Ngunit di naglao’y natanggal ang maskara ng hunyangong umako sa tagumpay ng mga mamamayan sa People Power 2. Matapos yurakan ang kasarinlan ng Pilipinas, ninakawan naman niya ng boto ang mga mamamayan nito. Kalaunan, kaban ng bayan naman ang pinagpasasaan. Sa panahon ng kanyang Enchanted Kingdom, isa-isang nabulid sa dilim ang mga nagsusulong pagbabago at humuhukay sa katotohan. Sa kabila ng mga ito, nakuha niya ang katapatan ng mga opisyal ng militar at ilang lider ng Simbahan. Sa gitna ng malawak na pagsalunga sa kanyang pamamahala, nanatiling mahigpit ang kanyang pangungunyapit sa kapangyarihan.

Ang naglalakad daw nang matulin, kung matinik ay malalim. Natinik ba tayo sa pagmamadali natin? Mayroon dapat ba tayong pagsisihan sa pagpapatalsik natin kay Estrada?

Sa tingin ko, wala tayong dapat pagsisihan. Tumalikod sa interes ng masang kanyang ipinangakong pagsisilbihan — at kumita pa mula sa kanilang barya-baryang taya sa jueteng — ang noo’y nakaupong pangulo. Hindi mali at hindi dapat pagsisihan ang pagpapaalis sa kanya.

Sabi nga ng makabayang makata’t manunulat na si Alexander Martin Remollino, “tama ang pagpapatalsik kay Estrada dahil nagbukas ito ng posibilidad ng pagbabago.” Ang mali, aniya, ay ang “lubhang pagbubuhos ng pag-asa kay Arroyo.”

Sa kabila nito, kinikilala kong sa paghahangad natin ng katotohanan at katarungan, tinahak natin ang mabilis na daan. Bagama’t tama at makatarungan ang ating layunin, sa kasamaang palad ay lalong humaba at humirap ang biyahe natin patungo sa malinis na pamahalaan.

Siyam na taon ang kinailangang lumipas bago tayo makabalik sa kalagayan natin noong 2001 — mas malala nga lamang. Lumalim ang kumunoy ng katiwaliang pinaghilahan sa atin ng nakinabang sa pag-aalsa. Pero sa pagsapit ng halalang 2010, nabigyan tayo ng bagong pagkakataon.

Naniniwala ako — at maaaring hindi sumang-ayon ang ilang kaibigan at kapwa ko “beterano” ng EDSA 2 — na isang anyo ng People Power ang naganap noong nakalipas na eleksyon. Gaya ng sa EDSA 2, naging mahalagang imahe rito si dating Pangulong Corazon Aquino. Kung sa EDSA 2 ay isa siya sa mga nanawagan ng people power, ang pagpanaw naman niya ang nagtulak sa mga tao na manawagan ng pagtakbo sa pagkapangulo ng kanyang anak, ang ngayo’y Pangulong Noynoy Aquino.

Ang mga pangako ni Noynoy ay gaya rin ng mga pangako ng EDSA 2: Paglaban sa kahirapan, pagsugpo sa katiwalian, at pagiging mabuting halimbawa. Kahit may mga kapalpakan at di-popular na desisyon, maganda ang simula ng kanyang pamamahala at mukhang tapat sa kanyang layunin ang bagong pangulo.

Natrapik tayo sa EDSA 2, at siyam na taon ang hinintay natin para muling makasulong. Pagtulung-tulungan nating linisin at alisin ang mga lubak at tinik sa daang matuwid tungo sa pagbabago. At manatili tayong mapagmatyag upang di ulit maantala ang ating paglalakbay.

Related posts:

1. Edsa Babies Unite!
2. Paglimot at Pag-alaala
3. People Power Still True, Still Tangible

Ganito ang naka-post sa “Yahoo! Philippines How Good Grows: Ripples of Kindness” campain website:

Your single good deed, big or small, can inspire others and cause a ripple effect of kindness that continues to grow as others join in. Start something today — the more people who take action, the larger your ripple will become.

Kapag nag-post ka ng status message sa How Good Grows website, maaari itong awtomakong ma-post sa Yahoo! Updates, Twitter, o Facebook account mo. Ilalarawan ang iyong act of kindness ng isang tuldok sa site. Sa bawat ma-inspire at mag-like sa iyong status update, magkakaroon ng kilapsaw (ripple) ang tuldok. Habang dumarami ang nagla-like, lumalaki ang iyong ripple of kindness.

Sa Pilipinas, nakipag-partner ang Yahoo! sa 2009 CNN Hero of the Year na si Efren Peñaflorida at sa kanyang organisasyong Dynamic Teen Company upang pangunahan ang kampanya.

“Each year Yahoo! helps raise awareness about the importance of year-end giving. This year, we are proud to have Efren Peñaflorida and the Dynamic Teen Company as partners for the Yahoo! Ripples of Kindness campaign. Efren is a perfect example of how a regular person can make a big difference in the lives of others through small acts of generosity and, with him onboard, we hope to inspire the same from other Filipinos,” ani Jack Madrid, country manager ng Yahoo! Philippines.

Ikinatuwa naman ni Kuya Ef na maging bahagi ng kampanya: “We are happy to join hands with Yahoo! for this campaign. I am happy to encourage people from all walks of life to do small acts of kindness and inspire greatness.”

Sa simula, medyo dyahe ito para sa mga nais makiisa sa Ripples of Kindness. Tinuruan kasi tayong ang mabubuting gawa ay hindi dapat pang ipangalandakan.

Pero di naman kinakailangang malaking bagay ang kinailangang gawin. Sapat na ang mga maliliit na bagay gaya ng pamimigay ng lumang damit, panlilibre sa pamasahe ng mga nakasabay, pagpapakain sa mga streetkids, pag-akay sa matandang tumatawid sa kalsada, at iba pa.

Kabilang sa mga kontribusyon ko sa proyektong ito ang pagbibigay ng mas malaking tip sa mga tsuper ng nasakyan kong taxi at panlilibre sa mga bata sa Jollibee. Mga simpleng bagay, pero di matatawaran ang pakiramdam kapag nakita mo ang katuwaan sa mga mukha nila.

Bukod pa rito, mas mahalagang isiping ang mumunting mabubuting bagay na gagawin mo ay maaaring makapagtulak sa iba — lalo na sa mga tumanggap nito — upang gumawa rin ng kabutihan sa kapwa. Pay it foward, ika nga.

(Disclosure: Ang may-akda ay empleyado ng Yahoo! Philippines)

Related posts:

1. Ang Panaginip na Pagbabago

Sa gitna ng trapik noong isang gabi, nagkakuwentuhan kami ng driver ng sinakyan kong taxi. Napag-usapan namin kung ano kaya ang solusyon upang lumuwag ang EDSA at mga kalsada sa Kamaynilaan. Isa sa mga panukalang naisip niya ay ang pagbabawal sa pagpaparada ng mga sasakyan sa mga kalsada, na sinang-ayunan ko naman.

Nabanggit ko naman na kung isasaalang-alang ng bawat isa ang kapakanan ng iba pang nasa kalsada, siguro’y mababawasan din ang problema sa trapiko. Kung iisipin, halimbawa, ng mga tsuper ng bus na kailangan ding makakuha ng pasahero ang iba pang driver, iiwasan nilang bumalandra sa kalsada at di tatambay ng higit sa itinakdang sandali ng pagsasakay at pagbababa. Kung disiplinado ang bawat isa kahit walang nakakakita, baka sakaling lumuwag ang EDSA.

Pero ani Manong, walang gagawa ng ganoon. Imposible aniyang sumunod ang iba. Gawin mo man ang tama, mag-iisa ka lang. Tanging ang mahigpit pagpapatupad ng batas at pagdidisiplina lang daw ang tamang solusyon sa mga problemang ito.

May punto rin siya. May katigasan nga ang ulo nating mga Pinoy. Sa The Fort Bus nga, asar na asar ako sa mga taong ayaw umusog sa loob kahit nakikita nilang nagsisiksikan na ang mga tao sa may pintuan ng bus at mahaba pa ang pila sa labas.

Napapaisip tuloy ako: di ba talaga maaaring magmula ang pagbabago sa ating sarili? Kailangan pa ba nating hintaying pangunahan tayo ng mga maykapangyarihan bago gawin ang nararapat nating gawin?

Mas praktikal bang if you can’t beat them, join them na lang? Susuko na lang ba tayo at makikisabay sa agos? Sa pagpapatuloy ng biyahe namin sa taxi, inulit-ulit pa ni Manong ang kanyang mga punto, na para bang kahangalang simulan ang disiplina sa sarili.

Di na ako umimik. Sumuko na ako. Tumahimik na lang ako hanggang sa makarating kami sa bahay. Pero di iyon nangangahulugang nabago niya ang paniniwala ko.

No related posts.

Ang pagtitiwala ng mga Pilipino kay Noynoy Aquino at sa kanyang pamilya ang isa sa mga dahilan kung bakit siya’y nahalal na pangulo. Dahil din sa tiwala kaya’t dinumog si Secretary Leila De Lima ng mga kababayang nais magpakuha ng larawan pagkatapos ng inauguration at ipinagbunyi ng marami ang pagkakahirang kay Jesse Robredo bilang kalihim ng Department of Interior and Local Government Secretary(DILG).

Sa kabilang banda, ang pagguho ng tiwala naman ang nagtutulak sa mga nananawagan sa Pangulo na sibakin na ang paborito niyang Puno: si DILG Undersecretary Rico Puno. Sinasabing kasunod ng pangulo, si Puno ang may pinakamalaking pananagutan sa Manila hostage crisis noong Agosto dahil siya ang may hawak sa Philippine National Police.

Si Puno ay isa rin sa mga inakusahan ng pagtanggap ng suhol mula sa jueteng. Ang nagbibintang ay si retired Archbishop Oscar Cruz ng Krusada ng Bayan Laban sa Jueteng, na eksperto na sa usaping ito.

Sa kanyang pagtatanggol kay Puno matapos na di niya sundin ang orihinal na rekomendasyon ng DOJ-DILG Incident Investigation and Review Committee, halatang puno na si Pangulong Aquino sa mga batikos laban sa kanyang kaibigan.

Ngunit dapat niyang unawain na malaki ang inaasahan ng bayan sa kanyang administrasyon kaya’t di maiiwasan ang mga puna, lalo na mula sa mga taong sumuporta’t sumama sa kanyang pagsusulong ng daang matuwid. Inaasahang magiging mataas ang pamantayan ng Pangulo sa kredibilidad ng kanyang mga opisyal. Dapat niyang sundin ang kanyang slogan noong kampanya: ang kanyang mga tao ay dapat na walang bahid at walang duda.

Sa ibang bansa, anumang magdulot ng kahihiyan sa isang opisyal ng pamahalaan ay sapat nang dahilan upang siya’y magbitiw. Samantalang sa nakalipas na rehimen sa Pilipinas, sobra ang kakapalan ng mga kapit-tuko. Sana ay di maging ganito sa kasalukuyang administrasyon. Dapat, wika nga ni Erap (kahit di niya tinotoo), “walang kaibigan, walang kumpare, walang kamag-anak.”

Hindi dapat gumuho ang tiwala ng mga tao sa kanilang gobyerno. Balakid sa landasing matuwid ang anumang bahid ng pagdududa sa kanilang mga pinuno.

Related posts:

1. Bagong Umaga
2. Kulang nga ba sa Pondo?

Kahit paano, may dahilan naman para magmalaki tayong mga Pilipino: naging tuluy-tuloy ang pamamayagpag ni Manny Pacquiao sa boksing, sumikat si Arnel Pineda bilang vocalist ng bandang Journey, naging CNN Hero of the Year si Efren Peñaflorida Jr., nasa Glee na si Charice, at major major ang pagkakapanalo ni Maria Venus Raj bilang 4th runner up sa Miss Universe.

Ang pag-upo ni Noynoy Aquino bilang pangulo ay naghatid din ng pag-asa sa marami at nagpaalaala sa atin sa panahong kinilala ng mundo ang Pilipinas.

Ngunit upang lubos nating maipagmalaki ang ating pagiging Pilipino, kailangan din nating lumingon sa kasaysayan at tumingin sa ibang aspekto ng ating buhay-pambansa.

Sa Huwebes, Setyembre 16, ay gugunitain natin ang ika-19 na anibersaryo ng pagtanggi ng Senado na palawigin ang pananatili ng base militar ng Estados Unidos sa ating bansa.

Bukod sa pagiging sagabal sa ganap na kalayaan ng Pilipinas, naging banta na rin ang US bases sa kaligtasan ng mga mamamayan, ayon nga sa makabayang dating senador na si Lorenzo Tañada. Sa makasaysayang araw ng pagboto, sinabi naman ng anak niyang si Wigberto Tañada, isa sa Magnificent 12 senators na tumanggi sa tratado: “For now, we can finally be on our own, free to chart our destiny as a people, free, as the great Ka Pepe Diokno would have it, to sing our own song.”

Pero pagkatapos ng malaking hakbang na ito tungo sa kasarinlan, bigla tayong umatras nang ipasa ng Senado ang Visiting Forces Agreement (VFA) noong 1999. Sa ilalim ng kasunduang ito, nakakapasok sa Pilipinas ang mga sundalong Amerikano para sa mga pagsasanay militar. Nalulusutan ng US military ang pagbabawal ng Konstitusyon sa pagkakaroon ng dayuhang base at tropang militar sa bansa. Yung mga dapat ay bisita lamang, nagiging permanente na.

Lugi ang mga Pinoy sa VFA. Gaya ng nakita natin sa kaso ni Daniel Smith – na napatunayang nanggahasa ng isang Pilipina at sa halip na makulong ay pinatigil na lang sa US embassy – maaaring maiwasan ng mga sundalong Kano ang kaparusahan kahit nagkasala sila rito.

Higit sa lahat, ang VFA ay isa sa mga anyo ng pangengealam at paghawak ng Amerika sa leeg ng Pilipinas, na sinasabing isang malayang bansa.

Kaya naman kailangang ipaalala natin sa kasalukuyang administrasyon ang pangako nito noong kampanya na ipapa-rebyu ang VFA. Hikayatin din natin ang ating mga senador na putulin na rin ang kasunduang ito. Ipaalam natin sa lahat na nais natin ng isang Pilipinas na maipagmamalaki, di lamang dahil sa natamo ng mga mamamayan nito, kundi pati sa kakayahang kumalas sa natitirang gapos ng dati nitong mananakop.

Ipagpatuloy natin ang pag-arangkada ng Pinoy pride at hangarin din natin ang pag-alis sa mga sagabal sa ganap na kasarinlan.

No related posts.

Hindi iniwan ni Alexander Martin Remollino ang Tinig.com

Marahil, marami po sa ating naririto ngayon ay naubusan na ng mga salita sa nangyari kay Alex. Ang ginagawa na lang natin — lalo na iyong mga di nakasama si Alex sa huling yugto ng kanyang paglalakbay — ay maghapuhap ng mga alaala noong kapiling pa natin siya.

Kaya hayaan ninyong ikuwento ko kung paano namin nakasama si Alex sa website at online community na Tinig.com, na iniluwal sa inspirasyon ng People Power 2. Maaari siguro naming ipagmalaki na kami sa Tinig.com ang mga unang nakasama ni Alex sa kanyang pagtahak sa cyberspace.

Ganitong buwan din, Setyembre, taong 2001, nang malathala ang mga unang akda ni Alex sa Tinig.com.

Dahil sa humanga ako sa kanyang husay sa pagtalakay sa mga usapin at sa galing sa paggamit ng Filipino at English, pagkalipas ng ilang buwan ay inanyayahan ko siyang maging kolumnista at kapatnugot ng Tinig.com. Masaya niyang tinanggap ang mga bagong gawain nang walang anumang hinihintay na kapalit kundi ang kasiyahang makatulong sa pagbibigay ng pagkakataon sa mga kabataang Pinoy na makapagpapahayag ng kanilang saloobin sa iba’t ibang usapin.

Sa kanyang unang sanaysay na “Tungo sa Pangmatagalang Kapayapaan,” ipinaliwanag ni Alex sa paraang madaling intindihin kung bakit nagkakaroon ng rebelyon. At sa kanyang tulang “Sa Aking Panulat,” inilatag ni Alex ang tema at uri ng panitik at peryodismong itataguyod niya hanggang sa huli:

Ikaw ang aking maso
sa pagpanday ng isang bayan
kung saan walang taong parang asong nakagapos
habang hinihimod ang paa ng kung sino,
kung saan ang mga tao
ay mga mulawing lahat at di mga kawayan.

Kapayapaan at kalayaan. Karapatang pantao at katarungang panlipunan. Pag-alaala at pagpapatibay ng alaala ng mga dakilang Pilipino. Matibay na perspektibang pangkasaysayan. Iyan ang mga temang pumuno sa mga pahina ni Alex sa Tinig.com.

Hindi iniwan ni Alex ang Tinig.com. Sabi nga ng kasintahan ko, si Alex ang bumubuhay sa Tinig.com. Noong sobrang abala ako sa trabaho sa GMA-7, sila ni Aris ang nagpatakbo sa website. Sa mga panahong inaatake ako ng katamaran, siya ang nangungulit sa mga deadlines. Bago siya ma-ospital, ini-email pa niya ako dahil nawalan siya ng access sa site. Nang maayos ang technical glitch, nai-post niya ang huli niyang kolum.

Nakasama rin namin si Alex sa pagbubuo ng maliit na online group na Filipino Youth for Peace, na sumalungat sa giyera ng US sa Iraq. Siya ang nagbuo at nagsulat ng mga pahayag ng grupo.

Bilang kaibigan at kasama sa minsan-minsang EB o rally, sa una’y matatakot ka kay Alex. Para kasing laging galit ang malaking taong ito. Pinagngangalit siya ng galit sa kawalan ng katarungan at katuwiran.

Pero sa oras ng kwentuhan at tawanan, lalo na kung may inuman sa Mang Jimmy’s o sa sarado na ngayon Jordan’s, sa kasiyahan ay nawawala ang mga maliliit na mata ni Alex. Ang kanyang masasayang tawa at lalong sumisingkit na mga mata — bukod syempre sa kanyang maikli ngunit ulirang buhay bilang tunay na anak ng bayan — ay kabilang sa mabubuting mga bagay na iniwan ni Alex sa atin.

Sa huli, salamat sa kanyang ina, kay Aris, at kay Becca, at ibinahagi ninyo sa amin si Alex.

(Burador ng pahayag na binasa sa gabi ng parangal kay Alexander Martin Remollino ng mga makabayang makata at manunulat noong Setyembre 6, 2010 sa simbahan ng UCCP sa Cubao, Lungsod ng Quezon)

Related posts:

1. I-Publish Natin Ang Unang Libro ni Alex Remollino
2. Maraming Salamat at Paalam, Alex!
3. On Journalist Alexander Martin Remollino

Maganda ang gising ko noong umaga pagkatapos ng eleksyon. Kaisa ako ng isang buong bayang wari’y sabay-sabay na naglabas ng isang mapagpalayang buntung-hininga matapos ang di-inaasahang kinalabasan ng halalan.

Sa kabila ng napakaraming mga pangambang dulot ng kawalang-tiwala sa mga nakaupong aliw na aliw sa kapangyarihan, nairaos din ang halalan. Pagsapit ng gabi, nasaksihan ko sa telebisyon ang mabilis na pagdating ng mga resulta ng botohan. Tuwang-tuwa ako na kahit sa bilangan ng boto man lang, wari’y ang pagiging first world ay ating natikman.

Siyempre, hindi naman ako nag-iilusyong perpekto na ang lahat at nakarating na tayo sa minimithing Enchanted Kingdom sa larangan ng pulitika at pamamahala. Hindi naman tuluyang binura ng election automation ang karamihan sa mga lumang problema gaya ng katrapohan, bilihan ng boto, at karahasan.

Pero ayon sa pulisya, nabawasan ang mga karahasang kaugnay ng halalan. Gawa marahil ng mabilisang pagpapadala ng mga bilang ng boto sa Comelec, wala nang panahon ang maiitim ang budhi para gumawa ng kabuktutan at ma-Hello Garci ang resulta ng halalan. Kahit paano, magandang simula ito.

Sa umagang iyon pagkatapos ng eleksyon, namalas ko ang maaliwalas ang paligid na pinaliguan ng dilaw na sikat ng araw. May hatid na pag-asa ang noo’y napipinto pa lamang na tagumpay ni Noynoy Aquino, ang tagapagmana ng mga pangunahing bayani ng demokrasya sa ating bansa. Hindi inilaglag ng bayan ang taong kanilang tinawag upang pamunuan ang pagbabalik ng tiwala sa pamahalaan. Nagtagumpay ang kampanyang sinimulan at dinala ng taumbayan, at nailuklok ang bagong People Power president.

Hindi man masasabing si Noynoy ay ganap na walang bahid, naniniwala naman akong walang duda ang mga tao sa kanyang katapatan at kababaang-loob. Malaki ang pag-asang sa kanyang pamumuno, magsisilbi siyang magandang halimbawa para sa mabuting pamamahala at malinis na pamahalaan.

Sa pagkakapanalo ni Noynoy, tumibay ang katiyakan ng pagtatapos ng siyam na taong rehimen ng karahasan at kasinungalingan. Nabigyan din tayo ng isa pang pagkakataong maisakatuparan ang mga napakong pangako ng pangulong pinaupo ng ikalawang People Power revolt. Sa tulong ng mga mamamayang naghalal sa kanya, maisakatuparan nawa ito ng pangulong iniluklok ng People Power sa loob ng eleksyon.

Related posts:

1. Eleksyon 2010: Bagong Pag-Asa… Bagong Sakit
2. Halalan at Pagbabago
3. Talumpati ni Sen. Noynoy Aquino sa Miting de Avance ng Partido Liberal

Gusto ko ng isa pang totoong People Power president.

Maluluklok siya hindi dahil sa pag-iimbot sa kapangyarihan at panlilinlang sa masang tumatayo para sa katotohanan at katarungan. Uupo siya nang walang mga kakuntsabang nangungumisyon at tutulong na makalamang siya ng mahigit isang milyon.

Iluluklok siya ng lakas ng bayan sa pamamagitan ng bayanihan. Kusang-loob siyang susuportahan ng mga mamamayan di dahil sa makukuhang pansariling pakinabang, kundi dahil sa paniniwala sa kanyang kabutihang loob at katapatan. Iboboto siya dahil naghahatid siya ng pag-asang muling sisikat ang araw, ang bansa’y babangon, at ang bagong Pilipinas ay ating masisilayan. Magiging inspirasyon siyang magbabalik ng tiwala nating mga Pilipino sa ating sarili.

Mabuti sana kung siya’y maka-Diyos, makabayan, makatao, at makakalikasan. Perpekto rin kung siya’y maalam sa kasaysayan at magsusulong ng katarungan.

Ngunit dahil tayo’y nasa di-perpektong mundo, pasado na sa akin kahit may konting bahid, kahit may konting duda, basta kapani-paniwala ang katapatan. Ang susunod na anim na taon ay panahon ng muling pagbubuo, kaya’t napakahalagang may tiwala tayo sa susunod na pangulo. Paano makakasulong kung ang pinuno’y may karanasan, pero laging ang bayan ay nanganganib na isahan?

Hindi ako maghahangad ng pangulong ang ipinagmamalaki ay talino at galing kung sa kampong tiwali siya nanggaling.

Ayoko rin ng pangulong pera ang pinaiikot, kumukupkop sa mga kaanak ng kurakot, at sa pananagutan ay tila natatakot.

Di lang sa nagkukunwaring mahirap ako umiilag. Iwas-pusoy rin ako sa mga nagkukunwaring para sa mahirap, pero sa totoo’y nagdadala naman ng sobrang pahirap.

Ang tipo kong pangulo ay iyong tinawag ng bayan at kung mananatiling tapat ay di nito iiwan.

Dapat siyang magpunyaging maisakatuparan ang mga pangako ng People Power: kalayaan, kapayapaan, tunay na demokrasya, tunay na reporma sa lupa, paglaban sa kahirapan, mabuting pamamahala, bagong pulitika, at lideratong magiging mabuting halimbawa.

Kung dahil sa malinis na gobyerno ay kokonti ang corrupt, mababawasan din ang mahihirap. Kung iwawaksi ng bagong pangulo ang mga trapo at itatakwil ang mga oportunista’t balimbing, mangingibabaw ang bagong pulitika. Kung siya’y magsisilbing magandang halimbawa at inspirasyon ng pagiging mabuting Pilipino at pinuno, baka sakaling unahin ng mga tao ang kapwa, makilala ang disiplina, at muling sumilang ang pagmamahal sa bayan.

Related posts:

1. Huwag Muling Payagang Umiral ang Dilim
2. Bagong Umaga

Ilan sa cyberfriends ko ang nagmungkahing gamitin namin sa Twitter ang Twibbon, na awtomatikong maglalagay ng dilaw na laso sa avatar ng lahat ng mga gustong magkaroon nito. Nagtanong din sila kung sino ang maaaring mag-upload ng yellow ribbon. Dahil may kaunting kakayahan at sandaling panahon, agad kong sinimulan ang Yellow Ribbon for President Cory sa Twibbon.com. Mabilis itong kumalat at sinuportahan ng maraming tweeples, kabilang ang Pinoy celebrity Twitterers.

Nang pumanaw si Pangulong Aquino pagkalipas ng ilang araw, lalong lumaganap sa Twitter ang dilaw na twibbon ng panalangin at pagmamahal para sa Icon of Democracy ng Pilipinas.

Nagmistulang kilapsaw sa tubig (ripples) ang proyektong Yellow Twibbon — nagsimula sa mungkahi at pagkilos ng ilang netizen at nakaabot sa malalayong lugar. Habang isinusulat ito, may 22,360 supporters ang kampanyang ito, na nai-feature na rin sa telebisyon.

Parang ganyan din ang Tinig.com. Nang simulan namin ito ng kaibigan kong si Noel noong 2001 pagkatapos ng People Power 2, para kaming naghagis ng isang ideya sa karagatan ng cyberspace. Lumikha ng kilapsaw ang ideyang ito at nakarating sa mga iba’t ibang pampang.

Bawat ka-Tinig na nag-ambag at tumulong sa pagpapatuloy at pag-aasikaso nito — lalo na ang magkapatid na Alex at Aris, gayundin si Vlad — ay nagsikap upang di agad maglaho ang kilapsaw. Nakarating ang kilapsaw sa iba’t ibang lalawigan at paaralan sa bansa, at pati na rin sa ibang ibayo dala ng mga kagaya ni Angela. Ang bahagi ng kilapsaw ay nakarating din sa Kongreso — at sana’y manatili pa roon – sa tulong ni Mong, isa sa mga pinakaunang ka-Tinig.

Sa patuloy nating pagpapalawig sa kilapsaw na likha ng Tinig.com, sinisimulan ko ang karagdagang pang-ambag sa mga pahina nito. Manatili sana kayong ka-Tinig hanggang ang ating kilapsaw ay maging bahagi ng mga along maghahatid ng pagbabago sa pugad ng ating luha’t dalita.

No related posts.

Naalala ko si Pangulong Cory Aquino. Marahil ay hindi niya magugustuhan ang ganoon. Nang papunta siya sa Club Filipino noong 1986 para manumpa bilang bagong pangulo, ang kanyang sasakya’y “maingat na tumitigil sa bawat pulang ilaw kahit halos walang trapiko,” ayon sa aklat na “Walang Himala” ni Angela Stuart-Santiago. Pagkatapos ng seremonya ng paglilipat ng pagkapangulo kay Gen. Fidel Ramos noong 1992, tinanggihan ni Tita Cory ang presidential car na dapat sana’y maghahatid sa kanya sa bahay. Ganyan sana ang mga lider natin ngayon.

Dahil sa paglala ng kanyang kalagayan, gaya ng maraming Pilipino’y lagi ko ring naiisip ang dating pangulo nitong mga nakalipas na araw. At kaninang umaga, balita ng pagpanaw niya ang gumising sa akin. Umuwi na si Pangulong Cory, at siguro’y dilaw rin ang nangingibabaw na kulay sa lugar na kanyang pinatunguhan at masaya siyang sinalubong ng kanyang asawang si Ninoy. Nakakaharap na niya ang Lumikhang naging bukal ng kanyang lakas at pananampalataya.

Kapag pinag-uusapan namin ni Nanay Diding si Pangulong Cory, ang sinasabi ng lola ko — na gaya ng dating pangulo ay napakamadasalin at ipinauubaya ang lahat sa Panginoong Diyos — ay parang ganito: “Sino bagang lalaki ang matapang na humarap noon kay Marcos?”

Sino nga ba? Di nga ba’t si Tita Cory ang nagtuloy sa laban ng kanyang asawa? Sinamahan at pinangunahan niya ang sambayanang Pilipino sa pakikibaka laban sa panunupil ng diktador at sa pagbawi sa ating kalayaan. At siya’y naging unang babaeng pangulo ng Pilipinas at nakilala sa buong mundo bilang simbolo ng demokrasya.

Nang siya’y maging pangulo, bagong pag-asa ang dala ng biyuda ni Ninoy. Ibinalik niya ang mga institusyong ginahasa’t winasak ng Batas Militar at pinangunahan ang pagbuo ng bagong konstitusyong nagbibigay sa proteksyon sa mga karapatan ng mamamayan, kabilang ang malayang pagpapahayag at pamamahayag.

May mga desisyon siya bilang lider na para sa akin ay hindi tama, ngunit ang mga ito’y bunga ng kanyang katauhan at pinagmulan. Naniniwala akong tapat sa loob ang paglilingkod ni Pangulong Cory at di niya inilagay ang sariling interes sa ibabaw ng kapakanan ng bayan. Para sa marami sa atin, ang katapatan ng kanyang loob at matuwid na pamamahala ay mas matimbang kaysa sa ilang mga kamalian.

Kahit tapos na ang kanyang panunungkulan, kapag nanganganib ang demokrasya’y matapang niyang ipinaaalala ang kahalagahan nito. Sa mga panahong lugmok ang moralidad ng pamunuan ng bansa, si Tita Cory ay isa sa mga naging inspirasyon ng sambayanang sumisigaw ng pagbabago.

Habang nakikipaglaban siya sa kanser, naramdaman niya ang suporta niya sa kanya ng mga Pilipino. At sa mga panayam sa mga ordinaryong taong nakasalamuha niya sa mga taon ng kanyang buhay, nakita natin ang isang Kristiyanong marubdob ang pagmamahal sa kapwa.

Sa paglisan ni Pangulong Cory, pag-ibig, pananampalataya, at pag-asa ang iniiwan niya sa atin.

Sa pagpanaw ng simbolo ng demokrasya, muling napupukaw ang mga alaala ng isang maningning na yugto ng ating kasaysayan nang tayo’y nagkaisang bawiin ang ating kalayaan at maghangad ng bagong Pilipinas. Nawa, ang kanyang mga pamana’t alaala’y magpahigpit sa ating paghawak sa kanyang sinasagisag at mga hangarin.

Wika nga ng kanyang apong si Jiggy, “My Lola believed in the Filipino people. She fought for democracy, it’s up to us to preserve it.”

Sapagkat sa isang demokratikong lipunan, malaya nating mairereklamo ang mga umaabusong sakay ng mga sasakyang may wang-wang.

(Nalathala rin sa ederic@cyberspace).

Related posts:

1. Kami Naman, Tita Cory
2. Thank You, Mrs. Cory C. Aquino!
3. Vice President Noli De Castro’s Statement on President Cory’s Death