Nong ika-3 ng Mayo ay pandaigdigang araw ng malayang pamamahayag. Makapagbubunyi sana tayo noong araw na iyon kung tayo’y may matatawag na tunay na malayang pamamahayag sa ating bansa. Subalit, hindi ito ang kalagayang hinaharap ng pamamahayag sa Pilipinas. Kasama ang Pilipinas sa mga pinakamapanganib na bansa para sa mga mamamahayag. Ito’y nakalulungkot dahil kasama natin sa listahang ito ang mga bansang patuloy na yinuyurak ng matinding digmaan.
Sa mga bansa tulad ng Iraq at Somalia, maaring masawi ang isang mamamahayag dahil sila’y nag-uulat sa gitna ng mga putukan at bombahan. Subalit dito sa Pilipinas, maaring mamatay ang ating mga brodkaster at manunulat dahil lamang nagsiwalat sila ng katotohanan. Mahigit 50 nang alagad ng midya ang namamatay sa ilalim ng rehimen ni Gloria Arroyo. Sa gitna ng matinding krisis sa ekonomiya at pulitika, yaong mga naglalayong baguhin ang lipunan gamit ang pamamahayag ay binubusalan ng rehimen.
Ano nga ba ang itinatago ng rehimeng ito? Ano nga ba ang kinatatakutan nito?
Una, pilit pa ring itinatago ng rehimeng Arroyo ang kanyang umaalingasaw na kabulukan. Patuloy nitong sinusubukang kumbinsihin ang milyong-milyong Pilipinong gutom na: “ramdam nila ang asenso.” Subalit, kung tatanungin mo ang kahit sinong makakasalubong mo sa daan, ito ang kanyang isasagot: “ramdam ko ang panloloko.” Hindi na maikakaila ng rehimeng kung pagbabatayan ang milyun-milyong sikmurang kumakalam sa ating bansa, bulok at walang kwenta ang kanyang mga programang pang-ekonomiya. Dumating na tayo sa panahong hindi na maaaring ipagkaila ang lalong humihirap na buhay sa Pilipinas. Dumating na tayo sa panahong kahit bigas, magsisimula na ng patayan. Gutom na ang ating sambayanan subalit patuloy pa rin ang rehimen sa pagkikibit-balikat, pagsisinungaling at pangungurakot.
Pangalawa, pilit ikinukubli ng rehimeng Arroyo ang sira-sira nitong kredibilidad. Mula pa noon, binabalot na ng kontrobersiya ang rehimen. Napakarami nang mga usapin ng pangungurakot ang naipukol sa rehimen. Mula sa maanomalyang Diosdado Macapagal Boulevard, fertilizer scam hanggang ngayon sa NBN-ZTE scandal; kitang kita ang pagiging tapat ng rehimeng Arroyo. Ang pagiging tapat nito sa interes niya at ng kanyang mga kamag-anak. Ang pagiging tapat nito sa kagustuhang magkamal ng yaman mula sa pinaghihirapang buwis ng mga mamayan.
Pangatlo, lugmok na sa kumunoy ang rehimeng Arroyo at takot itong malaman ito ng mga mamamayan. Nais nitong palabasing patuloy ang kanyang pamamayagpag sa gitna ng maraming indikasyong pagbulusok lamang nito ang nangyayari. Patuloy na sinusubukan ng rehimeng ipakain sa mga mamamayan ang kanyang mga kasinungalingan.
Sa gitna ng lahat ng ito, nanatili ang ating mga makabayang mamamahayag na totoo sa kanilang tungkuling isiwalat ang katotohanan. Kaya naman hindi kataka-takang patuloy rin ang pasistang pambubusabos ng rehimen sa mga nagtatangkang ilabas ang kabulukan nito. Walang habas ang pagpatay at pananakot ng rehimen sa sinumang kritikal o sumasalungat dito. At walang sinasanto ang rehimen. Ultimong mga pahayagang pangmag-aaral sa ating mga kolehiyo’t pamantasan ay hindi nito pinalalampas. Pati ang ang mga estudyanteng krititikal sa rehimen ay pinapaslang, tinatakot at pilit na binubusalan.
Ngayong araw na ito, inaalala ko si Benjaline “Beng” Hernandez ng College Editors Guild of the Philippines na pinaslang noong 2002 sa Cotabato. Ang paghahanap ni Beng ng katotohanan ang dahilan kung bakit siya pinaslang. Siya at ang napakaraming katulad niya ang mga biktima ng isang mapaniil at pasistang rehimen. Subalit dahil rin sa mga tulad niya, patuloy na lumalaban ang mga mamamahayag at ang sambayanan upang matigil na ang walang habas na pagyurak sa ating mga karapatang pantao. Dahil sa patuloy na paghigpit ng pagkakabusal ng rehimen sa kanyang mga mamamayan, tumitindi rin ang pagpupumiglas ng mamamayan.
Naniniwala akong kailanma’y hindi magtatagumpay ang rehimen sa kagustuhan nitong manatili sa kapangyarihan. Naniniwala akong hindi magtatagumpay ang kasamaan laban sa kabutihan. Parating na ang araw mo, Gloria.
