ay lubos na naghari pagkatapos ng Cold War. Itinulak nila ang patakarang Globalization na ang puso’t diwa ay free market at free trade. Alam po natin na iyang globalization ay siyang nagdala ng pinakamalagim na kapahamakan sa ekonomiya ng buong mundo. Kahit iyong mga ganid na bansa na nagsulong niyan ay naging biktima ng kanilang pagkaganid. Kaya’t maaasahan natin na ang mga bansang ito ay magbabalangkas ng ibang pamamaraan upang makabawi sa kanilang krisis sa pananalapi. At higit na aabusuhin nila ang mga mahihinang bansa gaya ng Pilipinas na mayroon pang natitirang likas na kayamanan.

Muli nating itatanong: dahil sa mga pangyayaring ito, mayroon bang moralidad, mensahe o tinuturo ang kilusang makabayan para sa mga Pilipino ngayon? Mayroon po, at ito ay napakaliwanag: masama ang kaniya-kaniyang pagtaya ng ano ang dapat gawin; mabuti ang nagkakasama-samang bumubuo ng layunin, patakaran, plano at gawain para sa ikatatagumpay ng bansang Pilipino; masama ang ipagkait ang karunungang makabansa sa masang Pilipino; mabuti ang matiyagang ibukas ang isip ng masang Pilipino, sa pamagitan ng paliwanag na madali nilang maiintindihan.

Kung minsa’y mayroon tayong maririnig na paratang na ang masang Pilipino di-umano’y mangmang at di dapat bigyan ng halaga. Sa aking abang opiniyon, iyan ay isang malaking kamalian. Ang mismong Saligang Batas natin ang nagsasabi na ang kataas-taasang kapangyarihan ay nakalagay sa taong-bayan; at alam natin na ang masa ang nakararami sa ating bansa. Samakatwid, ang masa ay dapat igalang ng lahat. Sa katunayan, hindi kagustuhan ng sinoman sa masa ang maging ignorante; ang pagka-mangmang ng maraming maralita ay bunga ng matagalang kapabayaan ng mga makapangyarihang nagpapatakbo ng ating lipunan. Ano po ang mensahe ng kilusang makabansa sa atin? Masama ang apihin ang ating masa; mabuti ang makiisa sa lahat ng agrabyadong sektor ng ating lipunan; masama ang humalukipkip at magsawalang-kibo na lamang, mabuti ang ipaglaban ang kanilang karapatan. At tandaan natin na ang mahina ngayon pag nagkasama-sama ay magwawagi sa tamang takda ng panahon.

Sa katunayan, marami na ang nagbabago sa pananaw ng mismong mga industriyalisadong bansa sa Amerika, Europa at Asya, dala ng napakagrabeng krisis sa ekonomiya na nangyayari sa buong daigdig. Tila marami nang may kapangyarihan sa daigdig ang gustong pigilan ang kasakiman ng tinatawag na “corporatocracy”. Halimbawa, sinabi ni Barack Obama, nang siya ay kumakampanya para maging Pangulo ng Estados Unidos ng Amerika, na kailangang “ikalat ang kayamanan”. At nang siya ay naging Pangulo na, sinabi niya sa kaniyang Inaugural Address ang mga sumusunod: “…lahat ay pantay, lahat ay malaya”… “ang isang bansa ay hindi maaring sumagana kung pinapaboran lamang ang masagana”… “hindi na natin magagawa ang pagwawalang-bahala sa pagdurusa sa labas ng ating bayan, at hindi nating maaring gamitin ang kayamanan ng daigdig na walang pagsasaalang-alang sa epekto nito…” Kaya sa muli, ano ang mensahe ng kilusang makabansa sa atin? Masama ang sumunod tayo sa mga ekonomikong ideyang lipas na; mabuti ang sumunod tayo sa mga bagong ideya na angkop sa malaking ipinagbabago ng buong mundo at angkop sa ating sariling interes; masamang pabayaan ang kinabukasan sapagkat iyan ay nakalaan sa kabataang Pilipino.

Pagkatapos po ng 111 taon, ano ang larawan ng ating bansa?

• isang bansa na balot ng napakaraming problemang sosyal, politikal, at ekonomikal;
• isang bansa na ang karamihan ay lugmok sa kahirapan ng buhay at ang iilan ay may monopolyo sa kayamanan;
• isang bansa na patuloy na pinagsasamantalahan ng mga dayuhan ang kanyang likas na yaman;
• isang bansa na walang lakas labanan ang mga ganid na oligarko, ang mga ganid na banyagang multi-national, at mga mapanikil na banyagang bansa;
• isang bansa na may bulok na halalan kung saan ang kapangyarihan ng salapi ang naglukluk sa pamahalaan;
• isang bansa na hindi ginagalang;
• isang bansa na nagkukunwaring demokrasya samantalang ang kapangyarihan ay wala sa kamay ng nakararaming masa;
• isang bansa na hindi sinusunod ang batas;
• isang bansa na sirang-sira ang moralidad dahil sa corruption;
• isang bansa na gaya ng isang bulkan ay handa nang sumabog.

Wala po tayong katuwirang magdiwang ng ating kalayaan kung ganito ang kalagayan ng ating inang bayan. Tayong mga mamamayan, sa pangunguna ng mga makabayan, ay dapat magsama-sama upang mabago ang direksyon ng ating bayan na papunta sa tiyak na kapahamakan. At kinakailangan gawin natin ang mga sumusunod:

• hilumin ang mga sugat ng ating hindi pagkakaisa;
• itigil ang paglalaitan, ang pagbabastusan, ang paggamit ng malalaswang salita laban sa isa’t isa;
• itigil ang pag-sisiraan, ang pagwawasakan, ang pagtatapon ng putik sa pagkatao ng bawa’t isa;
• itigil ang ating pagkakawatak-watak;
• itigil ang paglabag at pangbabaluktot ng ating mga batas;
• itigil ang corruption;
• itigil ang paglapastangan sa ating eleksiyon sa pamamagitan ng paggamit ng salapi, at walang pakundangang pandaraya;
• itigil ang pang-aapi sa ating masa at ibalik sa kanila ang tunay na kapangyarihan;
• itigil ang pagkakanulo ng interes ng ating bayan sa mga banyaga;
• itigil ang kalaswaan sa ating kultura na dala ng laganap na sex video at mga sugalan;
• itigil ang kriminalidad;
• itigil ang pagdurog sa ating moralidad;
• itigil ang napinintong pagsabog at pagkakawatak-watak ng ating bayan.

Let us all stop this journey to tragedy. Let this be not just our wish but our will. Let it be now and not never. Let us not fear to begin again but let us be afraid when we can begin no longer. Let us not wait for leaders, for all of us can lead. Let us not wait for others to come, for we cannot even wait any longer for ourselves to move.

Let us have faith in the Filipino. Let us have no doubt that the Filipino can rise to greatness. In God’s perfect time, He will unite the Filipinos, He will restore righteousness in this land, He will shower this country with blessings, for our God is a God of love, a God of grace and a God of mercy.

Isang mapagpalayang araw sa inyong lahat!

Related posts:

1. Ikaw, Ako at ang Kalayaan
2. Si Sir Monico Atienza at ang Kanyang mga Alaala ng First Quarter Storm
3. Walang Solusyon ang Kapitalismo sa Problemang Agraryo sa Bansa

Mr. Speaker, distinguished colleagues:

As I speak today, preparations and enrolment for the coming school year are already in progress. The Department of Education once again adopted a “business-as-usual” attitude in explaining preparations for the school opening. DepEd claims the government is prepared for the school opening but the dismal state of classrooms and facilities and the severe shortage of teachers in public elementary and high schools nationwide say otherwise.

Days from now, we expect the Commission on Higher Education to do the same routine of back-to-school lip service to cover up for its negligence and apparent gross failure to regulate unabated school fee hikes and its conspiracy with some school owners.

Mr. Speaker, I rise on behalf of fellow young Filipinos who are being robbed of their right to education and their future.

When classes open in June, many school-age children and youth will not be in school.

I am alarmed over the sharp decline in the preliminary enrolment figures for the current school year. This highlights the huge disparity between the increasing cost of education in the country and the financial capacity of Filipino families to send their children to school.

A study of the Department of Education shows that 96.77 percent of elementary school-age children go to school while 66.06 percent of high school-age teenagers go to secondary school.

But the same report reveals that for every 100 students who enroll in the 1st grade, 33 drop out before reaching Grade 5 and 31 out of 100 high school freshmen drop out before reaching their senior year. The trend for the past ten years show that for every 10 pupils who enroll in grade school, only 7 graduate.

Government statistics show that for the past years there was a steady increase in total school enrollment. True. But there were also an increasing proportion of elementary school-age children who remained out of school, based on the most recent Philippine assessment report on the Millennium Development Goals.

In school year 2005-2006, almost 65 percent of six-year old children did not begin their primary education on time. The cohort survival rate was placed at 76 percent in 2001 but it went down to 70 percent in 2006. The completion rate was 75 percent in 2001 but it also went down to 68 percent in the same period. The drop-out rate and repetition rate also deteriorated in the same report.

Students drop out because of poverty. While basic education is free, many poor families are unable to finance the auxiliary school needs of their children, which, according to our computation would cost around P15,000 to P20,000 per student.

Mr. Speaker, saan naman kukuhanin ng ating mga estudyante at kanilang mga magulang ang halagang ito gayong wala na halos makain sa pang-araw-araw?

The 2006 Family Income and Expenditure Survey (FEIS) reveal how Filipinos now allocate less for their household education spending.

Average spending on school fees, books and supplies fell to 1.3 percent from 2.9 percent between 2003 and 2006. Before the turn of the millennium, the share of educational expenses had been gradually increasing.

Unfortunately, Mr. Speaker and distinguished colleagues, most Filipino families now have to make a choice between sending their children to school and spending their meager income on food in order to survive. Poverty and government neglect have made education a luxury to many of our countrymen.

The lower household spending on schooling, aggravated by price hikes in basic commodities, school fee increases, stagnant wage levels and mass lay-offs, further inflates the number of school dropouts and out of school youth this year.

On the other hand, many of those who managed to reach college are also doomed to drop out because of the high cost of private tertiary education and limited slots in poorly-funded state schools.

A study of the United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization (UNESCO)-National Commission in the Philippines shows that the cohort survival rate from first to fourth year college was only 22 percent. College dropout rate, on the other hand, was pegged at 73 percent.

Under the Arroyo administration, the national average tuition rate has increased by as much as 89.39 percent, from P230.79 in school year 2001-2002 to P437.10 last school year. The National Capital Region average rate, on the other hand, went up by a whopping 94.54 percent, from P439.59 to P855.20 in the same period.

This year, private schools are set to increase tuition and miscellaneous fees, contrary to CHED’s claims.

These are some of the schools in NCR which are set to increase their tuition this coming school year based on the monitoring of the National Union of Students of the Philippines: Lyceum of the Philippines, 5-percent increase in tuition and another 5-percent increase in miscellaneous fees; University of the East, 5-percent tuition increase; Far Eastern University, 6-percent tuition increase; San Juan de Letran College, 10-percent tuition increase.

Also included in the NUSP list are the Philippine School of Business and Arts, 15-percent tuition increase; San Beda College, 20-percent tuition increase; University of Santo Tomas (UST), 7-percent tuition increase to incoming First and Third Year students and 8.52-percent tuition increase to incoming 4th year students.

There’s nothing else to blame but the Education Act of 1982 for the staggering tuition hikes in the last two decades. By giving school owners a free hand in determining tuition rate, the Education Act effectively bestowed private schools limitless powers.

Batas Pambansa No. 232, otherwise known as the Education Act of 1982, laid down the guidelines and regulations governing the collection and application of tuition and other fees by all educational institutions. In particular, Section 42 gives private schools a free hand in determining tuition rates thus allowing private schools to increase the fee every school year.

The deregulated environment set by the Act ensures the wholesale commodification of a fast-expanding private tertiary education. It is interesting to note, for instance, Mr. Speaker, how our biggest private tertiary education institutions such as the Mapua Institute of Technology, Centro Escolar University, University of the East and University of Perpetual Health-Rizal figure in the top 1000 corporations in the world. For the past six years, these institutions have raked in P15.43 billion ($337,932,554) in gross revenues and P3.45 billion ($75,558,475) in net income. And yet administrations and owners of these schools never fail to hike their tuition fees annually.

Reports culled by NUSP and Kabataan Party-list, likewise, point to another trend in fee increases in private schools. School owners and administrators are raking in bigger profits without actually raising tuition.

Schools are foregoing tuition increases but they have been bloating miscellaneous fees which are mostly questionable. Unlike tuition, miscellaneous fee hikes have remained unchecked for the last few years. This explains why school owners are able to avoid tuition hikes but still manage to rake in bigger profits annually.

Such tactic has proven to be very profitable to school owners. Unlike tuition, miscellaneous fee of all sorts are not included in the tuition increase consultations provided under CHED Memorandum No. 13, the guidelines for tuition hike applications, which was recently re-implemented following the lifting of the tuition cap.

Some of the dubious fees being collected in private schools are energy fee, development fee, accreditation fee, athletics fee, internet fee, insurance fee and air-condition fee.

Even disbursements for capital expenditures and operating expenses which supposedly are already included in the basic tuition are being charged to students in the form of other miscellaneous fees like the energy fee and the development fee. Some school administrators claim that the energy fee is for the purchase of new air-conditioning units while the development fee is for the construction of new buildings and improvement of other facilities.

Mr. Speaker, distinguished colleagues, these fees are not only questionable, they are superfluous. School owners are becoming more creative in inventing new fees to justify their lust for profit.

Some of the most absurd fees being collected are the postal fee, insurance fee, Smart fee and copier fee in AMA Computer University; power charge fee in Trinity University of Asia; Land Infrastructure Maintenance and Acquisition Development fee in the University of the Cordilleras; accreditation fee in Technological Institute of the Philippine; and pre-registration fee in Aquinas University in Albay.

The Philippine Maritime Institute is charging students with a Safety on Land and Seas fee worth P5,000 to P6,000 while the University of the East in Manila is charging cultural fee amounting to P162 and Internet fee of P976.

The Asian School of Arts and Sciences is collecting P250 for athletic fee even if the school doesn’t have a varsity team.

The rising cost of education in private schools has prompted a significant number of college students to transfer to state schools. In 1980, only 10 percent of college students were studying in state schools. By 1994, the number went up to 21 percent and at present already accounts for almost 40 percent of tertiary population.

But many of these transferees will find themselves dropping out of college. The problem, Mr. Speaker, even state schools are not accessible as they should be.

State schools are plagued by similar problems. Not only are they few now and their enrolment quotas limited, they are also haunted by increases in tuition and other fees thus forcing many state scholars to leave.

In 2007, the 300 percent tuition hike in the University of the Philippines led to a significant decline in the freshman enrollment in several course offerings. The Office of the Student Regent pegged the no-show rate or the number of UPCAT passers who did not enroll at 20 to 40 percent.

Recently, the UP Board of Regents has also approved a chain of tuition fee increases for its graduate school programs. The increases are overwhelming, ranging from an increase from P300-P500 to P2000-P2500 per unit.

Another state school, the Eulogio Amang Rodriguez Institute of Science and Technology (EARIST) in Manila experienced a sharp decline in enrollment due to tuition fee hikes. Initial enrollment reports show that more than half of the 13,000 strong student population failed to enroll last school year. Only 6,000 enrolled and most of them only made partial payments. The EARIST administration recently increased tuition by almost 600 percent, from 15 pesos per unit to 100 pesos.

The spate of tuition and other fee increases in state schools is the cornerstone of the Arroyo government’s Long Term Higher Education Development Plan (LTHEDP) which seeks to prepare tertiary education for the “knowledge-based economy” under the aegis of “borderless education. Under the LTHEDP, 70 percent of SUCs should have been charging tuition fees equivalent to that of their private counterparts by 2010.

The current crisis in public tertiary education should be blamed on government’s policy of rationalization. The policy allows state schools to be treated no longer as national agencies performing socially-oriented activities and hence entitled to government subsidy, but as income-earning entities.

This further translates into incentives for money-making tertiary schools, thereby fully encouraging the commercialization of education. The rationalization policy has ensured corporate dominance even in public education.

Mr. Speaker, distinguished colleagues, education is an avowed priority of the State but under the present administration, like its predecessors, it does not draw an ounce of sympathy from the authorities.

The government has been formulating several education policies and programs with the aim of improving the quality of education in the country but it is missing the most important and decisive factor to meet this goal – spending more on education. Unfortunately, government spending on education has been the complete opposite in the past years.

The Philippine government spent a measly 2.5 percent of the country’s Gross Domestic Product on public educational institutions in 2007. This pales in comparison to its neighboring countries Malaysia with 6.2 percent and Thailand with 4.2 percent. Laos even spent more at 3.0 percent. The minimum prescribed standard for education spending set by UNESCO is 6 percent of a country’s GDP.

Mr. Speaker, mga kapwa mambabatas, nakapagtataka’t mayroong krisis sa edukasyon. Sabi ng ating magulang, ang kanilang pamana sa atin ay magandang edukasyon. Banggit ng ating mga guro, edukasyon ang susi sa kaunlaran. Tuwing eleksiyon halos lahat ng mga pulitiko ay edukasyon ang kanilang nangungunang plataporma. Kapag pinag-uusapan ang pambansang badyet, o pork barrel, laging palusot ng gobyerno at mga mambabatas na edukasyon daw ang kanilang pangunahing prayoridad.

Kinikilala ng Saligang Batas, Mr. Speaker, ang mahalagang papel ng kabataan sa pag-unlad ng lipunan. Itinatalaga sa Artikulo IV Seksiyon I ng 1986 Konstitusyon na “dapat pangalagaan ng Estado ang karapatan ng lahat ng mamamayan sa mahusay na edukasyon sa lahat ng antas at dapat magsagawa ng angkop na mga hakbang upang matamo ng lahat ang gayong edukasyon.” Dapat ay bigyan din ng pinakamataas na prayoridad ng pamahalaan ang edukasyon.

Pero bakit sa kabila ng abot-langit na pagtatangi sa edukasyon, bakit marami ang di nakakapag-aral? Bakit hindi naglalaan ng sapat na badyet ang pamahalaan para rito? Bakit mababa pa rin ang kalidad ng pag-aaral sa bansa? Ano itong nirereklamong kakapusan ng edukasyon na tugunan ang pangangailangan ng ating lipunan? Bakit may mga Julie Albior, Flores Biwang at Marianette Amper na lumiliban sa mga eskuwelahan?

Pangunahing pananagutan ni kasalukuyang pamahalaan ang trahedyang kinahaharap ng sektor ng edukasyon. Dahil sa taunang pagkaltas ng badyet ng mga eskuwelahan at ang pagbibigay ni Gng. Arroyo ng laya sa mga pribadong paaralan na maningil ng matataas na matrikula, dumami ang mga kabataang hindi makatuntong sa kolehiyo.

Mr. Speaker, mga kapwa mambabatas, ito ba ang klase ng pamana na ibibigay ng kasalukuyang gobyerno sa aming mga kabataan? Ito ba ang pamanang nais nating ibigay, mga miyembro ng kasalukuyang Kongreso, sa ating mga anak at sa mga susunod na henerasyon ng kabataang Pilipino?

Mr. Speaker, distinguished colleagues, education is the foundation upon which we will build our country. It serves as the means to bring about the desired change in society, to develop a generation of virtuous individuals and thus contribute to the development of good human beings. How much we invest on the education of the youth today will determine the kind of nation we will become in the future.

Unless the government reverses its present education policies and its thrust to hand over tertiary education to the private sector and until it flexes its muscles to stop the unabated hikes in tuition and other fees, it will certainly bury the confidence, hopes and great faith of the Filipino youth and the nation for a brighter future ahead.

Thank you Mr. Speaker, distinguished colleagues.

Related posts:

1. On 12-Year Basic Education: Additional Years, More Problems
2. Vote for the Youth!
3. 30 Lawmakers Unite vs. SUC Budget Cuts

Nakalipas na ang ilang dekada ngunit hanggang sa ngayon ay hindi pa rin nalalagot ang tanikala ng kahirapang kinalulugmukan ni Juan dela Cruz. Ito ang puno’t dulo ng lahat ng pangyayaring nararanasan sa kasalukuyan ng ating bansa. Kung bakit sa bawat sulok ng dilim nagaganap ang mga krimen. Kung bakit nawawala ang pagmamahal sa isa’t isa. Ang siyang dahilan kung bakit patuloy tayong sinasalubong ng mga maliliit at maruruming paang nakalahad ang mga palad na sana’y ang hawak ay mga panulat at papel. Kung bakit mahigit dalawang milyong pamilya ang nakararanas ng kagutuman at malaking bahagi ng sangkatauhan ay natutulog nang gutom sa gabi. Kahirapang hindi nagpatuntong sa paaralan sa halos sampung milyong kabataan.

Subalit hindi lamang ito ang sanhi. Hindi lamang ang tanikalang ito ng kahirapan ang nagpapahirap kay Juan dela Cruz. Kasama sa sapot na bumabalot sa ating bayan sa pag-unlad nito, ang pamahalaang bingi sa mga hinaing ng mga tao, bulag sa mga batang naglipana sa lansangan at manhid sa init at lamig na nadarama ng mga Pilipinong walang tirahan. Hindi ba’t silang mga nasa likod ng lingkurang bayan ang nangako ng kariwasaan sa ating bayan? Sa matatamis nilang dila narinig natin ang milyun-milyong hanapbuhay, pabahay at iba pang gabundok na mga proyekto. Isa ang pamahalaan kung bakit kinakailangang may mga taong natutulog sa lansangan kung mayroon namang mga lupain na maaaring pagtayuan ng kanilang mga tahanan at nang hindi nila pilit na isinisiksik ang kanilang mga sarili sa riles ng tren at tabi ng ilog.

Dapat na tayong mabahala. Sapagkat sa bawat isang kabataang tumitigil sa pag-aaral, humihinto rin sa pag-inog ang mundo. Ang mga pangarap at kagalingan ng mga kabataang ito na maaaring mga susunod na pinuno ng ating bayan ay nasasayang.

May pag-asa pa. Sapagkat ako’y naniniwala na sa likod ng mga kalawang ay minsa’y isang kumikinang na ginto. Ang ating bayan ay dati ng tinaguriang Perlas ng Silangan at maaari pa nating maibalik ito na tulad ng isang kumikinang na ginto kung aalisin natin ang mga kalawang na nakapalibot dito.

Ako, kami, tayo, bilang mga kabataang Pilipino ang lalagot sa tanikalang nagpapahirap sa ating Inang Bayan at siya ring tutulong upang alisin ang mga sapot at kalawang na pumipigil sa ating bayan sa pag-unlad. Sapagkat ako’y naniniwala, ang kulimlim na ulap ay lagi nang nahahawi upang bigyang laya ang haring araw sa muling pagsikat nito.

Related posts:

1. Pag-asa