Bagamat wala sa kanilang opisyal na mga pahayag, panuntunan at kondukta ng operasyon, hindi lang ang kampo ng Nacionalista Party (NP) ang nakakapansin na ang ABS-CBN ay may obvious na leaning pabor sa kandidatura ni Noynoy. Pero dahil hindi ito ang pangunahing diskurso ng artikulong ito, hindi na muna natin tatalakayin ang mga Paano at Ano na nakakabit sa usaping ito.

Ang Psyche Report

Ang isyu ngayon: ang umano’y paglalabas ng ABS-CBN ng ulat hinggil sa isang Psyche report na nagsasabing si Noynoy Aquino ng Liberal Party (LP) ay may problema sa utak.

Pagputok na pagputok pa lamang nito, maraming reaksyon ang agad na nagsilabasan.

1. Sa kampo ng LP – NP ang agad na inakusahang nagpalabas ng balita.

2. Sa kampo ng NP – agaran at mariing pagtanggi sa akusasyon ng LP.

3. Sa kampo ng ABS-CBN – paninindigan na totoo ang kanilang report.

4. Sa kampo ng Ateneo – pineke umano ang lagda ng rari doon at wala umanong report na ganun.

Na sinundan agad ng panibagong mga reaksyon.

1. Sa kampo ng LP – pagkundena sa NP at conclusive na pagtukoy sa NP bilang source ng balita.

2. Sa kampo ng ABS-CBN – pag-amin na galing sa NP ang source (sabay ng pagrefresh nila sa viewer ng balita na unang nabanggit ni Sen. Alan Cayetano ang “TOPAK ni Noynoy” but with a different meaning) pero pag-invoke ng kanila umanong right to protect their source/s para hindi mapangalanan kung sino ang source nila umano.

3. Sa kampo ng NP – paghamon sa ABS-CBN na pangalanan ang source para malaman kung totoo ngang galing sa kanila ang balita, at paghamon kay Aquino na linawin na lamang ang isyu.

Sa gitna ng palitan ng mga reaksyong ito, lumalabas ang tanong sa midya: bakit ilinabas ng ABS-CBN ang balita? Ano ang basis of truth nila sa impormasyong nakalap para ilabas ito sa kaalaman ng madla? One fact, ang impormasyon ay kumakalat na sa internet bago pa man ito nailabas ng ABS-CBN.

Hindi ba naisip ng naturang network na sakaling totoong taga-NP nga ang nagforward sa kanila ng datos ay di pa rin wastong sabihing ito rin ang pinagmulan ng datos? Kahit pa anong paraan ang gawin ng ABS-CBN para papaniwalain ang mamamayan na kasapi o kakabit ng NP ang taong nagbigay sa kanila ng umano’y “psyche report,” lalabas na hindi pa rin credible ang kanilang pag-uulat, dahil lagi nang bukas ang posibilidad na ang taong nagforward sa kanila ng datos ay pumulot lang ng impormasyon sa mga blog na una nang nagbandera ng naturang psyche report.

Sa praktika ko bilang mamamahayag, bago ko gawan ng balita at ilabas ang nakalap na datos, inaalam ko ang batayan ng katotohanan ng mga datos na ito. Marami kasing sinungaling na source sa ating paligid. Kaya nga umatras na ako sa pagiging news reporter. Ano ngayon ang naging batayan ng ABS-CBN para ilabas ito?

Halaga ng Datos o Suporta sa Image Building ni Noynoy?

Well, kung sa halaga ng datos, masasabing walang kwentang palusot na ito ngayon, lalo pa’t may isang paring sumisigaw na hindi ito totoo at pineke lang ang kanyang pirma dito. Ang paring ito’y nasa Ateneo lamang at madaling tanungin para maverify ang ‘report,’ at sa oras na pinasinungalingan ng pari ang katotohanan ng psyche report, napakadali sa ABS-CBN na iatras ang pag-uulat hinggil dito, sa ngalan ng patas na pagbabalita. In private maaaring kwestyunin ng reporter ang kanyang source at pagsabihan na hindi na niya ito muling i-entertain as a source pag puro kasinungalingan lang ang impo na ibabato nito sa kanya. Or the reporter can verify the veracity of the information dun mismo sa kanyang source.

Dahil pumalya ang ABS-CBN sa aspeto ng katapatan sa paggampan sa kanilang tungkulin bilang midya, bumibigat ngayon ang paniniwala ng karamihan na ang motibo ng naturang network ay ang tulungan ang LP sa pagsira sa imahe ng NP and in effect, sa kandidato nitong si Sen. Manny Villar.

Oo nga naman. Ang nais nilang paputukin ay hindi ang sira sa ulo ni Noynoy. Ang nais nilang paputukin ay ang paggamit ng NP ng dirty tricks para sirain si Noynoy. Kaya kahit alam nilang di totoo ang balita, kanila pa rin itong inilabas, explicitly identifying their source as NP people but not naming them, para hindi na matukoy kung tama o mali ang balita at kung saan nga ba talaga nagmula ang impormasyon na may sira nga ang tuktok ni Noynoy.

At ang kanilang kalasag: ang kanila umanong pagprotekta sa kanilang source.

Ang Korporeyt na Midya at ang Kalayaan sa Pamamahayag

Ilang beses nang ipinagsigawan ng mga mamamahayag na nasa korporeyt na midya, ang pagtatanggol umano nila sa kalayaan sa pamamahayag sa bansa. Ilang ulit na rin nating natunghayan ang kanilang mga krusada para sa pagtatanggol sa kalayaang ito. At sa pagkakataong ito, bukambibig ng ABS-CBN ang press freedom kasabay ng paggamit nila sa prinsipyo ng pagtatanggol sa source.

Ang motibo: para itago ang sagot sa mga tanong na nailahad na sa itaas.

Ang kaganapang natutunghayan natin ngayon ay nagpapakita na wala namang totoong kalayaan ang midya sa bansa. Dahil kontrolado ito ng korporasyong kaututang dila naman ng naghaharing politika, ang corporate media ay nagsisilbi lamang mouthpiece ng mga naghaharing uri. Kanilang sasabihin ang mensaheng nais ipakalat ng korporasyon: mga mensaheng magsisilbing investment nila para sa mas maalwang kinabukasan ng kanilang negosyo sa ilalim ng gobyerno ng pinapaburan nilang kandidato.

Related posts:

1. Kidnapping of ABS-CBN Journalists Highlights Need for Media Safety
2. Mga Tanong kay Noynoy Aquino (Matapos ang Kanyang Deklarasyong Tatakbo Siya sa Pagkapangulo sa 2010)
3. Talumpati ni Sen. Noynoy Aquino sa Miting de Avance ng Partido Liberal

May swine flu ang mainstream media ng Pinas!

Nang mapulot ng Pinoy Mainstream Media (PMM) ang swine flu mula sa Mexico, nagtuluy-tuloy na ang pag-develop ng sakit at mabilis itong kumalat sa halos lahat ng malalaking institusyong midya sa bansa.

Kapansin-pansin ang tingkad ng epekto sa naghihingalong katawan ng PMM. Binulag at inalis ng swine flu ang kakayahan nitong mag-analisa ng mga datos. Ang resulta, nagkasya ang PMM sa pag-self quarantine sa isang kwartong puno ng opinyong publiko.

At habang magkakasama sa kwarto, walang habas na tinerorize ng PMM ang opinyong publiko. Halos 24 oras nitong ibinandila ang lumalaking bilang ng kaso ng swine flu habang panaka-naka lamang ipinapaalala ang mga pamamaraan umano para makaiwas sa naturang lagnat.

At kahit anong paghuhugas kamay pa ang gawin, at ilang libong “Happy Birthday” pa ang kanilang kantahin, hindi maitatatwang ang PMM ang naging dahilan ng pagsambulat ng takot sa opinyong publiko.

Narito ang mga punto:

1. Laging lead story sa TV ang animo’y bilangan ng kaso ng swine flu.

2. Walang analisasyon ng mga kaso. Ni hindi man lang maipunto na ang mga nagkasakit ay yaong mga kabataan at mga taong nasa edad na malalakas pa ang katawan. Nakakatawa nga na ng may mamatay, agad nilang pinalutang ang punto na may iba pang sakit ang ale at maaaring ito ang nagging dahilan ng pagpapanaw ng naturang babae.

3. Ni hindi man lang sila magtaka kung bakit hindi pinapabalik sa country of origin ang mga may swine flu umano na naharang sa ating mga paliparan. Bakit pinaalis pa ito ng bansang kanilang pinanggalingan at hindi na kinwarantin doon?

4. Ni hindi sinuri ang background ng mga korporasyong gumagawa at nagbebenta ng mga medical mask at mga gamut kontra sa trangkaso.

5. Ni hindi man lang naiugnay ang global financial crisis na maaaring dahilan ng swine flu scare, para bumenta naman ang produkto ng mga korporasyong naapektuhan ng krisis na ito.

Nawala ang senses ng PMM dahil sa swine flu.

Pero sa kabilang banda. Baka naman wala talagang sakit. Nagsasakit-sakitan lang.

Malay natin. Isa na pala itong bagong porma ng advertising. Pagpapaputok ng hysteria para tumaas ang benta ng isang partikular na kompanya.

(Sa kasalukuyan ay unti-unti nang tumatahimik ang media sa usapin ng swine flu. Ito’y dahil na rin sa pakiusap at, maaaring kontrol, na ginagamit ng gobyerno. Pero ingat muna kabayan, baka kayo’y mahawa pa.)

No related posts.

Nitong mga nakaraang araw, isinabit ko sa aking blog ang mga haka ko hinggil sa tunay na dahilan ng pagkaka-“kidnap” kay Ces at sa mga kasama niya (pinili ko si Ces bilang tag dahil siya ang pinaka-sikat sa kanilang apat)­.

Matapos kong mapanood ang interview ng GMA-7 kay Propesor Dinampo, isa sa mga na-“kidnap”, mas tumibay ang paniniwala ko na ang naganap na “kidnapan” sa Sulu ay isa sa mga pinakamalaking dramang ipinalabas sa entablado ng tunay na buhay, para isulong ang isang politikal na interes sa paparating na ARMM elections.

Sa interview, buong linaw niyang ikinwento ang pangyayari.  At bagamat si Sahiron ang kanilang pakay, wala siyang Sahirong nakita, maging noong mga panahong sila’y bihag na.  Kinumpirma din niya na si Biyaw nga ang kanilang giya, pati ang pagkalas ni Biyaw nang sila’y na-secure na ng mga armado.  Sabi ni Biyaw, ay mauuna na daw siya ayon sa utos ni Sahiron.

Ang ganitong eksena ay nauna nang nakumpirma batay na rin sa kwento ng drayber ng dyip na inarkila ng grupo ni Ces papunta sa lugar.

Samantala, kinumpirma na ng mismong PNP na sinungaling ang kanilang pinuno nang aminin nilang nagbayad nga ng ransom ang pamilya ni Ces at nandun pa ang isa nilang opisyal sa “intelligence.”   Nakakatawang si Razon din ang bumali sa una niyang sinabi.  Haha.  Nakakatawa.  Kayo na lang mag-isip ng tamang kataga na magsasalarawan sa kanya at sa kanyang ginawa.

Ano ngayon ang implikasyon ng mga kaganapang ito?

1. Hindi Abu Sayaff Group ang dumukot kina Ces.  Maging ang PNP ay hindi pa magawang pangalanan ng direkta ang ASG bilang siyang direktang may gawa ng krimen.  Bakit kaya?  Dahil ba sa  alam ng PNP kung sino ang may hawak noon kina Ces?

May mga obserbasyong lumabas na nagpapahiwatig na hindi ASG ang mga kidnapper.  Isa na rito ang obserbasyon na naninigarilyo ang ilan sa mga armadong dumukot kina Ces. Ayon sa mga tagaroon sa lugar, ang mga tunay na ASG daw ay hindi naninigarilyo.

Wala ring ilinalabas na statement ang ASG.  Normally, ang kanilang paraan ng pakikipagnegsasyon ay sa pamamagitan ng midya.  Ang objective kasi nila, makapagpropaganda, at makapaghatid ng banta sa kanilang mga kalaban, na sila’y malupit, dapat katakutan, at handang lumaban ng patayan.

Ang ganitong aura ay kataka-takang wala sa buong haba ng panahon ng negosasyon.  Bakit di lumabas si Sahiron?  Kung siya nga ang nagpadukot, dapat lumabas siya, siya ang nagclaim, siya ang nakipagnegosasyon, dahil lilitaw at lilitaw din ang kanyang pangalan.  Dahil mas malaking propaganda score/point ang makakabig niya kung siya mismo ang magsasalita.  Dahil mas magiging credible ang kanilang paghingi ng pera.  Dahil mas malaking pera ang mahihingi nila kung malalaman ng mga pinapaukulan nila na siya, si Raddulan Sahiron, pinuno ng mapanganib na ASG, ang may hawak kina Ces, at dapat na mapagbigyan ang kanyang hiling dahil siya, sampu ng kanyang ASG ay namumugot ng ulo pag hindi nakukuha ang kanilang gusto.  Yan ay kung siya nga at ang ASG ang dumukot kina Ces.

Ang papel na ginampanan naman ni Bidaw, kilala bilang ahente ng military sa lugar, ay kapansin-pansin at nagbibigay ng kabaliktarang kulay sa claim ng mga taga-gobyerno na ASG ang may hawak kina Ces.

Ang manner naman ng pakikipagnegosasyon — smooth, intelligent, cool — ay hindi estilo ng ASG.  Ang flow ng negosasyon, batay sa pagbasa ko sa mga pagkakasunud-sund ng hakbang ng mga kidnapper, ay anticipatory.  Anticipated nila ang susunod na hakbang ng kabilang linya.  Anticipated nila ang mararamdaman ng kabilang linya.  Anticipated nila ang init ng atensyong ilinalaan ng midya sa kasong ito.  At ang aktitud nila ay ang ingatan ang kanilang identity, liban sa malinaw na pagpapabaya nila sa midya na tawagin silang mga ASG.  Ang galing — hindi ito papuri — nga nila, dahil matagumpay nilang nagawang emisaryo si Encarnacion para direktang maipaabot sa pamilya ni Ces ang kalagayan ng kanilang grupo at ang mga kahilingan ng mga kidnapper.

Pinakahuling hibla ng patunay na hindi ASG ang dumukot kina Ces ay ang kawalan ng presensya ni Sahiron at ng sinumang lider na kinikilala sa hanay ng ASG.

2. Nilabag ng pamahalaan ang sarili nitong patakarang “No Ransom”.  Una nang nabalita na nagkaroon ng bayaran, pero pilit pa itong pinagtakpan ng mga elemento ng pamahalaang ito.  At ngayong kinakailangan nilang maging credible para paniwalaan sila sa claim nilang ang mga Isnaji ang mastermind sa pangingidnap kina Ces, basta na lang nilang ilalantad sa atin ang kanilang ebidensya: isang larawan na nagpapatunay na ang pamahalaang ito ay nakikipagsabwatan sa mga terorista sa pamamagitan ng pagbabayad ng ransom sa kanila?  (Pag lumabas yung sinasabi nilang “iba pang ebidensya,” baka magbago ang opinyon ko.)

Kawawa naman si Heneral Razon.  Lubusang sinira ng pamahalaang ito ang kanyang pangalan, Razon, reason.  Nagi itong alibi, palusot, pagsisinungaling.  Isipin nyo na lang, sinabi niya on national coverage, in his capacity as PNP chief na walang bayaran ng ransom na naganap para mapalaya ang grupo nina Ces, tapos on national coverage din, still in his capacity as PNP head, sasabihin niyang nagbayad nga ng ransom ang pamilya ni Ces, effectively telling everyone that he is a liar, Legarda is a liar, and everyone else who tells everybody that there is no ransom paid are liars.  At may ebidensya pa siyang ilinabas para patunayan na sinungaling nga sila!

Kawawa naman si General.  Malamang ay napakalaki ng utang na loob niya sa taong pinoprotektahan niya, kung di man siya takot dito, para lang gawin niya ang kahihiyang ito sa kanyang sarili.  (Biglang nagflashback sa isipan ko yung mga sinabi noon ni General Razon: na gas blast daw ang dahilan ng pagsabog sa Glorietta, na media person daw ang nagpatakas kay Faeldon, etc… Poong mahabagin!  Paano kung lahat ng iyon ay pawang kasinungalingan din? Wag naman sana!)

Dahil sa pangyayaring, ang pamahalaan mismo ang nag-encourage sa ilan nating kababayan na magtayo ng mga bagong kidnap for ransom groups dahil ipinakita nilang nagbabayad naman pala talaga ng ransom ang mga pamilya ng nakikidnap.

3. Naging bulag at iresponsable ang ilang elemento ng midya sa paghahatid ng balita.  Umasa ang mga ito sa spoon-fed info mula sa mga taga-gobyerno.

Unwittingly, naging bahagi ang midya sa isang grandiosong panloloko sa taumbayan.  At nanatili silang bahagi nito sa pamamagitan ng pagbabalita na ASG ang may hawak kina Ces sa kabila ng kawalan nila ng batayang impormasyon na magpapatotoo sa kanilang balita.

Sana naman, sa panahong nagdududa sila sa mga info na natatanggap nila e, naghanap na lang sana sila ng iba pang source o kaya e, nanahimik na lang sana sila.

Mula sa mga implikasyong ito, hindi ko maiwasang  kantiin ang panig ng politika at iugnay ito sa pagkakadukot sa grupo ni Ces, at sa pinakahuling pangyayari, kung saan idinidiin na ng mga taga-pamahalaan si Mayor Alvarez Isnaji bilang siya umanong mastermind ng pangingidnap sa grupo nina Ces.

(Hindi ko na ilalahad ang opinyon ko sa kriminal na aspeto ng akusasyon ng pamahalaan kay Alkalde Isnaji dahil korte na ang bahalang kumanti dito, pero nais kong pasadahan ang politikal na aspeto nito na may kaugnayan sa isang napakalaking aktibidad na nakatakdang maganap sa likod ng kidnapang ito: ang lokal na halalan sa Autonomous Region of Muslim Mindanao (ARMM).)

Ang Mindanaw ang pinakamayamang rekurso ngayon ng likas na yaman, dahil ito na lang ang may mga nalalabi pang lugar na hindi pa nagagahasa ng mga kurakot na opisyal ng pamahalaan at ng mga negosyanteng kakutsaba nito, kasama ang mga dayuhang mangangapital lalo na yaong mga galling sa Estados Unidos.

Ang pakikipag-usap ng pamahalaan sa mga Moro para abutin ang isang “kapayapaan” sa Mindanaw, ang presensya ng sangkaterbang sundalo sa isla ng Mindanaw, ang presensya ng mga dayuhang armadong Kano rito–lahat ng ito ay malinaw na nagtuturo na ang Mindanaw ang nalalabing ‘Eden’ ng Pilipinas.

At ang ARMM elections ay isang avenue para legal na makuha ang kontrol sa naturang pook.

Isa sa mga napapabalitang tatakbong gobernador sa halalang ito si G. Isnaji.  At bilang isang dating kabahagi ng Moro National Liberation Front (MNLF), at datin kaalyado ni Nur Misuari, si G. Isnaji ay masasabing may komand at may malaking potensyal na manalo sa halalang paparating, lalo pa’t nasa kainitan ngayon ang isyu hinggil sa usapang pangkapayapaan sa pagitan ng pamahalaan at ng MNLF.

Kaya’t tulad ng ibang mga nagdududa, di ko rin maiwasang magtaka sa timing, at sa tunay na motibo ng “sudden twist of events” sa “pangingidnap” kina Ces.

Sa isa kong litanya sa blog , nabanggit ko ang posibilidad ng pagkakaroon ng isang grand drama, designed to set-up Mayor Isnaji, and temporarily hold him at bay, effectively pushing him out of the gobernatorial race (Kahit pa matuloy ang kandidatura niya, tiyak namang papahirapan siya ng administrasyon sa pangangampanya dahil nga sa kasong ito na kinakaharap niya), and snatch the ARMM leadership away for another three good years.

Ang grand drama ay malamang na nag-umpisa sa planning stage pa lang ni Propesor Dinampo.  Dahil involve na mula sa simula si Bidaw, malamang ay na-feed na ni Bidaw ang mga kakutsaba niya at this point para mapagplanuhan na nila ang gagawin.  Baka nga ang nakakausap ni Propesor Dinampo noon over the phone is not the real Sahiron.  Maybe it’s one of the kidnappers posing as Sahiron, kasi kung si Sahiron nga ang kausap ni Dinampo from the very start e, dapat kahit utot ni Sahiron maaamoy nila dun sa lugar.  Dapat e nakapagplano din sana ang ASG ng kahit isang statement for the media na magiging behikulo din nila ng kanilang propaganda.

At nang ideklara ng Anti-Terrorism Council ng gobyerno na hindi aplikable sa kasong ito ang Human Security Act (HSA) — sa kabila ng pagpapakalat ng ilang mga elemento ng pamahalaan na ASG ang dumukot kila Ces (Ang ASG po ay deklarado ng pamahalaan bilang isang teroristang grupo, at popular sa bansa bilang isang teroristang grupo), opisyal nang naging bahagi ng drama ang pamahalaan.  Ang aksyong ito ng pamahalaan ang mitsa ng aking mga pagdududa.  Ito ang dahilan kung bakit naging isang malaking katanungan sa akin ang nature ng kidnapping at ang mga susunod na takbo ng mga pangyayari.

At ngayong papalapit na ang SONA, hindi ko rin maiwasang iugnay ito sa ihinahandang sobrang lupeeeeet na speech ni Pangulong Gloria Macapagal-Arroyo.  Ah, tiyak na nasa front row ng gallery sina Ces at iba pa.  Hmmm… baka nga maging senatoriable pa si Ces, o ha?

Napakakumplikado ng sitwasyon ngayon.  Kahit nga sina Ces at Propesor Dinampo eh, kapag naririnig ko ang mga paliwanag nila sa midya ngayon eh, di ko na rin maiwasang mag-isip kung at this point ba eh, na-hire na rin sila para maging mga aktor ng pinakabagong teleserye ng taon.

Hay!

Tanging dalangin ko lang ay sana’y mali ako.  Nakakalungkot at nakakatakot kasi kung bandang huli’y masasabi kong tama pala talaga ako.

Hay sige… tulog na ako, nawawalan na ako ng mga punto at namimigat na ang mga mata ko.  Sa wakas ay dumating na rin ang antok na kanina ko pa hinihintay..  Buti na lang at may pangyayaring ganito, at least hindi ako naboryong sa pagpapa-antok sa sarili ko. (6:56am)

Related posts:

1. Kidnapping of ABS-CBN Journalists Highlights Need for Media Safety

Pero dahil sa kaabalahan sa paglalahad ng mga punto, ng mga kapani-paniwalang punto, ang bawat komentarista o kritiko o may-alam o mga concerned, kasama na ang mga komersyalisadong institusyong pangmidya, ay nagiging mabisang kagamitan ng pamahalaang ito para labusawin ang isyu hinggil sa karapatang-tao, katotohanan, kapayapaan at katarungan.

Totoong may banta ng krisis. Pero wala namang pakialam dito ang pamahalaan. Sa totoo nga lang eh, sila ang dahilan ng krisis. Di nga ba’t programa nila ang liberalisasyon ng agrikultura at pagmimina? Di nga ba’t pirma nila ang naging dahilan ng pagkakasadlak natin sa kulungan ng mga kapitalistang kung tawagin ay World Trade Organization (WTO), sa bisa ng General Agreement on Tariff and Trades (GATT)? Di nga ba’t sila ang nagpasa ng dispalinghadong Comprehensive Agrarian Reform Program at Law (CARP/CARL) na naging instrumento ng ilang hidhid na mga panginoong may-lupa para mas lalo pang kontrolin ang mga lupang agrikultural sa bansa?

Di nga ba’t sila ang nagpapatupad ng malawakang kumbersyon sa lupang sakahan patungong lupang industriyal at komersyal? At ngayong naipwesto na nila ang lahat nilang subdibisyon ay saka sila mananawagan at mag-uutos ng moraturyom sa palit-gamit ng lupa? Di nga ba’t sila ang pumayag na ikalat dito sa atin ng International Rice Research Institute (IRRI) ang mga klase ng palay na isahan lang ang pakinabang, dahilan para unti-unting maubos ang lokal na klase ng palay sa atin? Di na ba’t sila ang nagpapasok sa mga kemikal pang-agrikultural dito sa atin, ganundin ang mga pesteng katulad ng golden kuhol at janitor fish, na naging dahilan naman ng malawakang negatibong epekto sa sektor ng agrikultura?

Di ba?

Pero dahil ayaw nilang mapahiya at amining totoo ang mga pagbasa ng uring magsasaka at ibang progresibong sektor ng lipunan, pinatungan nila ang krisis sa produksyon ng palay ng ilang mga panandaliang lunas. Mga panandaliang lunas na hindi maiiwasang maging tahanan ng komisyon (korapsyon), tulad ng maramihang importasyon ng bigas. Ilang taon ding napagaan (naitago) ng mga lunas na ito ang suliranin natin sa suplay ng bigas.

Hanggang ngayon.

Ngayong tatlo sa bawat limang Pinoy ang naniniwala sa mga ipinahayag ni Jun Lozada hinggil sa walang habas at malawakang pangungurakot sa bansa. Ngayong umiinit na ang panawagan ng bawat sektor laban sa nakaupong pamahalaan. Ngayong napakababa ng pangkalahatang gradong tinanggap ng pamunuan mula sa kanyang mamamayan.

Ngayon ang pinakamagandang tyempo para paputukin ang isang krisis na yayanig sa lahat.

Isang krisis na pagpipistahan ng midya, ng mga komentarista, ng mga kritiko. Isang krisis na epektibong tatakip sa krisis na hinaharap ng pamahalaang ito: krisis sa katotohanan, at katarungan.

At ngayong bahagya nang nawala sa mga frontpage ang krusada ni Jun Lozada, may maaasahan ba tayong lunas sa “krisis” mula sa pamahalaang siya rin lang gumawa nito? Anong klaseng lunas ba ang aasahan natin sa pamunuang nais lang habulin ang hoarder ng bigas sa bansa, at hindi ang mga big time na smuggler nito?

Ah. Oo nga pala. Kamote.

Related posts:

1. Krisis sa Pagkain

Una akong nabwisit ng makatsamba si Pacquiao kay Marquez sa third round ng kanilang “Unfinished Business” match. At that moment, agad kong sinisi si Marquez sa kanyang kapabayaan. Bakit niya hinayaang makatsamba si Pacquiao? Bakit hindi niya nakita ang bara-barang suntok ni Pacquao? Alam naman niyang malakas manuntok si Pacquiao. Alam naman niyang mabilis ang kamay ni Pacquiao.

Sunod akong nabwisit nang ma-headbutt ni Pacquiao si Marquez dahilan upang masugatan ang Mehikano sa bandang itaas ng kanyang kilay. Bagamat accidental headbutt naman yun, nakakabwisit pa rin ang naging epekto nun kay Marquez. Lalo pa’t artista na rito si Pacquiao, di rin maalis sa isip ko ang makulit na tanong di kaya inartehan na naman niya ang headbutt para magmukhang aksidente lang yun?

At nung ilahad na ang desisyon ng mga hurado, mas nabwisit ako sa naging resulta. Bakit si Pacquiao ang nanalo? Bakit hindi si Marquez e, samantalang si Marquez naman ang mas mahusay sa kanilang dalawa? Si Marquez ang nakapagpatama ng mas marami sa kanilang dalawa. Napadugo ni Marquez ang kilay ni Pacquiao ng dahil sa suntok, at hindi ng headbutt.

At ngayong siya na ang bagong kampeon, mas bwisit na bwisit ako.

Akalain nyo bang ipagmalaki niya ang kanyang sarili bilang kampeon ng masang Pilipino? Akalain nyo bang ipagyabang ng Malakanyang ang tagumpay ni Pacquiao bilang siya umanong nag-isa sa sambayanang Pilipino? Bwisit!

Totoong malakas manuntok si Pacquiao. Totoong mabilis si Pacquiao. Pero hindi siya magaling na boksingero. Magaling lang siyang mascot ng pamahalaang ito. Siya ang bayani ng pamahalaan na kayang talunin ang mga kalaban, if the price is right.

Kaya tingnan nyo naman ang mga nagangayupapa sa kanya sa Malakanyang. Katulad din niya. Magagaling. Mahuhusay. If the price is right.

Sa isang banda, totoo rin na napag-isa ni Pacquiao ang sambayanan. At least, nung araw ng laban niya. Nagkaisa ang sambayanan na panoorin ang kanyang laban. Pero hindi ako sigurado na nagkaisa rin ang sambayanan sa pagdarasal ng kanyang panalo (bagamat mukhang mas marami ang nagdasal sa kanyang pagkapanalo, dahil malamang sa mga pusta).

Basta ang sigurado, hindi nabago ng kanyang panalo ang paninidigan ko laban sa kurakot na pamahalaang ito.

At isa pang sigurado, bwisit na bwisit ako.

Related posts:

1. Pambansang Kamao

Ang pinakahuling pahayag ng Catholic Bishop’s Conference of the Philippines (CBCP) ay naghahatid ng mariing mensahe sa mga buwayang nakatira sa Malakanyang: Magpaliwanag kayo — or else!

Ang “Seeking the Truth, Restoring Integrity” ay mensahe sa mga pinakamamahal na nilalang ng Diyos. At kasama sa pinapaabutan ng naturang mensahe ang mga obispo mismong nakaupo sa CBCP at sa Permanent Council.

Himayin natin ang mga nakakabit na mensahe.

1. Nililinaw ng pahayag na ang mga Obispo ay hindi mga lider-politikal. Sila ay mga pastol na gumagabay ay nagbibigay proteksyon sa atin mula sa mga masasamang elemento ng lipunan, para sa kabutihan ng lahat.

2. Kinikilala ng pahayag na hindi lang ang kaayusang politikal ang batayan ng isang malusog na demokrasya. Kung babalikan natin ang “Reform Yourselves and Believe in the Gospel! (Mark 1:15)” na pastoral letter ng CBCP noong ika-27 ng Enero, makikita natin ang mariing panawagan ng simbahan para sa pagbabago: pagbabago ng ating mga sarili (pagkilala sa ating naging partisipasyon sa kasalukuyang kalagayan ng ating lipunan) patungo sa pagiging matatag na bahagi ng ating pamilya, pamayanan at lipunan. Patungo sa pagiging malinaw at malinis na konsensya ng lipunan.

3. Kinikilala ng pahayag na lugmok tayo ngayon sa krisis na hatid ng korapsyon, at kawalan ng moralidad ng kasalukuyang pamunuan ng pamahalaan. Kung babalikan ang “Reform…” makikita natin ang ilinatag na kalagayan ng mga obispo ayon na rin sa mga kaganapan sa pambansang antas at sa mga ulat na nakakalap nila mula sa mga komunidad.

4. Ayon sa ispiritu ng pagiging patas, nais ng CBCP na ungkatin ang buong katotohanan. Pansin sa mga katagang “the search for truth… must be determined and relentless…” ang mensahe na hindi pa natin nauungkat ang buong katotohanan. Nais ng CBCP na papagsalitain ang Malakanyang at mga alipores nito upang sila na mismo ang magbigay-linaw sa isipan ng taumbayan. Sa pamamagitan nito (pagsasalita ng Malakanyang), inaasahan ng CBCP na makakagawa ng malinaw at matibay na desisyon ang taumbayan pag natiris (o hindi natiris) ng mga magiging kasagutan ng Malakanyang ang ilang pagdadalawang-isip ng ilang sektor ng ating lipunan.

5. Pagbubuo ng mga “circles of discernment” sa mga pamayanan. Pag-uulit lang ito sa malinaw na panawagan ng CBCP sa atin at sa kanilang hanay na rin na “form groups of thinking and praying people — in our schools, seminaries, parishes, mandated organizations, lay movements, social action groups, most especially in basic ecclesial communities…” Nais ng CBCP na tumbukin natin ang batayang kakulangan sa ating mga buhay pampulitika at panlipunan: ang pagpapasailalim ng “common good” sa “private good”.

6. Communal action. Malinaw ang panawagan. Sama-samang pagkilos ng Kristyanong komunidad at ng pambansang komunidad. Ngayon, para matiyak na spiritually-guided ang magiging pagkilos, inuulit-ulit ng CBCP ang panawagan nila hinggil sa “circles of discernment”. Ito ang kanilang lenggwahe na ang katumbas ay ang pagbubuo ng mga sit-ins, study groups, educational campaigns on the national situation, at iba pang porma ng kampanya na magbibigay kasagutan sa ating mga katanungan at gagabay sa ating magiging desisyon hinggil sa kung anong porma ng pagkilos ang ating tatahakin at panghahawakan.

7. People power with a difference. Nais ng CBCP na maulit ang tagumpay ng EDSA 1. Pero nais nilang ibasura ang latak na nabitbit nito (ang mga power players na sumasakay sa mga lehitimong isyu ng bayan, at mga trapong mabilis pa sa kidlat kung magpalit ng maskara). Kaya nga ang unang hakbang ay ang maingat nilang pangunguna sa magiging desisyon ng taumbayan. Nais nilang magmula sa grassroots ang pagkilos. Kaya nga nananawagan sila sa kanilang mga sarili na magtayo sila ng malulusog at politically-matured na mga BEC sa kanilang mga diyosesis at arkdiyosesis. At malinaw na nagbigay sila ng instruksyon sa mga concerned CBCP commissions hinggil dito. Sa pangmatagalang pananaw, nais ng CBCP na dumating ang panahon na hindi na aasa sa kanila ang mga tao para magdesisyon. Bagkus ay kikilos ito ng isa ayon sa kanilang kolektibong pananaw, nang may isang boses, isang pninindigan at isang matatag na pamunuang mahigpit na nakaugnay sa grassroots.

Ngayon, sa ganyang batayan, binuo nila at ipinanawagan ang mga sumusunod na punto:

1. Kondenahin ang nagpapatuloy na kultura ng korapsyon mula sa pinakailalim hanggang pinakatuktok ng ating panlipunan at pampulitikang istruktura. Nais ng CBCP na isabay nating birahin ang lahat ng porma ng pangungurakot na nagaganap sa loob ng iba’t ibang tanggapan ng pamahalaan sa buong bansa. Tinukoy nilang ang korapsyon kasi ay isang porma ng pagprioritize ng private good kaysa sa common good, na mariing tinututulan ng panlipunang doktrina ng Simbahan.

2. Huling tsansa sa pamunuan ni Gloria:

A. Pangunahan ang pagbaka sa korapsyon.

B. Baklasin ang E.O. 464 na nagsisilbing tabing sa mga mata at takip sa mga tenga, ang daluyan ng katotohanan sa ating katawan.

C. Payagan ni Gloria ang kanyang mga alipores na magsalita hinggil sa usapin ng NBN-ZTE deal.

3. Apela sa mga sangay ng gobyerno na may kapangyarihang maglunsad at mangasiwa ng mga imbestigasyon, ayon sa interes ng taumbayan at hindi sa kanilang pansarili at pampulitikang interes.

4. Panawagan sa midya na maging positibong balon ng impormasyon sa paghahanap natin sa katotohanan at katarungan, at pagbaka sa korapsyon.

Ang mga mensaheng yaon ay mabigat. Sa totoo lang, isang buong People Power na ang ipinanawagan ng CBCP sa “Seeking…” Ang mga ilinatag na panawagan, particular ang ikalawa hanggang ika-apat, ay may invisible na karugtong na or else. Kapag hindi nagawa ng kasalukuyang pamahalaan ang panawagang iyan, merong or else. Saan lumalabas ang or else?

Sa kawalan ng panawagan laban sa “Resign Gloria” clamor ng taumbayan.

Ibig sabihin, ini-engganyo tayo ng CBCP na ipagpatuloy, palakasin at palawakin ang kampanya kontra-Gloria. At habang ginagawa natin ito, binibigyan natin ng tsansa ang pamunuan ni Gloria na ayusin ang sarili nitong problema.

Ganun lang yun kasimple.

Kaya tara na!

Magbasa tayo at isabuhay natin ang Compendium of the Social Doctrine of the Church!

Itayo at palaguin ang mga matatatag at mulat na Basic Ecclesial Communities!

Isulong natin ang Common Good!

Bakahin ang lahat ng porma ng korapsyon!

Resign Gloria! Now Na!

Related posts:

1. Katas ng VAT ni Gloria: Kukurakot Aabuso Tiba-Tiba si Arroyo sa VAT
2. Misa para kay “Ka Bel”
3. A Democratic Alternative to GMA