Rare? I doubt. I know some people who are currently continuing their relationships with people they left in the Philippines. I know some friends who used to keep the same type of relationship, only to end it later on. Some older people here who learn some of the teenage immigrants’ status will quickly shrug it off, claiming that “such relationships won’t work” and “you can always find someone here in the city.” There are questions that arise though: Is it really true that long-distance relationships (LDRs) don’t work? Should we believe what the elderly say and dismiss the idea of maintaining a romantic relationship with a person that are thousand miles away from us?

Perhaps, both opinions are correct, but it depends on how the individuals involved will handle their situation. I have been in this kind of relationship before, and while I treat long-distance relationship as not that different from having your romantic partner easily within reach, there are some aspects of it that are really hard to deal with, particularly the fact that you don’t get to see or talk to each other as often as you want to. Sure, you promised to each other that you’re going to talk to each other every day, but with the adjustments that the other party has to do upon arriving to the new country, this would be very difficult. I’ve encountered people who are scolded by their girl or boy friends back home because they cannot send them text messages everyday, which, for me, is a bit too much.

Personally, I think that long-distance relationships are not for those people who are insecure, narrow-minded, immature and possessive. If you think that a day without a text means that the other party is just having a time of his/her life, then take that as a sign that you’re not suitable for this whole thing. Moving overseas, whether it is a temporary or a permanent thing, entails a lot of hard work-–fixing legal papers, looking for a place to work and a place to stay, adjusting one’s body clock, among other things. If you are used to seeing each other 24/7, then you have to make a huge adjustment. You have to give way. To put it simply, kailangang makibagay ka.

Long-distance relationships demand a lot of time and effort, but I think that this is not the reason for one (or both) parties to be too demanding to the point of damaging the relationship. Maintaining romantic ties with a person away from you means you have to understand each other more, compromise on your changing situations and discuss the things that you are experiencing. I cannot enumerate the things that a couple must do, because order and method varies from person to person. But to summarize it, do something to make the relationship simple and easy to handle. It’s not a piece of cake, but if the couple is up to it, then it will surely work.

So, are the oldies correct when they say that LDRs don’t work? Perhaps they are right when presented with the applicable examples, but I don’t think hearing these discouraging words will eventually discourage people to continue whatever relationship they have. Instead, look at it from a different perspective. If you think they’re wrong, then prove it.

Of course, some LDRs do not work–my experience as an example. Again, these kinds of stories and experiences shouldn’t be a way to weaken a couple’s spirit. It didn’t work for me–but it might work for you, we’ll never know. Again, we are talking about individuals here–people who have different views and perspectives and ways to handle situations.

Probably the best way to look at these kinds of negative experiences is to challenge them. If you think you’re up to this kind of straining and more demanding relationship, and if you really love the person you’re in relationship with despite of the distance, then prepare to work harder in order to maintain it. If you think it won’t work, then it won’t really work. Whether you’re ready to go the distance or not is up to you and your partner. But if the relationship worked despite of the difficulties, expect that the fruits of labor would be definitely be sweeter.

Visit the author’s blog at http://www.derpinsel.com/weblog/.

Dumaan ang ikalawang taon ko sa unibersidad, at sa mga panahong ito ay naitanong ko sa aking sarili kung bakit nga ba walang club para sa mga Pilipinong estudyante. Isa itong malaking palaisipan dahil ang populasyon ng University of Manitoba ay isang halimbawa lamang ng pagiging multicultural ng bansang Canada, at maraming Pilipinong naninirahan sa lungsod kung saan kami nagsimulang tumira ilang taon na rin ang nakakaraan. May mga grupo para sa mga Chinese, sa mga Indian, sa mga Japanese, Taiwanese at Korean, pero bakit walang grupo para sa mga Pilipino? O hindi kaya, bakit wala na ang naunang grupong naitatag?

Hindi ko man nahanap ang kasagutan sa mga tanong na ito, nagkaroon naman ng katuparan ang aking hinihiling nang ako ay sumapit na sa ikatlo kong taon. Sa mga panahong ito, nakahanap ako ng mga kapwa Pilipinong mag-aaral, at tulad ng aking saloobin, naghahanap din sila ng grupong magbibigay tinig sa mga Pilipinong nananalagi at nag-aaral sa nasabing paaralan. Hindi lumaon ay nabuo namin ang panibagong grupo–ang UM-Sigaw.

Minabuti naming tawaging “Sigaw” ang aming grupo dahil alam naming kailangang bigyang tinig ng “Sigaw” ang mga mag-aaral na Pilipino sa University of Manitoba. Layunin din naming pagbigkisin ang mga Pilipino, imigrante man o lumaki na sa Canada, dahil naniniwala kaming hindi dahilan ang pagkamulat sa banyagang kultura o ang permanenteng pagtira sa ibang bansa para itakwil o ipagwalang-bahala ang isang bahagi ng aming pagkatao: ang aming pagiging Pilipino.

Hindi naging madali ang pagtahak tungo sa pagkakaroon ng isang organisasyon sa loob ng unibersidad. Hindi ito dahil sa matagal ang aming hihintayin o masyadong mahigpit ang mga alituntunin sa pagbubuo ng isang grupo. Nakakalungkot mang sabihin, ngunit sa aking palagay, mahirap ang maghanap ng mga kabataang Pilipinong handang maglaan ng oras para makilala ang ilang kababayan. Ang ilan naman ay mahirap lang hagilapin at gawing miyembro dahil sa pagiging abala sa eskuwela, at ang mas nakakalungkot pa, may ibang hayagan nang itinakwil ang pagiging Pilipino (kahit na iilang taon pa lamang dito) o hindi lang talaga interesadong sumali.

Sa kabila ng mga problemang ito ay matagumpay rin naming nabuo ang grupo at nakakuha ng miyembro noong Enero ng taong ito. Nagsimula na rin kaming gawin ang mga proyekto ng grupo para sa susunod na school year upang maipagpatuloy ang pagiging aktibo ng organisasyon. Aaminin ko, hindi pa rin nawawala ang mga problemang nabanggit ko, at hindi maiwasang makaramdam ako ng kalungkutan at panghihinayang sa sitwasyong ito.

Karamihan sa mga migranteng nagpupunta dito sa Canada ay may mga dalang anak na teenagers o young adults. Kung ang mga kabataang ito ay mawawalan ng interes na panatilihin ang wika, kultura at tradisyong kanilang kinalakihan, paano nila ito ibabahagi sa ibang tao, lalo na sa mga kapwa nila kabataang sa ibang kultura at tradisyon na lumaki? Paano na lamang makakatanggap ng peer support ang mga Pilipinong nasa unibersidad kung ang mga Pilipino mismong nag-aaral sa napakalaking pamantasang ito ay hiwa-hiwalay at hindi magbubuklod-buklod?

Sa kabila ng mga nakakadismayang sitwasyon tulad nito, aking iniisip na hindi dapat maging hadlang o maging sanhi ng panghihina ng loob ang mga bagay na ito. Hanggang may nakikilala akong mga kabataang tulad kong handang tumulong upang panatilihin ang grupo sa loob ng unibersidad at maglingkod sa pamayanan ng mga Pilipino rito sa lungsod ng Winnipeg, dapat lamang na magpatuloy sa pagbuo ng proyekto ang organisasyon. Sa ganitong pagkakataon, mananatili ang UM-Sigaw sa pagbibigay boses sa mga Pilipinong mag-aaral sa aming pamantasan.

Maaaring bisitahin ang website ng UM-Sigaw sa http://umsigaw.derpinsel.com. Nais ding humingi ng paumanhin ng may-akda sa matagal na hindi pagsusulat sa Tinig. Muli na po siyang nagbabalik at nagbabakasakaling hindi na ulit makain nang buhay ng maraming obligasyon sa pamilya, eskuwela at trabaho.