At ngayo´y ano na ang pakialam nitong mga santo
Sa mga nalibing nang buhay ng mga karaniwang tao?
Sa lahat ng sulok nitong lupa nating nagtatampo
Silang mga nagmumukhang banal sa harap ng panloloko
Sa tuwing magaganap ang trahedyang nakapanlulumo.
Mga manhid na walang awang nagsasayaw sa kanilang trono.

Sa tuwing matatapos na maganap itong mga trahedya
Gagawa kunwari ng mga pakulong pampaamo sa madla.
Ipagbabawal kunwari ang sa kalikasan ay pananalanta
Ng mga matalik na kaibigan at kasosyong kapitalista.
Ngunit dahil di mapakali sa laki ng tubo at ganansya,
Sandali lang at babawiing muli sariling mga pakana.

Dahil sa ngalan ng tubo at tayog ng kapangyarihan,
Naging bingi itong mga teynga sa daing ng taong bayan.
Nagiging manhid ang pakiramdam sa tangis ng kalikasan,
Walang pakialam sa mga susunod pang lahi kinabukasan.
Ang mahalaga sa kanila ay ngayon at gintong makakamal,
Masira man nang todo ang gubat bundok at mga dagat nating mahal

Kaya’t ito ngayon ang nagiging bunga
Sa tuwing may magaganap na ganitong mga trahedya.
Ang kalikasan nati’y todong napipinsala.
Ang taong bayan ang siyang nagiging biktima
Sa mga kasakimang hindi naman nila ginawa.
Habang nagpipyesta itong mga sakim at buwaya.
Doon sa palasyo iisa ang kumpas ng mga dila.

Kaya nga itong mga trahedya’y walang katapusan,
Mga sakunang walang patid, walang pagkaparam.
Libingang tuwina ay sasama sa ating kasaysayan,
Parang gabi na tuwina ay bangungot sa ating katauhan.
Habang ang lupang itoy pinamumugaran ng mga gahaman,
Mga sakab sa tubo at hayok sa kapangyarihan.

Si Epoy ay labing taon nang naninirahan sa Vienna at kasapi ng Pinoy in Austrian society for Integrity Reform and social transformation o FINAS FIRST.